Ο GSI και μέτρημα Ισχύος του Ελληνισμού

ΠΡΟΦΑΝΩΣ ήγγικεν η ώρα της αναμέτρησης, με το πιο κρίσιμο των επόμενων ημερών στις θάλασσές μας. Τις οποίες ορέγεται και απαιτεί η νεο-οθωμανική επεκτατική βουλιμία της Τουρκίας. Επίκεντρο, ο πασίγνωστος πλέον στις καθημερινές ειδήσεις προφερόμενος Τζι-Ες-Αϊ: GSI = Great Sea Interconnector. Η απόφαση για την πόντιση του υποθαλάσσιου καλωδίου ηλεκτρικής σύνδεσης Κύπρου - Κρήτης. Επιχείρηση υψίστης ενεργειακής σπουδαιότητας. Και γι’ αυτό χρηματοδοτούμενη από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με τις εκπεφρασμένες ευλογίες και τη δεδηλωμένη υποστήριξη των ΗΠΑ. Με άμεσα πρωταγωνίστριες, συνεργές επί του πεδίου, την Ελλάδα, την Κύπρο, τον Ισραήλ. Και επί το έργον εν θαλάσση εκτελέστρια τη Γαλλία.

- Έναντι όλης αυτής της συμμαχικής συνεργασίας για ένα καλώδιο «υποθαλάσσιας ομοχειρίας», της ΕΕ, των ΗΠΑ, της Γαλλίας, του Ισραήλ, της Ελλάδος και της Κύπρου, μόνο... κώλυμα η αξιώνουσα να δώσει «κυριαρχικώς» την άδειά της, η Τουρκία τού επί 24ετία Μονοκράτορα Ερντογάν. Ώστε, καθώς προσδοκά, να κατοχυρώσει παγκοσμίως την επεκτατική πλεονεξία της και να αναγορευτεί «με κκοτσιάνι» αφέντρα των θαλασσών και του Αιγαίου μας!

- Σήμερα, το πολιτικο-κομματικό μας σύστημα δεν παρέχει σε κανέναν Ετζεβίτ και σε κανέναν Ερντογάν την ελπίδα ότι θα του ξαναπροσφερθεί κάποιο νέο Πέντεμιλι και αυτό είναι, πάνω απ’ όλα, το μέγιστο μακροχρόνιο επίτευγμα των εν ζωή γενεών των Ελλήνων της Κύπρου, της Ελλάδος και της Διασποράς

ΑΡΑ, λοιπόν, το αποτέλεσμα της εξελισσόμενης αναμέτρησης δύναται να προβλεφθεί ως προϊόν της βούλησης και των χειρισμών που θα επιδείξουν για τα συμφέροντά τους οι κυβερνήσεις που μετέχουν στον παρόντα συσχετισμό των αντίπαλων επί του συγκεκριμένου ζητήματος δυνάμεων:

- Θα καταφέρει, άραγε, η Τουρκία να επιβάλει την θέλησή της έναντι του συνασπισμού όλων των άλλων;

- Μήπως θα μεθοδευτεί η υλοποίηση κάποιας διπλωματικής φόρμουλας συμβιβασμού κατά τρόπον που αφ’ ενός να ολοκληρωθεί το έργο και, αφ’ ετέρου, να περισώζεται και το γόητρο της Τουρκίας;

- Ή, μήπως συντρέχουν πλέον περιστάσεις, ώστε να ολισθήσουν τα πράγματα στα άκρα και να τολμήσει η Άγκυρα «ν’ ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου";

Αλλ’ αυτές ακριβώς οι παρούσες περιστάσεις ορίζονται από ένα σαφές ανισοζύγιο δυνάμεων. Το οποίο δεν επιτρέπει στην Τουρκία αβλαβώς να επιμείνει ώς το τέλος παριστάνοντας τον «τσαμπουκά».

- Στις μέρες μας, όπου ήδη οι κανόνες του Διεθνούς Δικαίου υποσκελίζονται δυστυχώς από τους κανόνες των «εξάσφαιρων ρεβόλβερς του Φαρ Ουέστ», η Τουρκία βλέπει και γνωρίζει ότι και οι απέναντί της διαθέτουν ισάξια «εξάσφαιρα». Με ικανότητες και βούληση για την έγκαιρη και αποτελεσματική χρήση τους.

- Και είναι μάλλον βέβαιο ότι ο πολυχρονεμένος στην 24ετή μονοκρατορία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν έχει αίφνης απολέσει τις πραγματιστικές του φρένες. Ως αναγνωρισμένος, μάλιστα, παλαιόθεν υπό του Ντόναλντ Τραμπ, «διεθνούς εμβέλειας σκακιστής», δεν προβλέπεται να κάνει τώρα την λάθος κίνηση με κίνδυνο να χάσει «και τ’ αβγά και το καλάθι».

- Κι επειδή είναι κατ’ εξοχήν θαλάσσια η... σκακιέρα τώρα, επί του πεδίου των υδάτων τον πρώτον λόγο τον έχουν, προφανώς, οι εκατέρωθεν παρούσες δυνάμεις του Πολεμικού Ναυτικού. Με πρώτιστης και καθοριστικής σημασίας την στρατηγική βούληση και αποφασιστικότητα των νυν κυβερνώντων εκάστου των εμπλεκομένων κρατών. Αναπολώντας βεβαίως τις παλαιές οθωμανικές κατακτητικές δόξες, ο επίδοξος νεο-οθωμανισμός της Άγκυρας επιδόθηκε επιδεικτικά στην ονοματοδότηση των πλοίων του με ονόματα οθωμανών σουλτάνων, κουρσάρων και ναυάρχων του 15ου αιώνα, όπως «Κεμάλ Ρεΐς», «Ορούτς Ρεΐς», μέχρι του μοιραίου έσχατου το 1909 «Αβδούλ Χαμίτ» κ.ο.κ.

- Αλλά τώρα ξέρουν ότι ήδη τα πράγματα είναι δυσκολότερα για τους «κουρσάρους» τους απ’ ό,τι τον Αύγουστο 2020, παραδείγματος χάριν. Ήταν τότε η φρεγάτα τους TCG F-247 Kemal Reis, η οποία εξαναγκάστηκε να φύγει τραυματισμένη από την «επακούμβηση» που υπέστη από την φρεγάτα μας, την ΛΗΜΝΟ F-451, την οποία πέτυχε η επιδεξιότητα του γενναίου εκείνου ψηλέα αντιπλοίαρχου Ιωάννη Σαλιάρη, 12.8.2020, σαράντα μίλια από το Καστελλόριζο. Είναι σαφώς δυσκολότερα για τους νεο-κουρσάρους, επειδή μέσα στην έκτοτε εξαετία, αφ’ ενός έχει ήδη αναπτυχθεί με αποφασιστικότητα και εμπραγμάτως η Αποτρεπτική Ισχύς των ενόπλων δυνάμεων του Ελληνισμού επί του πεδίου. Αφ’ ετέρου διευρύνθηκαν και εμπεδώθηκαν οι διεθνείς και διακρατικές, διπλωματικές και στρατιωτικές, συνεργασίες και συμμαχίες Ελλάδος - Κύπρου, με σημαντικές χώρες της γειτονιάς και παγκοσμίως, που έχουν συμφέροντα και ρόλο στην περιοχή.

- Μόλις προχθές Πέμπτη, 16η Οκτωβρίου, ολοκληρώθηκε στο πεδίο ασκήσεων του Καλού Χωρίου Λάρνακας η αναβαθμισμένου περιεχομένου άσκηση της Εθνικής Φρουράς «ΤΑΜΣ ΙΡΙΣ 2026», με τα νέα οπλικά συστήματα και μέσα των ενόπλων δυνάμεων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κάτω από τα φτερά των F-16 της ελλα-δικής μας Πολεμικής Αεροπορίας. Η οποία επιχειρεί, πλέον, μονίμως από την Αεροπορική Βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» της 55 Σμηναρχίας Μάχης της Ε.Φ. στην Πάφο. Υλοποιώντας εμπράκτως, μαζί και με τις περιπλέουσες ελλα-δικές μας φρεγάτες, το η «Κύπρος Κείται Πλησίον». Σε τέτοιες μάλιστα συγκυρίες όπου επιτεύχθηκε η συν-αξιοποίηση συμφερόντων κι άλλων δυνάμεων, ώστε για πρώτη φορά στην ιστορία να συμμετάσχουν στην ετήσια παρέλαση της Κυπριακής Δημοκρατίας στρατιωτικά αγήματα Αιγύπτου, Γαλλίας, Βρετανίας και Ηνωμένων Πολιτειών, υπό την προστασία των ισραηλινής προέλευσης αντιαεροπορικών συστημάτων της Ε.Φ.

- Σε αυτά τα εμφανή δείγματα πολλών άλλων ευρύτερων ομοούσιων συμβαινόντων, συνοψίζεται ένα σημαντικότατο επίτευγμα:

- Η Κύπρος δεν προσφέρεται πλέον ως «όμηρος» για να εκβιάζει η Τουρκία το ελλα-δικό μας κράτος.

- Και αυτό δεν αποτελεί αυθαίρετο ισχυρισμό μιας κάποιας ατεκμηρίωτης και αιθεροβατούσας αρθρογραφίας. Επαληθεύεται διαρκώς τον τελευταίο καιρό από τις αλλεπάλληλες οιμωγές της ίδιας της Τουρκίας, η οποία - κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια - καταγγέλλει την «επιθετική περικύκλωσή της από Ελλάδα - Κύπρο - Ισραήλ». Ενώ παράλληλα επιχειρεί μάταια να διεμβολίσει τις συμμαχικές σχέσεις Αιγύπτου - Ελλάδος - Κύπρου.

ΠΑΝΤΑ με την οφειλόμενη αγωνία παρακολουθώντας, από τις ελεύθερες περιοχές της Λευκωσίας, όλες τις κρίσιμες εξελίξεις στην ρέουσα άκρως επικίνδυνα εποχή μας, αναγκαία είναι και η υπενθύμιση του θεμελιωδέστερου για την ασφάλεια του Ελληνισμού παράγοντα:

- Της αποφυγής και της συνειδητής αποτροπής επανεμφάνισης, σε Ελλάδα, Κύπρο και Διασπορά, της προγονικής πανούκλας των εμφυλίων παθών και των εθνικών διχασμών. Και τούτο αποτελεί το μέγιστο επίτευγμα μετά τον όλεθρο του 1974, όπου σύρθηκε με την Κυπριακή Καταστροφή ο Ελληνισμός. Έχοντας, έκτοτε, επί 52χρόνια ανοικτή και αιμάσσουσα την πληγή να βρωμίζει, και σαδιστικά στη νότια πλαγιά του σκλαβωμένου Πενταδακτύλου εκείνη την τεράστια σημαία του Τούρκου κατακτητή και το σύνθημα του γενοκτόνου Κεμάλ Ατατούρκ «NE MUTLU TURKUM DIYENE» («Τι ευτυχία να λέγεσαι Τούρκος». Επειδή τότε βρήκε ο Τούρκος καθημαγμένη από το προδοτικό χουντικό πραξικόπημα την Κύπρο και προδομένες αφύλακτες τις κυπριακές Θερμοπύλες στο Πέντεμιλι της Κερύνειας μας.

- Σήμερα, το πολιτικο-κομματικό μας σύστημα δεν παρέχει σε κανέναν Ετζεβίτ και σε κανέναν Ερντογάν την ελπίδα ότι θα του ξαναπροσφερθεί κάποιο νέο Πέντεμιλι και αυτό είναι, πάνω απ’ όλα, το μέγιστο μακροχρόνιο επίτευγμα των εν ζωή γενεών των Ελλήνων της Κύπρου, της Ελλάδος και της Διασποράς.