Αλήθεια, τι είναι τελικά η κριτική;

Το σκέφτομαι εδώ και καιρό το θέμα περί κριτικής, περί σχολίων, περί «κοντής μνήμης». Η συζήτηση και ανάπτυξη απόψεων (δημοσιογραφικών και μη )για την αντιμετώπιση συνήθως μίας αποτυχίας. Σε κάποιες περιπτώσεις και μίας επιτυχίας. Την εβδομάδα που μας πέρασε είχαμε πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η συζήτηση γύρω από τις επιλογές Μπεργκ, αλλά και συζήτηση γύρω από την αδυναμία της ΑΕΚ ν’ αξιοποιεί μομέντουμ που της επιτρέπουν να παίρνει πρωτάθλημα. Αλλά και πριν, έντονη κριτική για την πορεία της Πάφου, για την καθίζηση του Άρη, για την αποχώρηση Πετρίδη από τον ΑΠΟΕΛ. Ας αφήσουμε κατά μέρος τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και τα όσα αναρτήθηκαν από το κοινό. Είναι μία διαφορετική κατηγορία. Μέρος της ζωής και της καθημερινότητάς μας, αλλά δεν παύουν να είναι κοινωνικά σχόλια. Μέσα σε αυτά θα βρεις μηδενισμούς, αφορισμούς, υπερβολές. Ας μείνουμε στο δημοσιογραφικό, το επαγγελματικό πεδίο.

Ας αρχίσουμε από το «εύκολο». Όταν όλα πάνε καλά, όταν οι επιλογές προπονητών, οι παρουσίες των ομάδων και οι χειρισμοί των διοικούντων είναι επιτυχείς. Τα ρεπορτάζ, και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό, κυμαίνονται από θετικότατα μέχρι αποθεωτικά. Έτσι πρέπει να είναι, αν θέλετε. Όπως έτσι μπορεί, και αν με ρωτάτε πρέπει να είναι, σε περίπτωση αποτυχίας. Με ίδιο τόνο, με ανάλογη κριτική. Από ισχυρή μέχρι σκληρή. Αναλόγως. Σχολιάζεις ένα γεγονός, μία πορεία και πρέπει να το κάνεις βάσει δεδομένων και ισορροπημένα. Με επιχειρήματα, με τεκμηρίωση. Στα καλά και στα κακά. Αλλά όχι. Με βάση τη γενική λογική, όταν κριτικάρεις κάποιον ή κάποιους, που είχαν πρόσφατα επιτυχίες, είσαι «μηδενιστής», «έχεις κοντή μνήμη». Γιατί; Δεν είναι και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα στο επίκεντρο. Δεν γράφεις συνήθως θετικά όταν υπάρχει νίκη και «αρνητικά» όταν τα αποτελέσματα δεν είναι καλά; Κανένα επικριτικό άρθρο, εφόσον είναι ορθά δομημένο, δεν μπορεί να διαγράψει (γιατί συνήθως δεν θέλει να διαγράψει) την προηγούμενη περίοδο επιτυχιών. Πρέπει ντε και καλά σε κάθε επικριτικό άρθρο να υπενθυμίζουμε στο τέλος τα προηγούμενα επιτεύγματα; Μπας και το σώσουμε; Με τίποτα…

Οπότε, με αυτήν τη λογική λέω πως οι επιλογές 11άδας του Μπεργκ στο ντέρμπι με τον ΑΠΟΕΛ αποδείχτηκαν λανθασμένες βάσει του αποτελέσματος και της εμφάνισης. Όπως αποδείχτηκε πως ήταν μαεστρικές, όταν κέρδισε με 4-2 μέσα στην Πάφο, όπως σε όλες τις επιτυχίες. Ο Μπεργκ θα κριθεί και αύριο, θα χειροκροτηθεί ξανά, θα δεχτεί κριτική ξανά. Η αποτυχία της ΑΕΚ απέναντι στην Ομόνοια Αραδίππου έπρεπε να γίνει αντικείμενο σκληρής κριτικής. Επαναλαμβάνουμε, δεν είναι η πρώτη φορά που τίθεται θέμα νοοτροπίας σε όλα τα επίπεδα, όταν «καίει το σίδερο». Εγώ λέω πως υπάρχει θέμα. Όταν είσαι συνήθως στο τέλος δεύτερος και λες «δεν πειράζει», είναι θέμα. Ειδικά στην περίπτωση της σεζόν 2023-24, όταν η ΑΕΚ είχε την πιο χρυσή ευκαιρία στην προτελευταία αγωνιστική να κρατά την τύχη της στα χέρια της, και δηλώνεις περήφανος, χαμηλώνεις το μπόι σου. Που είναι πολύ ψηλό σε όλα τα επίπεδα. Τίποτα δεν μπορεί να διαγράψει όμως την εξαιρετική λειτουργία και τις πολλές επιτυχίες επί εποχής Καραμπατάκη. Είναι προφανές ότι οι διοικούντες της Πάφου και του Άρη έπεσαν έξω σε κάποιες επιλογές. Φαίνεται από τη βαθμολογία στο πρωτάθλημα. Αλλά έχουν ήδη αποδείξει πως ξέρουν και μπορούν να πετύχουν ξανά μεγάλα πράγματα. Υπάρχει και το αντίθετο. Δεν είναι ο Νίκος Κίρζης που αποθεώνεται τώρα για την επιλογή Λοσάδα; Αλλά και τι δεν είχε ακούσει προηγουμένως, μέχρι και την Πρωτοχρονιά.

Η… καλοδεχούμενη

Από τα πλέον γερά κλισέ. «Καλοδεχούμενη η κριτική, αν είναι καλόπιστη». Τι σημαίνει καλόπιστη; Υπάρχει άλλη, τουλάχιστον από επαγγελματία δημοσιογράφο; Αν ναι, αν υπάρχει, είναι εξαίρεση στον κανόνα. Κανένας δεν θα γράψει κακόπιστα, δεν θα γράψει αερολογίες, δεν θα το κάνει επίτηδες. Η κριτική είναι κριτική. Είναι άποψη. Αν αποδειχτεί λανθασμένη, δεν σημαίνει πως γράφτηκε για να πλήξει. Αν αποδειχτεί λανθασμένη άποψη ή δημοσιογραφική εκτίμηση, αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Ο καθένας κρίνεται από τα γραπτά του.

Στην άκρη τα ΜΚΔ

Είπαμε είναι μέρος της καθημερινότητας, διαμορφώνουν άποψη. Ο καθένας μπορεί να γίνει κριτής. Το θέμα είναι να μην παρασύρονται οι ρεπόρτερ. Δεν είναι τόσο απλό. Βλέποντας την αύρα του διαδικτύου, δεν είναι και τόσο απλό να την αγνοήσεις. Αλλά και να μην την προτάξεις, όταν θα καταγράψεις τη θέση σου. Έχουμε και ευθύνη ως ΜΜΕ. Στο κάτω-κάτω με τα γραπτά μας, με την άποψη και την τεκμηρίωσή της, διαμορφώνουμε εμείς την κοινή γνώμη. Ή έστω, και επιτρέψτε την έκφραση, εμείς μπορούμε να «ριγάρουμε το γήπεδο».

Έχει και δράση

Να θυμίσουμε και τα της μάχης του πρωταθλήματος. Σήμερα (17.00) η ΑΕΚ δεν έχει επιλογή απέναντι στον Ολυμπιακό. Άμα δεν κερδίσει, ό,τι και να γίνει αύριο στο Ομόνοια-Απόλλων, δεν θα έχει και πολλή σημασία. Δύο ώρες μετά, στις 7 το βράδυ, Άρης-Πάφος. Ξεκάθαρα, ένας εκ των δύο ή και οι δύο (σε περίπτωση ισοπαλίας) θα έχει βουνά ν’ ανέβει μετά. Ειδικά αν είναι ο Άρης, που από επίδοξος πρωταθλητής είναι έκτος. Για αύριο (19.00), στο ντέρμπι της 1ης Ομόνοιας με τον 2ο Απόλλωνα; Ξεκάθαρο: Είτε θα έχουμε ένα σούπερ φαβορί για τον τίτλο ή η μάχη θ’ ανάψει άγρια. Αν υπάρχει ισοπαλία, θα υπάρχει «πράσινο» προβάδισμα. Αναλόγως και των άλλων αποτελεσμάτων.