Κρίσεις χωρίς σχέδιο

Σε μια περίοδο όπου οι κρίσεις δεν διαδέχονται απλώς η μία την άλλη αλλά συσσωρεύονται επικίνδυνα, η Κύπρος μοιάζει να αντιδρά αντί να προλαμβάνει. Η ένταση στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται και μαζί της κλιμακώνεται και το κόστος ζωής , καύσιμα, βασικά αγαθά, εισαγόμενα προϊόντα.

Και το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: υπάρχει σχέδιο ή απλώς διαχείριση της στιγμής;

Η αύξηση των ναύλων και η εξάρτηση από εισαγωγές αποκαλύπτουν, για ακόμη μια φορά, τις διαχρονικές αδυναμίες της οικονομίας μας. Αντί για θωράκιση της εγχώριας παραγωγής, παρακολουθούμε έναν φαύλο κύκλο εξάρτησης και ανατιμήσεων. Η γεωργία και η κτηνοτροφία δεν είναι απλώς επαγγελματικοί τομείς είναι ζήτημα εθνικής ανθεκτικότητας. Και όμως, παραμένουν στο περιθώριο των ουσιαστικών πολιτικών.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο κτηνοτροφικός τομέας δέχεται νέο πλήγμα με την εξάπλωση του αφθώδους πυρετού. Αντί για έγκαιρη πρόληψη και ξεκάθαρη στρατηγική, κυριαρχεί η αβεβαιότητα και ο φόβος για οριζόντια μέτρα που οδηγούν σε μαζικές θανατώσεις ζώων. Χωρίς διάκριση, χωρίς μέτρο, χωρίς σχέδιο.

Είναι αυτή σύγχρονη διαχείριση κρίσεων ή απλώς εύκολες αποφάσεις με βαρύ κόστος;

Την ίδια ώρα, οι πολίτες έχουν δικαίωμα στην αλήθεια. Ο αφθώδης πυρετός δεν αποτελεί απειλή για τον άνθρωπο μέσω της κατανάλωσης προϊόντων. Κι όμως, η σύγχυση που επικρατεί ενισχύει την ανασφάλεια και πλήττει ακόμη περισσότερο την αγορά.

Και ενώ όλα αυτά εξελίσσονται, η δημόσια συζήτηση εγκλωβίζεται σε προεκλογικές αντιπαραθέσεις. Λόγια πολλά, ευθύνες λίγες.

Το πολιτικό σύστημα δείχνει πιο έτοιμο να συγκρουστεί για εντυπώσεις παρά να συνεργαστεί για λύσεις.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, καλούμαστε να συνεχίσουμε κανονικά. Αλλά τι σημαίνει πλέον «κανονικότητα»; Τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου η αβεβαιότητα είναι ο κανόνας και η σταθερότητα η εξαίρεση. Και εμείς εξακολουθούμε να τους υποσχόμαστε ένα καλύτερο αύριο, χωρίς να διορθώνουμε το παρόν.

Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά αναγκαία: το μέλλον δεν θα γίνει καλύτερο από μόνο του. Χρειάζεται αποφάσεις, τόλμη και ρήξεις με πρακτικές που μας κρατούν στάσιμους.

Αν δεν επενδύσουμε σήμερα στην αυτάρκεια, στη σοβαρή διαχείριση κρίσεων και στη στήριξη της παραγωγής, τότε απλώς μεταθέτουμε το πρόβλημα και τον λογαριασμό στις επόμενες γενιές.