Ο Γκιούλιβερ στους τόπους και τρόπους των ανθρώπων

O JONATHAN SWIFT ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΩΡΙΑ

ΕΞΗΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ, ΠΛΑΓΙΩΣ, ΟΠΩΣ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΟΡΚΙΣΜΕΝΟ ΕΙΡΩΝΑ, Ο SWIFT ΠΑΡΟΜΟΙΑΖΕΙ (ΣΤΟ 'THE BATTLE OF BOOKS') ΤΗ ΣΑΤΙΡΑ ΜΕ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ ΤΕΙΝΟΥΝ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, ΚΙ ΟΧΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ. ΑΛΛΑ, ΤΟ GULLIVER'S TRAVELS ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΗΣ ΕΙΡΩΝΕΙΑΣ
Τα πρώτα δύο από τα τέσσερα συνολικά ταξίδια του Gulliver άρχισαν να γράφονται το 1714, ενώ το συνολικό κείμενο είδε την τελική του αναθεώρηση το 1725 και εκδόθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1726 από τον Benjamin Motte
Μισάνθρωπος; Αντιανθρωπιστής; Μισογύνης; Χλευαστής της ανθρώπινης φύσης; Κυνικός; Απογοητευμένος; Απονενοημένος αναχωρητής από την ανθρώπινη υπόθεση;

Από την πρώτη ανάγνωση, και όχι μόνο την πρώτη, του έργου του Jonathan Swift 'Τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ', αποκομίζει κανείς την εντύπωση ότι ο συγγραφέας είναι ένοχος συνωμοσίας για τον κατεξευτελισμό της ανθρώπινης φύσης, ότι πρόκειται για έναν διεστραμμένο λίβελο, ένα παραλήρημα ονειδισμών, μια ακραία κι αυτοτροφοδοτούμενη μισανθρωπία που εξηγείται μονάχα σαν μαινόμενος τριγμός των οδόντων μιας διεστραμμένης και αρρωστημένης, λοξής προσωπικότητας: μια 'πραγματική προσβολή κατά της ανθρωπότητας', όπως αφόρισεν ο υποκόμης Earl of Orrery.

Έτσι, πάντως, τον ανέγνωσαν ένας εσμός επιφανών συγχρόνων κι επιγόνων του συγγραφέων και κριτικών, όπως ο Βικτωριανός λογοτέχνης W.M. Thackeray, και, στα νεωτερικά 30s, οι Aldus Huxley και D.H. Lawrence, οι οποίοι, αν και οξείς κοινωνικοί σατιριστές και ανατρεπτικοί προφήτες οι ίδιοι, πήραν μια στιφή γεύση από το έργο του και δεν μπόρεσαν να συνταχθούν με ό,τι άλλοι, όπως π.χ. ο Godwin, συγγραφέας του Political Justice (1793), διέγνωσαν και εκτίμησαν ως "μια γενναία εξέγερση ενάντια στην μοχθηρία και διαφθορά, και μια διακαή αγάπη για κάθε τι που ορθώνεται...

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...