Ξεθωριάζουν επικίνδυνα οι ιδεολογίες και τα πιστεύω χαλάρωσα

Ο ΕΚΜΑΥΛΙΣΜΟΣ ΕΞΕΘΡΕΨΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΟΜΑΔΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΗΓΕΤΗ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ, ΟΧΙ ΩΣ ΦΑΡΣΑ ΠΛΕΟΝ ΑΛΛΑ ΩΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑ. ΚΑΘΟΤΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑ ΚΑΡΑΔΟΚΟΥΝ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΥΚΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΒΟΛΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ
Μας εθίζουν με την κατοχή μέχρι που να φύγει και ο τελευταίος ονειροπόλος. Μέχρι να εκλείψουν και οι τελευταίοι ιδεολόγοι, που τους είπαν γραφικούς. Μέχρι που να καταρρεύσουν πλήρως οι ιδεολογίες, τα ιδανικά και οι αξίες, το πρωτόγαλα που βύζαξες
Μέχρι προχθές τους έβριζαν, τώρα τους κλείνουν το μάτι και επιχειρούν να ξανακτίσουν τις γέφυρες τις οποίες οι ίδιοι ανατίναξαν με κάθε λογής ύβρεις, απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και υπόγειες διαβολές. Τώρα χρειάζονται δεκανίκι για να συρθούν ώς τον λόφο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται όχι ως φάρσα, πλέον, αλλά ως τραγωδία. Καθότι η Τουρκία και όλο το κακό συναπάντημα καραδοκούν και ο πολυκερματισμός βολεύει την επέλαση.

Aγρίεψαν οι επιτελείς των μονομάχων και βγάζουν στην φόρα άπλυτα. Απόρρητα πρακτικών τα λένε αλλιώς, στη γλώσσα της υψηλής πολιτικής, που ο απλοϊκός κόσμος δεν πρέπει να υποψιαστεί γιατί τώρα τα αφήνουν να διαρρεύσουν και όχι στον ουσιώδη χρόνο. Τότε που το σίδερο ήταν καυτό και θα κολλούσε αν μη τι άλλο η ρετσινιά του ψεύτη. Με τούτα και μ' εκείνα φτάσαμε στο διά ταύτα. Η αλαζονεία φόρεσε την αλλαξιά της χαμηλοβλεπούσας κορασίδας. Κρύβει την έπαρση και την φασκιώνει τόσο καλά και τόσο επιτηδευμένα. Όποιος πιστέψει, πίστεψε.
Συ δεν είσαι που έβριζες χθες;

Και τι δεν ακούσαμε. Η φιλοπατρία λοιδορήθηκε με τη διαβολή ως εθνικισμός. Πάλι καλά που δεν σε είπαν και προδότη. Το φιλότιμο αποχρωματίζεται μέσα στον κυκεώνα του ατομικού συμφέροντος του ωχαδελφισμού. Μείναμε στα συνθήματα, ανάξιοι να κοιτάξουμε λίγο πιο μπροστά. Oι ιδεολογικές διαφορές αμβλύνθηκαν τόσο, που δεν ξεχωρίζεις πλέον ποιος, τι πρεσβεύει. Τα πιστεύω χαλάρωσαν. Μα πώς να μη χαλαρώσουν όταν ανοίγουν μόνο τα αφτιά τους για να ακούσουν τις συμβουλές-προτροπές του τάδε και δείνα ξένου διπλωμάτη πως η αδύναμη πλευρά είμαστε εμείς. Πως η Τουρκία είναι μια χώρα αναγκαία για το ΝΑΤΟ και για τα σαρκοβόρα που ακόμα κατασπαράσσουν το κορμί της αιμάσσουσας Συρίας. 170.000 πρόσφυγες μέσα σε λίγες μέρες από το συνεχιζόμενο σφυροκόπημα εναντίον των Κούρδων στην επαρχία Αφρίν. Άλλες εκατοντάδες χιλιάδες στα πέρατα του πλανήτη.

200.000 πρόσφυγες από την τουρκική θηριωδία το 1974 στην Κύπρο. Πόσο αίμα και πόσες ψυχές θερίζει ο μακελάρης. Και ακάθεκτος ακόμα προελαύνει, με τη φιλάργυρη Ευρώπη να μελετά τραπεζικούς λογαριασμούς και να αναζητά νέα θύματα για «μνημόνια». Άντε να τους πείσεις πως δεν μπορεί εσαεί να διαπραγματεύεσαι με έναν σφετεριστή που λέει πως τα δικά σου είναι δικά του και τα διαπραγματεύσιμα είναι μόνο όσα σου απέμειναν. Ή καλυτέρα όσα σου άφησε όταν σταμάτησε η προέλαση των τανκς.
Άφησαν απροπόνητη τη νέα γενιά

Ποιος θα ξαναπιάσει το αμόνι και θα μάθει σε τούτη τη γενιά πώς δενόταν το ατσάλι, όταν αυτοί που όφειλαν να την προπονήσουν την άφησαν να περιστρέφεται στα sms και στις εκθηλυμένες, άοσμες και πλαδαρές τηλεοπτικές σαπουνόπερες; Ποιος θα ξυπνήσει τούτη τη γενιά που χάσκει ακούγοντας τον χαζοχαρούμενο ενδυματολόγο, αν η τσάντα και η γόβα στιλέτο ταιριάζουν με το ταγιέρ του τάδε οίκου μόδας που φορούσε η γνωστή κυρία όταν ψήφιζε την περασμένη Κυριακή;

Οι οχτροί περιμένουν στην πύλη. Ποιος θα τους εμποδίσει, αν εγώ κοιμάμαι και συ φοράς τα ωραία σου τα λούσα; Χαριεντίζεσαι ακόμα με τις τουρκικές σαπουνόπερες και καταξοδιάζεσαι στα καζίνα της κατοχής. Τώρα θα σου κτίσουν και καζίνα για να «εναρμονιστούμε» πλήρως με το λεγόμενο ευρωπαϊκό κεκτημένο. Μόνο που στο κεκτημένο αυτό δεν υπάρχει η λέξη ελευθερία. Μας εθίζουν με την κατοχή, μέχρι που να φύγει και ο τελευταίος ονειροπόλος. Μέχρι να εκλείψουν και οι τελευταίοι ιδεολόγοι που τους είπαν γραφικούς. Μέχρι που να καταρρεύσουν πλήρως οι ιδεολογίες, τα ιδανικά και οι αξίες, το πρωτόγαλα που βύζαξες.
Λόγια που δεν ειπώθηκαν και άλλα που τα πήρε ο αέρας

Τα κόμματα κατήντησαν εκλογικοί μηχανισμοί για την κατάληψη της εξουσίας. Αντί να υπηρετούν τους πολίτες και να αγωνίζονται για να έχουν όλοι ένα κομμάτι ζεστό ψωμί πάνω στο τραπέζι τους, σκέφτονται το δικό τους αύριο. Το διπλοκλειδώνουν με παχυλές συντάξεις. Το «Κεφάλαιο» του Μαρξ αραχνιάζει στα μπαούλα.

Δεν ακούσαμε τούτες τις μέρες από εκείνους που κλαίνε και οδύρονται για τους άνεργους, τους επιστήμονες των 500 ευρώ, τους χαμηλοσυνταξιούχους και τους χιλιάδες ανώνυμους που συνωστίζονται στο περιθώριο κάτω από το όριο της φτώχιας, μια συνταγή. Μια κάποια λύση, τελοσπάντων, για να κοπούν με το μαχαίρι οι πολυσυντάξεις των 8.000 και 10.000 ευρώ που εισπράττουν μηνιαίως πρώην και νυν αξιωματούχοι.

Δεν ακούσαμε γιατί να κοπούν επιδόματα (μια δράκα ευρώ) από συνταξιούχους-χρόνιους ασθενείς και να μην περικοπούν οι ηγεμονικές συντάξεις. Πονηρή η ερώτηση, αλλά να ξέρεις, θα της κολλήσουν τη ρετσινιά του λαϊκισμού. Γιατί πώς είναι δυνατόν αυτοί που αποφασίζουν σήμερα να είναι πρόθυμοι να «περικόψουν» το δικό τους μέλλον και τις δικές τους πολυσυντάξεις;

Ο εκμαυλισμός εξέθρεψε την ανάδειξη ομάδων εξουσίας γύρω από τον εκάστοτε ηγέτη. Συνωστισμός για ένα κομμάτι από την πίτα της εξουσίας. Γυρολόγοι πολιτικοί. Σαν τις μέλισσες. Από το ένα κόμμα στο άλλο για να τρυγήσουν. Πρώην υπουργοί άλλης κυβέρνησης, που τώρα λοιδορείται, τρέχουν να στηρίξουν την απερχόμενη που λοιδορεί τους τέως. Δεν το αντιλαμβάνονται πως και οι ίδιοι λοιδορούνται καθότι παρήγαγαν έργο στην τέως κυβέρνηση. Εκτός και αν δεν παρήγαγαν τίποτε.

Όλοι τρέχουν δεξιά, αριστερά, χάσαμε τον μπούσουλα. Τρέχουν, έστω και αν δεν πάρουν μερτικό από την πίτα. Προφανώς θα βολευτούν και με τα ψίχουλα. Και αν δεν πέσουν ούτε ψίχουλα από το τραπέζι, ε, θα αρκεστούν και με τα ελάχιστα. Φτάνει να είναι κοντά και να τραβούν βαθιές ρουφηξιές από το αφιόνι του φανατισμού.

Στέριωσε καλά τις παρωπίδες και κοιμήσου ήσυχα. Άλλοι δουλεύουν για σένα. Είναι οι ίδιοι που θέλουν να σου κλέψουν τη σκέψη και εξοργίζονται όταν θες να σκέφτεσαι διαφορετικά.

Αυτούς που κλότσησαν χθες τόσο ξεδιάντροπα και άφηναν τον ψίθυρο και τη διαβολή να σέρνεται όπως σέρνονται όλα τα ασπόνδυλα, τώρα τους χαμογελούν. Τους γνέφουν καλοσυνάτα και με νόημα. Αχ, αυτό το χαμόγελο της ύβρεως. Να ξέρεις πως αν δεν ακολουθήσεις, παραμονεύει από πίσω το μαστίγιο του φανατισμού.

Να ’ναι καλά οι οπαδοί στις κερκίδες. Αυτοί και αν έχασαν τον μπούσουλα και δεν ξεχωρίζουν πλέον πού πάνε οι δρόμοι. Δεξιά, αριστερά, κεντροδεξιά ή στα άκρα.

150.000 ψηφοφόροι δεν πήγαν στις κάλπες. Κακώς απαξίωσαν σιωπηλά. Και η απαξίωση μπορεί να γίνει ηχηρή με την ενεργό συμμετοχή, γιατί το «εκλέγειν» είναι κυριαρχικό δικαίωμα ενός εκάστου και δεν μπορεί να το απεμπολείς όσο και αν θεωρείς τις επιλογές «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα».

Η ψήφος είναι ιερή και δεν την κράζεις. Ούτε την ανεμίζεις σαν φλάμπουρο για να επιβεβαιώσεις τη θλιβερή ύπαρξή σου ή την υποταγή σου. Όμως, γιατί κατηγορούνται τα κόμματα που αποφάσισαν να τηρήσουν αποστάσεις και από τους δύο; Δεν είναι μήπως οι σημερινοί επικριτές τους που τους κατηγορούσαν για συναλλαγές και ανταλλάγματα στο παρελθόν; Είπαν όχι και σε αυτά. Είναι μήπως κακό να διαφωνούν και με τον έναν και με τον άλλον; Η ελευθερία της βούλησης προϋποθέτει δυνατότητα επιλογής. Και αυτοί έκαναν την επιλογή τους στα δικά τους συλλογικά όργανα. Δεν υποχρεώνουν τους οπαδούς ή ψηφοφόρους τους τι να πράξουν. Τους αφήνουν να επιλέξουν, τον κανένα, τον ένα ή τον άλλον.

Αν επέλεγαν τον έναν, θα έβγαιναν ξανά περίπατο οι ύβρεις. Αν επέλεγαν τον άλλο, θα ορμούσαν οι πρώτοι. Τουλάχιστον απέφυγαν τα διασταυρούμενα πυρά και ο λαός ας κρίνει. Δεν μπορεί να μιλούν για ανεύθυνη ουδετερότητα, όταν σε πολύ πιο κρίσιμες στιγμές, που επαίζετο κορώνα γράμματα το μέλλον της Κύπρου, κάποια στελέχη κόμματος φλέρταραν με την ιδέα και προωθούσαν πρόταση για ψήφο κατά βούλησιν στο σχέδιο Ανάν.
Στο σπίτι του δημίου δεν μιλούν για αποκεφαλισμούς

Ω, μέγιστη υποκρισία και φαρισσαϊσμός. Θλίβονται, λέει, επειδή κάποια κόμματα παραπέμπουν στο Πειθαρχικό άτομα, που φέρονται να παραβίασαν αποφάσεις συλλογικών οργάνων. Τουλάχιστον αυτοί τους παραπέμπουν σε κάποιο όργανο. Δεν τους διαγράφουν με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς να ακούσουν τους λόγους της απομάκρυνσής τους. Τους δίνεται το δικαίωμα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους και, αν δεν ευσταθούν όσα τους καταλογίζουν, δεν θα επιβληθούν διαγραφές, αποβολές και καρατομήσεις. Στο σπίτι του δημίου δεν είναι φρόνιμο να μιλούν για αποκεφαλισμούς.

Η δημοκρατία δεν είναι νόμισμα με δύο όψεις, που μπορείς να το ανταλλάξεις. Ούτε και μπορεί να τη βάζουμε στο καντάρι σύμφωνα με τις δικές μας προδιαγραφές.