Έφυγε ξαφνικά ο γνωστός φωτορεπόρτερ, Στέλιος Παπαστυλιανού

Έφυγε από τη ζωή ο γνωστός Κύπριος φωτορεπόρτερ, Στέλιος Παπαστυλιανού, σε ηλικία 73 ετών.

O Στέλιος Παπαστυλιανού διετέλεσε φωτορεπόρτερ τόσο στην εφημερίδα «Σημερινή», όσο και σε άλλα μεγάλα έντυπα μέσα της Κύπρου, ενώ τα τελευταία χρόνια εργαζόταν στα Φυλακισμένα Μνήματα ως λειτουργός – ξεναγός.

Σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο δημοσιογράφος, Σάββας Ιακωβίδης, ένας από τους πολλούς ανθρώπους των μέσων που συνεργάστηκαν με τον γνωστό φωτορεπόρτερ, έγραψε: «Πώς είναι να χάνεις έναν φίλο; Πώς είναι να χάνεις έναν ακριβό φίλο και συνάδελφο; Προπάντων, πώς είναι να χάνεις έναν άνθρωπο με λεβεντιά, φιλότιμο, ευθύτητα, πάντα με χαμόγελο αλλά και αστείρευτο άγχος, ενεργητικότητα, δραστηριότητα, όλα να τα προλάβει, όλα να τα τρέξει, όλους να βοηθήσει και να εξυπηρετήσει; Πώς μετριέται η απώλεια ενός τέτοιου φίλου, συνεργάτη, συναδέλφου και ανθρώπου;

Τα δάκρυα και η θλίψη δεν είναι αρκετά, Στέλιο Παπαστυλιανού, του Κλείτου και της Μαρούλας, για να απαλύνουν τη μεγάλη απώλεια. Ακόμα χτες το πρωί ξεναγούσες μαθητές στις Κεντρικές Φυλακές και ενημέρωνες για τον αγώνα της ηρωικής ΕΟΚΑ, για τους αγωνιστές, για τους ήρωες μας, για τον αγώνα ελευθερίας, για την αξιοπρέπεια των Ελλήνων. Πάντα μαχητής και πατριώτης, πάντα αγωνιστής και μπροστάρης.

Και το απόγευμα, έτσι ξαφνικά, έτσι ανεπαίσθητα, έτσι χωρίς αποχαιρετισμό, έτσι χωρίς ένα «γεια», αναχώρησες. Με ένα τελευταίο κλικ. Έφυγες. Πέταξες. Όπως ακριβώς έκανες τόσα χρόνια με τη φωτογραφική μηχανή στο ένα χέρι και το άλλο στο τιμόνι. Να διατρέχεις όλη την Κύπρο, 24 ώρες το 24ωρο, για να φωτογραφίσεις γεγονότα, να είσαι ο πρώτος στην σκηνή σοβαρών ατυχημάτων και εγκλημάτων ή ανθρώπινων ιστοριών. Να είσαι ο μόνος που κάθε μέρα κουβαλούσες στη "Σημερινή" αποκλειστικό φωτογραφικό υλικό.

Δεν υπάρχει Κύπριος που να μη σε ξέρει. Ήσουνα πανταχού παρών, μόνιμα στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, για τη "Σημερινή" και για το "Περιοδικό". Πόσες φωτογραφικές αποκλειστικότητες, πόσα πολλά θέματα κάλυψες, πόσες χιλιάδες χιλιόμετρα διάνυσες με συναδέλφους, σταθερά στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης.

Σε θυμάμαι τι ανήσυχο και εκρηκτικό πνεύμα και τι ασύλληπτη ενέργεια εκδήλωνες από τότε που ήσουνα φοιτητής μου στο ΚΕΣ. Πόσα γεγονότα κάλυψες, πόσο διακινδύνευσες, πόσος πολύς κόσμος σε γνώρισε και σε αγάπησε για την γνησιότητα, την ευθύτητα, το αυθόρμητο, το πηγαίο, το τρελλό συχνά, το ασταμάτητο της προσωπικότητάς σου. Και του γέλιου σου.

Πρόεδροι της Δημοκρατίας, αρχηγοί κομμάτων, πολιτικοί, κυβερνητικοί αλλά προπάντων οι απλοί πολίτες σε όλη την Κύπρο σε γνώριζαν, σε εκτιμούσαν, σε αγαπούσαν, διότι πάντα ήσουνα πρόθυμος, έτοιμος, αεικίνητος, σε συναγερμό, να προσφέρεις, να κυνηγήσεις την φωτογραφική επικαιρότητα, να εξυπηρετήσεις, να διευκολύνεις, να ενεργήσεις ως ένας ωραίος, τίμιος, ευθύς, γνήσιος άνθρωπος.

Κι εκείνο το γέλιο σου... κι εκείνα τα μάτια σου... γεμάτα καλοσύνη, ευθύτητα, ντομπροσύνη, κάποτε ονειροπαρμένος αλλά πάντα ετοιμοπόλεμος, ασυγκράτητος στη ζωή μα και για την πατρίδα. Ήσουνα αδιαπραγμάτευτος, ανένδοτος, ξεκάθαρος σε όσα έκανες και πίστευες. Ξέρω ότι πολλοί και πολλά σε πίκραναν, σε αγνόησαν, σε αδίκησαν, πέρασες φουρτούνες και καταιγίδες αλλά... τι μένει στο τέλος;

Η στέρεα, λαμπρή, αγαθή υστεροφημία σου ως ένας από εμάς, ένας από τους λεβέντες της φωτοδημοσιογραφίας, ένας από τους στυλοβάτες του φωτορεπορτάζ, ένας από τους πρώτους στη φωτογραφική αποτύπωση προσώπων, γεγονότων, πραγμάτων, στην Κύπρο και στο εξωτερικό.

Ακριβέ μου φίλε, ωραίε συνάδελφε, γνήσιε συναγωνιστή, καλέ μου άνθρωπε, αφήνεις μνήμη αγαθή, όμορφη, για να σε θυμόμαστε στις μέρες της θλίψεώς μας ως τον Στελλάρα μας, από το ηρωικό Μηλικούρι. Τον Στέλιο της «Σημερινής», του «Περιοδικού» και του Συγκροτήματος ΔΙΑΣ. Τον Στέλιο των πολλών φίλων, συναδέλφων, συνεργατών, εκτιμητών. Τον Στέλιο όλων όσοι τον γνώρισαν, τον εκτίμησαν και τον αγάπησαν για το εκρηκτικό αλλά μειλίχιο του χαρακτήρα του, για τον επαγγελματισμό, τη γνησιότητα και την ποιότητά του.

Κάποιος είπε ότι η ζωή είναι οι αναμνήσεις μας. Κι όταν κάποιος αναχωρεί, αυτές είναι το βάλσαμο στις καρδιές μας για την απώλεια. Να είσαι σίγουρος, ακριβέ μου φίλε, όπως τα λέγαμε πολλές φορές: Εδώ είσαι, μαζί μας! Πώς να ξεχάσουμε το γέλιο και τα χωρατά σου και τι να θυμηθούμε από τις άπειρες φωτογραφικές περιπέτειές σου...

Τώρα εσύ έχεις ξεκινήσει το μεγάλο ταξίδι για να συναντήσεις τον πατέρα σου, τον Κλείτο. Θα κάνετε ωραίο ντουέτο ψαλμωδίας στους ουρανούς. Κι εμείς εδώ, καλέ μου φίλε, θα γεραίρουμε τη μνήμη σου με τα δάκρυα της φιλίας, της εκτίμησης και της αγάπης μας. Εις μνήμην αιωνίαν. Και εις αποχαιρετισμόν..»

Η ανακοίνωση της Ένωσης Συντακτών

Ανακοίνωση για τον θάνατο του Στέλιου Παπαστυλιανού, εξέδωσε και η Ένωση Συντακτών Κύπρου

Αυτούσια η ανακοίνωση:

Έφυγε ξαφνικά ο χαλκέντερος φωτορεπόρτερ Στέλιος Παπαστυλιανού

Ο αειθαλής, χαλκέντερος και αεικίνητος φωτορεπόρτερ Στέλιος Παπαστυλιανού, δεν είναι πια μαζί μας. Έσβησε ξαφνικά, το απόγευμα της Τρίτης 8 Μαρτίου 2025, σε ηλικία 73 χρόνων, ύστερα από καρδιακό επεισόδιο.

Ο Στέλιος Παπαστυλιανού ήταν γνωστός και καταξιωμένος συνάδελφος που χαρακτηριζόταν για την εργατικότητά του και την αφοσίωσή του στο δημοσιογραφικό λειτούργημα. Έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης ανάμεσα στους δημοσιογραφικούς κύκλους για την κοινωνικότητά του, τον ευχάριστο χαρακτήρα του και την προθυμία του να βοηθήσει όποιον χρειαζόταν.

Ο Στέλιος Παπαστυλιανού δεν έλειψε από κανένα σημαντικό γεγονός στη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου. Ήταν πάντα εκεί για να το απαθανατίσει με το φακό του και την επαγγελματική του μαεστρία. Σημαντικό «παράσημο» στην καριέρα του η σύλληψη του από τον κατοχικό στρατό στις μεγαλειώδεις αντικατοχικές πορείες των γυναικών το 1989.

Άρχισε την καριέρα του λίγο μετά την τραγωδία του 1974. Εργάστηκε στις εφημερίδες «Μάχη» και «Σημερινή», καθώς και στο περιοδικό «Το Περιοδικό». Ήταν για πολλά χρόνια ο κύριος φωτορεπόρτερ του Συγκροτήματος «Δίας». Από το 1999 και εντεύθεν εργαζόταν ως ελεύθερος επαγγελματίας.

Ο Στέλιος Παπαστυλιανού έγινε μέλος της Ένωσης Συντακτών Κύπρου τον Απρίλιο του 1989 και έφερε αριθμό μητρώου το 139. Περιέβαλε την οργάνωση με ενδιαφέρον και προσοχή και όποτε χρειαζόταν η βοήθεια του δήλωνε παρών.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών Κύπρου θερμά συλλυπείται την οικογένεια του μεταστάντος συναδέλφου, τη σύζυγο του Μέλπω, τα παιδιά του Ελένη και Κλείτο και όλους τους οικείους του. Η μνήμη του θα παραμένει ζωντανή σε όσους τον γνώρισαν και εκτίμησαν το έργο και τον χαρακτήρα του.

Ο Πρόεδρος της ΕΣΚ, Γιώργος Φράγκος, θα απευθύνει το ύστατο χαίρε κατά την κηδεία του Στέλιου Παπαστυλιανού, όταν αυτή οριστεί εν αναμονή των συγγενών του από το εξωτερικό.

Αιωνία του η μνήμη.