Αμμοχωστιανοί και άλλοι πρόσφυγες: Από την εγκατάλειψη στη σωτηρία - και τώρα στην αδικία και την τιμωρία

Τα υποστατικά που χρησιμοποιούν σήμερα Αμμοχωστιανοί και άλλοι πρόσφυγες δεν τους χαρίστηκαν. Τα βρήκαν άδεια ή ερειπωμένα και, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από το κράτος, τα έχτισαν και τα ανέστησαν με δικά τους λεφτά, δάνεια και κόπο. Έτσι δημιούργησαν την αξία τους από το μηδέν. Και τώρα, μετά από δεκαετίες μόχθου και θυσίας, το κράτος τούς λέει ότι πρέπει να πληρώσουν ενοίκιο, σαν να τους τα παρέδωσε έτοιμα. Με απλά λόγια: τους ζητά να πληρώσουν ξανά για κάτι που ήδη πλήρωσαν. Αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι κατάφωρη αδικία.

Αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς κανένα προνόμιο, επένδυσαν σε εγκαταλελειμμένα οικόπεδα και μισοερειπωμένα κτήρια, φτιάχνοντας εργαστήρια, καταστήματα, μικρές βιοτεχνίες και καφετέριες. Πλήρωσαν φόρους, δημιούργησαν θέσεις εργασίας και αναβίωσαν περιοχές που διαφορετικά θα παρέμεναν ερείπια. Και τώρα, αντί αναγνώρισης, αντιμετωπίζονται σαν να μην έκαναν τίποτα.

Αυτό που επιχειρείται σήμερα - αύξηση ενοικίων στο 60% της αγοραίας αξίας - δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι τιμωρία της σωτηρίας και της επιβίωσης. Σε καμία σοβαρή χώρα της Ευρώπης δεν θα γινόταν ανεκτό. Στη Γερμανία, την Ολλανδία και τη Γαλλία, οι αυξήσεις είναι σταδιακές και περιορισμένες, συνήθως σε μονοψήφια ή χαμηλά διψήφια ποσοστά, ακριβώς για να προστατεύεται η κοινωνική συνοχή και η οικονομική σταθερότητα.

Και δεν μιλάμε μόνο για το εξωτερικό. Ακόμη και στην Κύπρο, η νομοθεσία περί Ενοικιοστασίου προβλέπει αυστηρούς περιορισμούς στις αυξήσεις ενοικίων για κατηγορίες ακινήτων που εμπίπτουν στο προστατευτικό καθεστώς, με ανώτατα όρια που σήμερα κινούνται σε χαμηλά μονοψήφια ποσοστά. Το ίδιο το κράτος αναγνωρίζει ότι οι απότομες και υπερβολικές αυξήσεις διαλύουν την κοινωνική συνοχή και την οικονομική σταθερότητα. Και, όμως, την ίδια στιγμή, επιβάλλει στους Αμμοχωστιανούς και άλλους πρόσφυγες αυξήσεις εκατοντάδων τοις εκατό - μια πολιτική που δεν θα ήταν ανεκτή ούτε στην Κύπρο, ούτε σε καμία σοβαρή ευρωπαϊκή χώρα.

Η αύξηση της τάξης του 500%, 800% ή 1000% δεν είναι αναπροσαρμογή. Είναι οικονομικός στραγγαλισμός. Και αυτή η απόφαση έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά αλυσίδα αδικιών: στεγαστικό, κοινωνική στήριξη, επαγγελματικές ευκαιρίες, πρόσβαση στον δημόσιο τομέα. Οι πρόσφυγες ήδη στερούνται της βοήθειας που δικαιούνται - και τώρα τιμωρούνται και όσοι κατάφεραν να σταθούν στα πόδια τους.

Αντί για ευγνωμοσύνη, τους επιβάλλεται εξόντωση. Αντί για αναγνώριση, φορτώνονται βάρη που πολλές επιχειρήσεις απλώς δεν θ’ αντέξουν. Και εδώ πρέπει να ειπωθεί καθαρά: ντροπή στη Βουλή των Αντιπροσώπων, που ενέκρινε αυτήν την πολιτική χωρίς να προστατεύσει τους πρόσφυγες.

Δεν μπορείς να ζητάς από τον πρόσφυγα να πληρώσει ξανά για το σπίτι και την επιχείρηση που έχτισε με τα ίδια του τα χέρια. Αυτή η αδικία δεν θα μείνει εδώ. Οι Αμμοχωστιανοί πρόσφυγες και οι άλλοι πρόσφυγες από την κατεχόμενη Κύπρο δεν θα σκύψουν το κεφάλι. Με μια φωνή θα διεκδικήσουν το δίκιο τους - στην κοινωνία, στη Βουλή των Αντιπροσώπων και, αν χρειαστεί, μέχρι και στα δικαστήρια, ακόμα και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Αυτός ο αγώνας είναι για δικαιοσύνη, ενάντια στις διακρίσεις που υφίσταται ο προσφυγικός κόσμος της Κύπρου και για την αξιοπρέπεια που δικαιούνται οι πρόσφυγες της χώρας μας.

*Πρόεδρος του Συνδέσμου Αμμοχώστου ΗΒ