Νέοι και πολιτική

Ζούμε σε μια πολύ άχαρη εποχή. Εποχή χωρίς όνειρα και ελπίδες. Εποχή γκρίζα, διαβρωμένη από την αναξιοπιστία, το ψέμα, την υποκρισία, τη διγλωσσία και την αναξιοκρατία. Δείγματα γραφής τοή σήμερα είναι η πτώση των αξιών, η κατάρρευση των ιδεολογιών, η αμφισβήτηση των προτύπων, η υποχώρηση της συλλογικής δράσης προς όφελος του ατομισμού, η εξαφάνιση των ηρώων και η υποκατάστασή τους από τους star, το κυνήγι του βολέματος με πλάγιους τρόπους, η επιδίωξη του εφήμερου κέρδους και της δόξας που ασφαλώς δεν έχουν σχέση με το μεγαλείο.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα, αναδεικνύεται πιο έντονα αυτό που ο Πλάτων έχει αποκαλέσει «ψυχολογική αντίθεση των γενεών». Οι νέοι απομακρύνονται από τα κοινά, αποστασιοποιούνται από την πολιτική, αναπτύσσουν δική τους γλώσσα επικοινωνίας, την οποία οι παλαιότερες ηλικίες δεν καταλαβαίνουν.

Υπάρχει βέβαια ο προβληματισμός για το μέλλον και ιδιαίτερα για το πρόβλημα της ανεργίας, που συνδέεται με την εγκληματικότητα και τα ναρκωτικά. Εδώ η κατάσταση είναι δυσοίωνη. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, ιδιαίτερα της Ανωτάτης Παιδείας, παράγει ανέργους. Και η Πολιτεία, χθεσινή και σημερινή, έχει τεράστιες ευθύνες γιατί εθελοτυφλεί μπροστά στο τεράστιο αυτό πρόβλημα.

Όπως κι αν έχουν τα πράγματα, σήμερα «ζητείται ελπίς», όπως θα έλεγε και ο Αντώνης Σαμαράκης. Και αλίμονο αν αυτό δεν γινόταν. Αλίμονο αν οι νέοι δεν ψάχνουν, έστω κι αν δεν βρίσκουν. Τότε το μέλλον θα μοιάζει πρώιμα γερασμένο. Είναι γνωστό ότι ο Αριστοτέλης έχει επισημάνει πως ο άνθρωπος είναι ον πολιτικό, συνδεδεμένο με την κοινωνική ζωή και υποκείμενο στον νόμο της γέννησης, της ανάπτυξης και του θανάτου. Αυτόν τον κανόνα δεν μπορεί να τον αγνοήσουν ή να τον ανατρέψουν οι νέοι. Εκείνο που μπορούν και οφείλουν να επιδιώξουν είναι η ανανέωση της πολιτικής με βαθιές τομές στο περιεχόμενο και τη λειτουργία της.

Η ισοπέδωση της πολιτικής, η ταμπέλα ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι, είναι μια εύκολη άρνηση που μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες καταστάσεις. Αν επικρατήσει αυτή η λογική, ότι δηλ. όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι, τότε όσοι παραμένουν ακόμη υγιείς και αλώβητοι από τις σειρήνες της παρακμής, είτε θα συμμαχήσουν με το σύστημα είτε θα αποχωρήσουν. Και τότε ο στίβος της πολιτικής θα παραμείνει ελεύθερος στους χειρότερους και αδίστακτους εκπροσώπους της. Οι συνέπειες θα είναι ολέθριες για την πολιτική, και το μέλλον της κοινωνίας που ανήκει έτσι κι αλλιώς στους νέους.

Η νεολαία και ιδιαίτερα το πιο πεφωτισμένο κομμάτι της, η σπουδάζουσα νεολαία, δεν μπορεί να αφήσει την πολιτική στα χέρια των αμοραλιστών, των αδίστακτων διαχειριστών της. Γιατί τότε η νεολαία δεν θα έχει μέλλον. Ούτε μπορεί να ελπίζει. Και αν χωρίς ελπίδα τα οράματα πεθαίνουν, είναι βέβαιο ότι χωρίς αγώνες κινδυνεύει η ελπίδα. Χρειάζεται η προσπάθεια που είναι δύσκολο πράγμα, όπως λέει ο Γιουνγκ, αλλά είναι το μόνο που έχουμε. Οι νέοι οφείλουν να αντιστέκονται και να προτείνουν.

Οι νέοι οφείλουν και μπορούν να αντισταθούν στην πτώση των αξιών, στον θάνατο της ελπίδας, στην παρακμή της πολιτικής. Αυτό είναι πρώτιστο χρέος τους απέναντι στον εαυτό τους και στο μέλλον του κόσμου. Οφείλουν να προτείνουν και να υλοποιούν τους τρόπους με τους οποίους το μέλλον αυτό μπορεί να γίνει καλύτερο.

Οποίος με ρωτήσει αν είμαι αισιόδοξη ή απαισιόδοξη για το μέλλον, για τους νέους, για την πολιτική, δεν μπορώ παρά να διαλέξω την αισιοδοξία. Έστω και συγκρατημένα.

Η αισιοδοξία, η ελπίδα, η προσπάθεια, ο αγώνας ο μακρύς είναι ο μονόδρομός μας, είναι η Ιθάκη μας.

ΝΑΤΑΣΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Αναπληρωτής Γενική Γραμματέας Νεολαίας Κινήματος «Αλληλεγγύη»