Το Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ και ο Ο.Η.Ε.

Ο Πρόεδρος Τραμπ, με αφορμή τον πόλεμο στη Γάζα και θέλοντας να επιβάλει λύση με τη δύναμη της ισχύος των ΗΠΑ, ίδρυσε το Συμβούλιο Ειρήνης. Κάλεσε ηγέτες αρκετών χωρών να πάρουν μέρος στο Συμβούλιο και τους ζήτησε να υπογράψουν έγγραφο για τη λειτουργία του. Στην αρχή δεν υπήρχαν αντιδράσεις, αλλά η ενέργεια κρίθηκε θετικά, ως μια συμβολή του ισχυρού πλανητάρχη στον τερματισμό του πολέμου και της γενοκτονίας στη Γάζα.

Τώρα όλοι βλέπουν με προβληματισμό αυτό το Συμβούλιο. Διαπιστώνουν ότι υποβιβάζει ή αναιρεί τον ρόλο του ΟΗΕ με πρόθεση να τον αντικαταστήσει. Τώρα μόνο για την κρίση στη Γάζα και έπεται συνέχεια. Άλλωστε γνωρίζουμε ότι ο εμπνευστής του Συμβουλίου Ειρήνης δεν τρέφει και μεγάλη εκτίμηση στον ΟΗΕ.

Όμως τη θέσπιση του Συμβουλίου Ειρήνης δεν πρέπει να την χρεώσουμε μόνο στον έξαλλο Πλανητάρχη, τη νοοτροπία του και την ισχύ των Η.Π.Α. Ευθύνη έχει και ο ίδιος ο ΟΗΕ. Αντί να είναι ο πρωτοπόρος θεσμός για επίτευξη και διατήρηση της ειρήνης στον κόσμο, έγινε ο ουραγός των μεγάλων δυνάμεων στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τα συμφέροντά τους.

Η αιματοκυλισμένη παγκόσμια κοινωνία, με τον τερματισμό του εγκληματικού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν αποφασισμένη και έτοιμη να δημιουργήσει έναν θεσμό, που στόχος του θα ήταν η επίτευξη και η διατήρηση της ειρήνης σε ολόκληρο τον κόσμο. Και ο ΟΗΕ ήταν ο θεσμός εκείνος, που θα είχε την ευθύνη εφαρμογής τού Διεθνούς Δικαίου για διατήρηση της ειρήνης. Όμως, σύντομα αποδείχτηκε ότι ο ΟΗΕ δεν μπορούσε να επιβάλει το Διεθνές Δίκαιο έναντι του συμφέροντος του ισχυρού. Και αντί ο ΟΗΕ να ενδυναμώσει την ύπαρξή του και ν’ αξιοποιήσει την εμπιστοσύνη και την προσδοκία της κοινωνίας και ιδιαίτερα των αδύναμων κρατών, περιορίστηκε να κάνει τον τροχονόμο της παρανομίας και να διευκολύνει τους ισχυρούς, που είχαν και τη μεγαλύτερη εξουσία μέσα στον ΟΗΕ.

Οι μεγάλες δυνάμεις, που είναι και μόνιμα μέλη του Σ.Α., έχουν κατορθώσει να θέσουν πάνω από το Διεθνές Δίκαιο το δικό τους συμφέρον και έχουν δημιουργήσει τέτοιες συνθήκες, ώστε ο ΟΗΕ να μην τις ενοχλεί, αλλά να παίρνει μια ερμαφρόδιτη στάση και ν’ ακολουθεί μια μέση γραμμή, η οποία πάντα αδικεί τον αδύνατο, που στηρίζεται στο Διεθνές Δίκαιο. Έχει υποβαθμίσει τόσο πολύ τον θεσμικό του ρόλο, που ούτε φραστικά δεν αναγνωρίζει το δίκαιο εκείνων που αναζητούν δικαιοσύνη μέσω του Διεθνούς Δικαίου και αγωνίζονται ενάντια στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όταν χρειαστεί να πάρει θέση σε κάποιαν αδικία και καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου, περιορίζεται να τηρεί ουδέτερη στάση, για να μην αμφισβητήσει το Δίκαιο του ισχυρού.

Οι λαοί έχουν απογοητευτεί από τους άβουλους εκπροσώπους του ΟΗΕ και από την ποντιοπιλατική τους στάση. Οι ανίσχυροι λαοί έχουν κατανοήσει ότι ο ΟΗΕ δεν μπορεί και, κυρίως, δεν ενδιαφέρεται να τους υποστηρίξει, όταν κάποιος ισχυρός καταργεί τα δικαιώματά τους και περιφρονεί το Διεθνές Δίκαιο. Ο ΟΗΕ κατήντησε ένας ανίσχυρος θεσμός, που αδυνατεί ακόμη και να δηλώσει την καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου. Και ο όρος άβουλος έχει γίνει το επίθετο που χαρακτηρίζει τους εκπροσώπους του, δίπλα στο μεροληπτικός υπέρ του ισχυρού. Και έτσι, αντί ισχυρή παρουσία στη διεθνή σκηνή, μας έχει συνηθίσει σε μιαν απόλυτη απουσία.

Αυτήν την απουσία εκμεταλλεύτηκε και ο πλανητάρχης και ανέλαβε τον ρόλο του ειρηνοποιού, όχι με την επιβολή του δικαίου, αλλά με την επιβολή της ισχύος του. Και τα όπου Γης αδύναμα έθνη παρακαλούν να ταυτίζονται τα συμφέροντά τους με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις κάποιων ισχυρών. Γιατί αλλοίμονό τους αν συμβαίνει το αντίθετο.

Ας ελπίσουμε ότι η πλειονότητα των ισχυρών θ’ αντιληφθούν την κατρακύλα του ΟΗΕ και του Διεθνούς Δικαίου και θα προσπαθήσουν να ενδυναμώσουν τον ΟΗΕ και τις αρμοδιότητές τους, ώστε η κοινωνία ν’ ανανεώσει τις προσδοκίες της για παγκόσμια ειρήνη που να στηρίζεται στο Διεθνές Δίκαιο.