Δεν μπορεί να βρει την υγειά της

Δώδεκα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Δεδομένο ότι θα γίνουν 13. Σε αυτό το διάστημα, από το 2013, οι τίτλοι της είναι μετρημένοι στα δάχτυλα ενός χεριού. Δύο κύπελλα, ένα Λιγκ Καπ και ένα Γιουρόπα Λιγκ. Α, και μια ασπίδα. Κεσάτια, δηλαδή. Προσθέστε χρονιές χωρίς ευρωπαϊκό εισιτήριο, αποκλεισμούς από ομάδες μικρότερων κατηγοριών (με αποκορύφωμα την Γκρίσμπι), πολλές εφιαλτικές βραδιές σε Αγγλία και Ευρώπη. Βαθμολογικές θέσεις από απογοητευτικές μέχρι ντροπιαστικές. Τέτοιο σενάριο, τέτοιο άσχημο σενάριο δεν θα μπορούσε να γράψει στα 2013 ούτε ο πλέον ορκισμένος εχθρός της Γιουνάιτεντ. Έχοντας υπόψη τι συνέβη για 20 χρόνια και με τις απίστευτες επιτυχίες επί Σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Η εξίσωση της αποτυχίας έχει και συνέχεια. Απίστευτη συνέχεια. Αμέτρητες αποτυχημένες μετεγγραφές. Παίκτες που στις ομάδες τους έκαναν παπάδες, αλλά στη Γιουνάιτεντ δεν μπορούσαν ν’ αποδώσουν: Πογκμπά, Ντι Μαρία, Σάντσες, Σάντσο. Εξελίξιμοι παίκτες, που στο «Ολντ Τράφορντ» χαντακώνονται. Ποδοσφαιριστές που δεν αξιολογήθηκαν σωστά και, όταν αποκτήθηκαν (με το αζημίωτο) και φόρεσαν τη φανέλα της Γιουνάιτεντ, έδειξαν καθαρά πως δεν είχαν την απαραίτητη ποδοσφαιρική πάστα. Εμμονή στην παραμονή ποδοσφαιριστών που δεν μπορούν να προσφέρουν. Πριν ήταν ο Τζόουνς, μετά ο Μαρσιάλ, τώρα ο Σόου και ο Μαγκουάιρ. Παιδιά από τα σπλάχνα του συλλόγου, που αποχωρούν λόγω του κλίματος. Ράσφορντ και Μακ Τόμινεϊ. Αλλά και παίκτες που φεύγουν από το «Όλντ Τράφορντ» και ξαναβρίσκουν την υγεία τους, όπως ο Χόιλουντ, ο Άντονι. Ένα σοβαρό θέμα ήταν η αξιολόγηση των ακαδημιών. Πόσοι και πόσοι νεαροί υπερεκτιμήθηκαν, πόσοι υποτιμήθηκαν, έφυγαν και εξελίχθηκαν. Υπάρχει και συνέχεια. Οι προπονητές: Από την ημέρα που αποχώρησε ο Σερ Άλεξ, όλες οι επιλογές για τον πάγκο δεν φτούρησαν. Είτε ήταν ονόματα είτε ήταν φερέλπιδες είτε προπονητές με βιογραφικό. Φαν Χάαλ, Μουρίνιο, Σόλσκιαερ, Ράγκνιγκ (έστω και σαν μεταβατικός τεχνικός), Τεν Χαγκ, Αμορίμ. Το «Θέατρο των ονείρων» έγινε το «νεκροταφείο» παικτών και προπονητών». Αλλά και νεκροταφείο της κάθε ελπίδας των αμέτρητων φίλων της ομάδας. Ελπίδας για τη δημιουργία ομάδας, ανταγωνιστικής, αντάξιας του ονόματος και της φήμης του συλλόγου.

Αμέτρητοι λόγοι

Κάθε φορά υπάρχει ένας λόγος, μία διαφορετική αιτία της αποτυχίας. Οι μετεγγραφές, ο προπονητής, το πλάνο, το ιδιοκτησιακό καθεστώς, η στρατηγική, το σύστημα. Ναι, το σύστημα ήταν, ας πούμε, ο λόγος που κυρίως έφυγε ο ταλαντούχος, αλλά όπως αποδείχτηκε αυτοκαταστροφικός, Αμορίμ. Διάβασα πολλές αναλύσεις για τους λόγους της αποτυχίας και της απομάκρυνσής του. Διάβασα αμέτρητες αναλύσεις όλα αυτά τα χρόνια για το τι πάει στραβά στο «Ολντ Τράφορντ». Δημοσιογράφοι, πρώην παίκτες της ομάδας, πρώην παίκτες άλλων ομάδων. Δεν βγαίνεις από μέσα. Πολλοί από αυτούς άλλαζαν συνεχώς άποψη, πολλοί υπερέβαλαν στην ανάλυση. Στο τέλος, και είναι τραγικό για τη Γιουνάιτεντ, αλλά απ’ όλους τους σχολιαστές έχουν δικαιωθεί για τις προβλέψεις τους οι μονίμως επικριτικοί και μουρμούρηδες Σκόουλς και Κιν

Επιτέλους, αλλάξτε το σωστά

Θα αλλάξει κάτι ή θα βιώσει ο σύλλογος άλλη μιαν ατελείωτη περίοδο χωρίς πρωτάθλημα; Θυμίζουμε την ανομβρία 26 ετών (1967-1993). Ήδη έχει καλυφθεί το μισό. Θυμίζουμε πως ομάδες έκαναν 20ετία να πάρουν τίτλο πριν καλά-καλά το καταλάβουν. Δεν υπάρχει σημάδι που να δείχνει πως η Γιουνάιτεντ μπορεί να βγει από αυτό το κακό φεγγάρι. Ας σταθούμε στη λέξη αλλαγή. Έγιναν προσπάθειες, έγιναν αλλαγές, έγιναν δοκιμές και ρυθμίσεις. Μετά από χρόνια δεν κάνουν κουμάντο οι Γκλάσνερ, αλλά ο Σερ Ράτκλιφ. Μετά από χρόνια δημιουργήθηκε ομάδα από επιτυχημένους ανθρώπους σε ποδοσφαιρική στρατηγική και στελέχωση. Μετά από χρόνια άλλαξε όλο το ιατρικό τιμ. Είπαμε, άλλαξαν προπονητές, έγιναν αμέτρητες αλλαγές στο ρόστερ. Αποτέλεσμα, μηδέν!!!. Η αλλαγή δεν είναι πάντα συνταγή επιτυχίας. Αν δεν εκτιμήσεις σωστά τα πράγματα και δεν έχεις σωστή αντίληψη. Είτε παίζεις 3-4-3 είτε 7-2-1, δεν θα αποδώσεις αν δεν έχεις τους κατάλληλους παίκτες. Δεν καταδικάζεις τον νεαρό σου σέντερ φορ επειδή δεν σκοράρει, αλλά κοιτάζεις πρώτα απ’ όλα αν τροφοδοτείται και πόσο. Δεν μπορείς να έχεις καλή άμυνα όταν δεν έχεις καλούς αμυντικούς και, πολύ περισσότερο, όταν δεν αποκτάς τους σωστούς αμυντικούς. Δεν αγοράζεις παίκτες επειδή τους δημιούργησαν στάτους παικταρά τα ΜΜΕ, αλλά και για λόγους μάρκετινγκ. Δεν υπήρχε πιο τρανό παράδειγμα από τον Μαγκουάιρ. Δεν μπορείς στο σύγχρονο ποδόσφαιρο να μην έχεις γοργοπόδαρους, δυνατούς και τεχνικά καταρτισμένους κεντρικούς χαφ. Το χειρότερο είναι να μην προσπαθείς ν’ αποκτήσεις καν. Οι περισσότερες ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ «πατάνε» την Γιουνάιτεντ σε αυτόν τον τομέα. Την αναγκάζουν να τρέχει στον άξονα και να μη φτάνει.

Θέμα προπονητή; Αποδεδειγμένο πλέον. Στην κατάσταση που είναι η Γιουνάιτεντ υπάρχει μόνο μία δίοδος. Ούτε φερέλπιδες, ούτε μέχρι πρότινος σπουδαίοι. Πας και παίρνεις τον καλύτερο. Όπως πήρε η Σίτι τον Γκουαρντιόλα και έγινε παντοδύναμη ή η Λίβερπουλ τον Κλοπ και αναστήθηκε. Αν δεν υπάρχει διαθέσιμος άμεσα, τον περιμένεις μερικούς μήνες.

Υπάρχουν και άλλα. Έχουν χαθεί αξίες και πειθαρχία. Έχει χαθεί το πνεύμα του νικητή. Έχει εξαφανιστεί εντελώς η αύρα που ανάγκαζε τον κάθε αντίπαλο να κομπάζει όταν αντιμετώπιζε τη Γιουνάιτεντ. Σήμερα, η ουραγός Γουλβς νιώθει αυτοπεποίθηση ακόμη και μέσα στο «Ολντ Τράφορντ».