Η Γαλλία στο χείλος της θεσμικής κόπωσης - Τι απομένει στον Μακρόν μετά και την παραίτηση Λεκορνί;
H παρατεταμένη αδυναμία σχηματισμού σταθερής κυβέρνησης απειλεί να μετατρέψει τη Γαλλία από κινητήρα σε βαρίδι της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Η αιφνίδια - για κάποιους αναμενόμενη για άλλους - παραίτηση του πρωθυπουργού Σεμπαστιάν Λεκορνί εχθές σφράγισε την πιο σύντομη θητεία επικεφαλής κυβέρνησης στη σύγχρονη γαλλική ιστορία και βύθισε ακόμη βαθύτερα το Παρίσι σε μια κρίση νομιμοποίησης και διακυβέρνησης χωρίς ορατό τέλος. Ο Λεκορνί αποχώρησε μόλις 27 ημέρες μετά τον διορισμό του, σε ένα περιβάλλον όπου η αντιπολίτευση ετοιμαζόταν για ακόμη μία ψήφο δυσπιστίας και οι αγορές έδειχναν έκδηλη αυτή τη φορά νευρικότητα για τον προϋπολογισμό και το χρέος του «Εξαγώνου». Η παραίτηση έγινε δεκτή από τον Εμανουέλ Μακρόν και προκάλεσε νέο κύμα αβεβαιότητας, με τον πρόεδρο να καλείται να επιλέξει μεταξύ ορισμού νέου πρωθυπουργού ή προσφυγής σε κάλπες, ενώ ο πιστωτικός κίνδυνος είναι κάτι περισσότερο από εμφανής και οι πιστοληπτικοί οίκοι δεν χάνουν ευκαιρία δημόσια και καθαρά να το αναδεικνύουν.
Η ουσία της κρίσης είναι βαθύτερη από τα πρόσωπα. Από τις πρόωρες εκλογές του 2024 και έπειτα, η Γαλλία ζει με ένα τετραπολικό κοινοβούλιο χωρίς σαφή πλειοψηφία. Αριστερά, ακροαριστερά, ακροδεξιά και προεδρικό κέντρο αλληλοεξουδετερώνονται. Η υπόσχεση «πολιτικής ανανέωσης» αποδείχθηκε δύσκολη όταν το κυβερνητικό σχήμα του Λεκορνί έμοιαζε περισσότερο με συνέχεια παρά με ρήξη, υπονομεύοντας εξαρχής την ικανότητά του να διαπραγματευτεί στη Βουλή. Το αποτέλεσμα ήταν ένα προληπτικό «χειρόφρενο» πριν τη σύγκρουση για τον προϋπολογισμό του 2026 — μια σύγκρουση που απειλεί να εκτραπεί και να μετατραπεί σε θεσμική παράλυση.
Τι μέλλει γενέσθαι; Βραχυπρόθεσμα, ο Μακρόν θα επιχειρήσει να ορίσει διάδοχο στο Ματινιόν που να διαθέτει δύο ελάχιστες ικανότητες: να «ραφτει» θεματικές πλειοψηφίες και να κερδίσει χρόνο στις αγορές. Χωρίς αυτούς τους δύο όρους, η Γαλλία θα διολισθήσει σε έναν φαύλο κύκλο: περισσότερη πολιτική αστάθεια, ακριβότερη χρηματοδότηση, λιγότερη δυνατότητα άσκησης πολιτικής. Μεσοπρόθεσμα, το Παρίσι χρειάζεται έναν ειλικρινή συμβιβασμό πάνω σε τρεις πυλώνες: ρεαλιστικό δημοσιονομικό μονοπάτι, μεταρρυθμίσεις που αγγίζουν τον μέσο πολίτη και έναν λειτουργικό κοινοβουλευτισμό που δεν θα καθίσταται όμηρος της πόλωσης. Χωρίς αυτά, η «κρίση Λεκορνί» θα μείνει μόνο ως το πιο πρόσφατο σύμπτωμα μιας βαθύτερης θεσμικής κόπωσης — όχι ως αφετηρία εξόδου από αυτήν.
Πηγή: Πρώτο Θέμα
