«Μας έλεγαν πως ο Κυριάκος δεν είχε ελπίδες»

ΤΟ «ΤΕΜΠΕΛΙΚΟ ΜΑΤΙ» ΒΡΕΦΟΥΣ ΗΤΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΟΓΚΟΣ
«Ο Θεός δεν είχε όμως εγκαταλείψει το παιδάκι μου», δηλώνει η Έλενα Γεωργίου, μητέρα του δεκάχρονου Κυριάκου, ο οποίος κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο που τον βρήκε από την ηλικία των 5 μηνών και σήμερα αντιμετωπίζει με δύναμη, αισιοδοξία και μπόλικο τραγούδι την οπτική του αναπηρία

Έλενα: «Νιώθω τυχερή που έχω έναν τέτοιο άγγελο στη ζωή μου!»
«Γνωρίζοντας κανείς τον Κυριάκο, μαθαίνει να βλέπει τη ζωή με άλλο μάτι, με αισιοδοξία. Οι όποιες καθημερινές δυσκολίες γίνονται ασήμαντες μπροστά στον αγώνα για τη ζωή», είπε συγκινημένη η Έλενα Γεωργίου, από τη Λεμεσό, για να προσθέσει: «Μόνο με μεγάλα ψυχικά αποθέματα μπορείς ξεπεράσεις τις συμπληγάδες και τα ‘τέρατα’ που συναντάμε στον δρόμο της θεραπείας».

Η Έλενα είναι η μητέρα του Κυριάκου, ενός αγοριού δέκα ετών, που βρέθηκε αντιμέτωπο με τον καρκίνο από την ηλικία των πέντε μηνών καταφέρνοντας να αναδειχθεί «νικητής». Σήμερα, ο 10χρονος αντιμετωπίζει με σθένος και αποφασιστικότητα την οπτική αναπηρία που του έχουν προκαλέσει, μεταξύ άλλων προβλημάτων, οι μεγάλες και επώδυνες μάχες που έδωσε και συνεχίζει να δίνει για τη ζωή του.

Η Έλενα ήταν εκ των ομιλητών σε εκδήλωση που συνδιοργάνωσε το περασμένο Σάββατο ο Παγκύπριος Σύνδεσμος για παιδιά με καρκίνο και συναφείς παθήσεις «Ένα Όνειρο μια Ευχή» με την Παιδιατρική Εταιρεία Κύπρου, στο κτήριο της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου στη Λευκωσία. Η εκδήλωση, στην οποία παρέστη και η «Σημερινή», έγινε με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Παιδικού Καρκίνου που ακολουθούσε την Τετάρτη. Η ομιλία της Έλενας είχε τίτλο «Χέρι, χέρι για τον Κυριάκο μου», κι αφορούσε τον Γολγοθά που ανέβηκε και συνεχίζει να ανεβαίνει το παιδί της, όπως και ολόκληρη η οικογένεια που στέκεται συνεχώς δίπλα του.

Ξεσήκωσε το κοινό με τα τραγούδια του

Εξιστορώντας την προσωπική ιστορία της, η νεαρή μητέρα δείχνει τον δρόμο και σε άλλες οικογένειες με παιδιά που δίνουν ή θα δώσουν μάχη με τον καρκίνο. Καθώς η Έλενα διάβαζε την ομιλία της, ο δεκάχρονος Κυριάκος απέδειξε, εκ νέου, την αισιοδοξία και την αστείρευτη ψυχική δύναμη που τον χαρακτηρίζουν, ανεβαίνοντας αυθόρμητα στο βήμα της εκδήλωσης. Άρχισε να τραγουδάει τα αγαπημένα του ελληνικά τραγούδια εν μέσω ενθουσιωδών χειροκροτημάτων.

Με το που ολοκλήρωσε ο μικρός Κυριάκος το σύντομο μουσικό πρόγραμμά του, η μητέρα του συνέχισε την ομιλία της, λέγοντας πως όλοι όσοι γνώριζαν ή γνώρισαν το παιδί της κατά την πορεία της ασθένειάς του συνέβαλαν, ώστε ο Γολγοθάς της οικογένειάς της «να γίνει όσο λιγότερο ανώδυνος».

«Χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια μας»

Η περιπέτεια της οικογένειας ξεκίνησε πριν από εννιά ολόκληρα χρόνια, όταν ο Κυριάκος ήταν μόλις πέντε μηνών. «Παρατηρήσαμε ότι έχανε βάρος και το ματάκι του έκανε κάποιες περίεργες κινήσεις. Η πρώτη διάγνωση οφθαλμίατρου ήταν νυσταγμός, ‘τεμπέλικο μάτι’, όπως μας αναφέρθηκε». Έπειτα, απευθύνθηκαν σε δεύτερο οφθαλμίατρο ο οποίος τους παρέπεμψε σε νευρολόγο.

«Ο μαγνητικός άρχισε να βάζει στο λεξιλόγιό μας νέες πρωτόγνωρες λέξεις, όπως όγκος, οπτικό χίασμα, υποθάλαμος, υδροκέφαλο. Η γη χάθηκε κάτω από τα πόδια μας. Πώς γίνεται ένα μωράκι, ακόμα αβάπτιστο, να είχε όγκο 5,5 εκατοστά σε ένα τόσο μικρό κεφαλάκι!».

Ο Κυριάκος θα περάσει τους επόμενους μήνες στο Λονδίνο για να υποβληθεί σε χημειοθεραπείες. «Ο Θεός και η Παναγία μάς βοήθησαν, ώστε να έχουμε στο πλευρό μας άτομα που έκαναν τις μέρες μας λιγότερο βασανιστικές και έδιναν χαρά και ζωντάνια στον Κυριάκο. Ξεκινήσαμε να αποκτούμε μια δύναμη, που προηγουμένως δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως είχαμε».

Προσευχόμασταν στην Παναγία

Καθώς περνούσαν οι μήνες, ο Κυριάκος άρχισε να χάνει την όρασή του. «Ακολούθησαν οι επιληψίες, ώσπου ένα βράδυ έχασε τις αισθήσεις του. Με ασθενοφόρο διακομίσθηκε εσπευσμένα στο Μακάριο Νοσοκομείο και ο μαγνητικός έδειξε πως έκλεισε η βαλβίδα. Την επόμενη μέρα υπέστη αιμορραγία από την ταχεία αύξηση του όγκου. Τότε ήταν που μας είπαν ότι ο Κυριάκος δεν είχε ελπίδες. Τον χάναμε (...) Έμεινε στην εντατική για τρεις βδομάδες και δεν είχε καμία επαφή με το περιβάλλον. Είμασταν συγκλονισμένοι - δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε αυτό που μας συνέβαινε», εξιστόρησε η μητέρα, για να προσθέσει:

«Προσευχόμασταν στην Παναγία να μας βοηθήσει. Δίπλα μας νιώθαμε μια αόρατη δύναμη, έναν μοναχό, τον πατέρα Νύμφων, ο οποίος αν και από μακριά μάς στήριζε με τις προσευχές του και μας έδινε δύναμη. Πλήθος κόσμου, γνωστοί και άγνωστοι, συνέρρεαν καθημερινά στο Νοσοκομείο για να είναι στο πλευρό μας. Το εκκλησάκι που βρίσκεται δίπλα από την εντατική γέμιζε από προσευχές και παρακλήσεις. Ο Θεός δεν είχε εγκαταλείψει τον Κυριάκο...».

Η θεραπεία του Κυριάκου συνεχίσθηκε στο Λονδίνο, όπου και έγινε τελικά το θαύμα. «Ο γιος μου άρχισε να μιλάει και, μέρα με την ημέρα, γινόταν καλύτερα. Στην εντατική ήταν η ψυχή όλων. Γελούσε, τραγουδούσε και έμαθε στους Βρετανούς νοσηλευτές ελληνικά τραγούδια. Παρά τον πόνο, την ταλαιπωρία, ποτέ δεν έχασε τη δύναμή του. Όλοι εκεί τον θαύμαζαν για τη ζωντάνια του. Τον έβλεπα και τον θαύμαζα και εγώ. Νιώθω τυχερή που έχω έναν τέτοιο άγγελο στη ζωή μου!».

Ο 10χρονος πέρασε πέντε μήνες στο Λονδίνο με αμέτρητα χειρουργεία και ορμονικά προβλήματα. Σήμερα, έχει ολοκληρώσει τις χημειοθεραπείες και πηγαίνει σχολείο στη Σχολή Τυφλών στη Λευκωσία. Έμαθε να περπατάει, να καλλιεργεί τα πολλά ταλέντα του και, γενικότερα, να ζει μια φυσιολογική ζωή. Γνωρίζοντας κανείς τον Κυριάκο, μαθαίνει να βλέπει τη ζωή με άλλο μάτι, με αισιοδοξία. Οι όποιες καθημερινές δυσκολίες φαίνονται πλέον ασήμαντες μπροστά στον αγώνα για τη ζωή.

«Τα μάτια της ψυχής του τον κάνουν να βλέπει τον κόσμο με αθωότητα, χωρίς φόβο και ανασφάλειες. Και αυτό είναι μεγάλο μάθημα. Στην καρδιά του έχει μόνο αγάπη για όλο τον κόσμο και τίποτα δεν μπορεί να τη διαβρώσει. Παρά την οπτική του αναπηρία, καταφέρνει να κατακλύζει τις ζωές μας και να τους δίνει νόημα», είπε εμφανώς συγκινημένη η μητέρα, για να καταλήξει:

«Ο Κυριάκος μου, ο Κυριάκος μας, είναι παράδειγμα για όλους μας, μας διδάσκει την αξία της ζωής και το νόημα της δύναμης και της αισιοδοξίας. Όταν τον ρωτάς ‘πού βρίσκεις Κυριάκο μου αυτήν τη δύναμη;’, αυτός απαντάει: ‘Ο Θεός μου τη δίνει’. Γι’ αυτό μη χάνετε ποτέ την πίστη και την ελπίδα σας. Να ζείτε και να απολαμβάνετε το σήμερα και να μην αγχώνεστε για το αύριο. Ένας νέος ήλιος θα ανατείλει αύριο που θα φωτίσει τη μέρα (...) Και, μην ξεχνάτε: Μόνο με την καρδιά βλέπει καλά, την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια (...) Ευχαριστώ», είπε η Ελένη Γεωργίου.

*Στην αυριανή έκδοση της «Σημερινής» μία άλλη μητέρα, η Μαρία Πιερίδου, διηγείται τον Γολγοθά του δικού της παιδιού -της οκτάχρονης Ιλάερας- και τη μεγάλη μάχη που έδωσε με μια ιδιαίτερα επιθετική μορφή καρκίνου. Θα δημοσιευτούν, επίσης, αποσπάσματα από τις ομιλίες του Προέδρου του Συνδέσμου «Ένα Όνειρο μια Ευχή», της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού και της συζύγου του Προέδρου της Δημοκρατίας.