Πίσω από τις βιτρίνες

Μέσα στις βιτρίνες υπάρχουν λογής-λογής πραμάτειες. Μήλα κόκκινα, πανέμορφα τριαντάφυλλα, χαβιάρι, ροδοπέταλα... Πίσω απ’ τις βιτρίνες υπάρχουν όμως και σάπια μήλα. Εκεί υπάρχει σκόνη, μαζεύονται σκουπίδια, αποφάγια, δυσοσμία και θάνατος.
Στη ζωή μας υπάρχουν λογής-λογής πραμάτειες. Όλα πραγματοποιούνται μπροστά μας ή γύρω μας. Ενίοτε όλα φαίνονται. Ειδικά στο φως της μέρας. Πολύ συχνά, όμως, κάποια πράγματα δεν φαίνονται. Δεν διακρίνονται. Κάποια πράγματα διεξάγονται στο παρασκήνιο. Πίσω απ’ τις βιτρίνες με τα φώτα χαμηλωμένα. Στο ημίφως ή στο απόλυτο σκοτάδι.

Σίγουρα, όλοι έχουμε βιώσει κάποιες τραυματικές εμπειρίες στα παιδικά ή στα εφηβικά μας χρόνια. Η ανθρώπινη ζούγκλα, στην οποία ζούμε, πάντα βρίσκει τρόπους να δείξει τα δόντια της. Σίγουρα όλοι τρομάξαμε κάποια στιγμή στη ζωή μας από ανθρώπινες συμπεριφορές. Η παιδική, η νεανική ψυχή κάποτε είδε και την άλλη όψη. Τη δύσκολη, την απογοητευτική. Τα σάπια μήλα...
Αυτές τις μέρες ένα τραγικό συμβάν μιας συμπατριώτισσάς μας ταρακούνησε τα ήσυχα νερά. Ένα άσχημο γεγονός, η απώλεια μιας ζωής, έφερε ξαφνικά στην επιφάνεια άλλη μια τραγωδία. Μια νέα γυναίκα βίωνε για χρόνια ένα μαρτύριο. Μέχρι που το μαρτύριό της τερματίστηκε με τον πιο φρικτό τρόπο.
Έρχεται λοιπόν η είδηση και το μόνο που κάνουμε είναι να δείχνουμε τον κατηγορούμενο με το δάχτυλό μας. Και καλά κάνουμε! Αυτή είναι μια αναμενόμενη αντίδραση. Αναμενόμενη, αλλά χωρίς χρησιμότητα. Η ζημιά ήδη έγινε... Το χρήσιμο και το ουσιαστικό θα ήταν να είχαμε τους μηχανισμούς πρόληψης. Αν αναφέρουμε γι' ακόμα μια φορά τη λέξη “παιδεία”, τη λέξη “γονείς”, τη λέξη “δάσκαλος”, προφανώς θα γίνουμε φορτικοί... Τούτες οι λέξεις, όμως, είναι οι λέξεις που θρέφουν το αύριο. Ο θύτης, προτού ενηλικιωθεί, ήταν κάποτε ένα μικρό παιδί, που πέρασε από σχολεία και μάθηση. Το θύμα, προτού τύχει εκμετάλλευσης από τον οποιονδήποτε θύτη, πέρασε από δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια. Όλοι βιώνουμε παιδική ηλικία. Όλοι ζούμε τις εκφάνσεις της ανεμελιάς, της αυστηρότητας, του μπούλινγκ, της ανασφάλειας, του αυθορμητισμού. Όλοι κάνουμε τα λάθη και τα σωστά μας.
Τα μικρά παιδιά χρήζουν ματιών δεκατεσσάρων. Τα πρώτα μάτια, οι πρώτοι προβολείς είναι οι γονείς. Ακολουθούν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Τι παιδεία έχουν οι γονείς; Τι παιδεία έχουν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές; Ας μην ξεχνάμε ότι, πέρα από την ευδιάκριτη παιδεία του κάθε ανθρώπου, αυτήν που είναι περιτυλιγμένη με κάποια πτυχία, υπάρχει και μια άλλη παιδεία. Η ψυχική ομορφιά. Αυτή η προίκα, με τη βοήθεια της οποίας ένας δάσκαλος, ένας γονιός μπορεί με γυμνά μάτια να διακρίνει τι συμβαίνει στον εσωτερικό κόσμο ενός παιδιού, ενός μαθητή.

Δεν είναι μυστικό το ότι ένα τεράστιο ποσοστό παιδιών βιώνουν εμπειρίες μέσα σε διαλυμένους γάμους, μοναξιά, έλλειψη αγάπης και φροντίδας και άλλα πολλά, που θα μπορούσαν να γεμίσουν χιλιάδες σελίδες. Τα μάτια μας εκατόν δεκατέσσερα λοιπόν. Για να μπορέσουμε να δούμε την κακή εξέλιξη έγκαιρα, ώστε να σώσουμε ζωές. Να μπορέσουμε να καλλιεργήσουμε την ψυχική υγεία των νέων μας. Αυτά τα πράγματα, φυσικά, δεν επιτυγχάνονται μόνο μέσα από τίτλους και πτυχία.

Όλα αυτά γίνονται πράξη μέσα από επίπονη προσπάθεια, μέσα από την αγάπη για τον συνάνθρωπό μας, μέσα από την αλληλεγγύη, τον σεβασμό και άπειρες, ατέλειωτες μάχες. Μάχες που σκοπό έχουν το καλό των παιδιών μας. Χωρίς κόπο, χωρίς συνεργασία, χωρίς επιμονή, χωρίς υπέρβαση, τίποτα δεν μπορούμε να προβλέψουμε ούτε να προλάβουμε. Γιατί ο στόχος είναι να δημιουργήσουμε ανθρώπους με ήρεμη ψυχή, ώστε να μη ζήσουμε ξανά τέτοιες τραγωδίες.