Πένθος σε ολόκληρη την Ελλάδα για την Μαρινέλλα: Η ζωή της και η αρχή της καριέρας της - Την Τρίτη η κηδεία της

Η Μαρινέλλα, μία από τις μεγαλύτερες φωνές που πέρασαν ποτέ από το ελληνικό πεντάγραμμο, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών. Η σπουδαία ερμηνεύτρια είχε υποστεί εγκεφαλικό τον Σεπτέμβριο του 2024 κατά τη διάρκεια συναυλίας της στο Ηρώδειο και έκτοτε αντιμετώπιζε προβλήματα με την υγεία της.

Για περισσότερα από 65 χρόνια η Μαρινέλλα δεν έπαψε να ερμηνεύει με μοναδικό τρόπο τα όνειρα, τους πόθους, την αγωνία και τις ελπίδες ενός ολόκληρου λαού.

Μαρινέλλα: Η ζωή της και η αρχή της καριέρας της 

Η σπουδαία τραγουδίστρια, που το πραγματικό της όνομα ήταν Κυριακή Παπαδόπουλου, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 19 Μαΐου 1938 και ήρθε αρκετά νωρίς σε επαφή με το τραγούδι.

Από τεσσάρων χρονών συμμετείχε στην παιδική ραδιοφωνική εκπομπή «Παιδική ώρα» στην οποία έτυχε να τραγουδήσει τη «Φλαμουριά» του Σούμπερτ. Στα δώδεκά της χρόνια διαφήμιζε τα καταστήματα ενδυμάτων Melka της Θεσσαλονίκης.

Ξεκίνησε την επαγγελματική της πορεία ως ηθοποιός κι ένα τυχαίο περιστατικό στάθηκε η αφορμή για να ασχοληθεί με το πραγματικό της πάθος.

Όταν ήταν 17 ετών, συμμετείχε στον θίασο της Μαίρης Λωράνς, μαζί με ηθοποιούς που έκαναν τότε τα πρώτα τους βήματα στην υποκριτική, όπως η Μάρθα Καραγιάννη, ο Αλέκος Τζανετάκος και ο Κώστας Βουτσάς. Κατά την περιοδεία τους σε ένα χωριό της Καρδίτσας, η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε και την αντικατάστησε η Μαρινέλλα, η οποία ερμήνευσε το «Μαλαγκένια», το γερμανικό τραγούδι της Κατοχής, και το «Ο άνθρωπός μου» της Σοφίας Βέμπο. Οι συντελεστές της παράστασης εντυπωσιάστηκαν από την ερμηνεία της και την έκαναν βασική τραγουδίστρια του θιάσου.

Μυθιστορηματική και εξόχως μουσική ήταν και η προσωπική της ζωή, η οποία καθορίστηκε από δύο μεγάλους έρωτες, με τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Τόλη Βοσκόπουλο. Και με τους δύο εμφανίστηκε επί σειρά ετών σε νυχτερινά κέντρα και συναυλίες αλλά και σε πολλές ταινίες, οι πιο διάσημες από τις οποίες ήταν «Η κυρία δήμαρχος», «Οι αδίστακτοι», «Τιμωρία», «Χαρτορίχτρα», «Γοργόνες και μάγκες» και «Η Παριζιάνα».

Μαρινέλλα: «Ποτέ δεν αισθάνθηκα μύθος»

Η φωνή της ξεχώριζε πάντα για την καθαρότητα ενός σπάνιου μουσικού μέταλλου με μοναδική έκταση και μία εντελώς χαρακτηριστική χροιά. Πάνω απ’ όλα, όμως, η Μαρινέλλα διακρίθηκε για την καθαρά προσωπική της εκφραστικότητα, την αγέρωχη στάση του σώματος, το τίναγμα του κεφαλιού, την κίνηση των χεριών τόσο στις ζωντανές εμφανίσεις της όσο και στις ηχογραφήσεις της. Ήταν η πρώτη που έφερε το «ανδρόγυνο» στιλ στη σκηνή, με το κοντό μαλλί και τα «καμπάνα» παντελόνια. Κυκλοφόρησε πολλά προσωπικά άλμπουμ, τα περισσότερα εκ των οποίων, γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία και της χάρισαν διεθνή αναγνώριση.

«Ποτέ δεν αισθάνθηκα μύθος, ούτε θρύλος. Μεγάλες κουβέντες που δεν ταιριάζουν στην προσωπικότητά μου. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν μου λένε τίποτα οι ταμπέλες. Επίσης, ποτέ δεν θα βάλω να ακούσω Μαρινέλλα. Είναι δυνατό να κάθομαι να περνώ την ώρα μου με τα δικά μου τραγούδια; Το βέβαιο είναι ότι είμαι μια γυναίκα χορτασμένη. Αισθάνομαι πολύ τυχερή γιατί έχω ζήσει δεκάδες ζωές. Ό,τι και να γίνει, έχω μάθει ότι προέχουν ο αγώνας, η σκληρή δουλειά και το πείσμα. Σημασία έχει να μην ψωνιστείς και υπερεκτιμήσεις τις δυνατότητές σου. Ακόμη και σήμερα ο χρόνος σταματά όταν βγαίνω στη σκηνή να τραγουδήσω. Η νύχτα μπορεί να σε κάνει σκάρτο άνθρωπο, αλλά εξαρτάται κυρίως από σένα. Προσωπικά, δεν παρασύρθηκα από τις Σειρήνες και θεωρώ ότι παρέμεινα ένας καλός άνθρωπος» είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στη LIFO και στον Γιάννη Πανταζόπουλο τον Ιούνιο του 2024.

Το 1956 ήταν η χρονιά-σταθμός που έγινε η «Μαρινέλλα» κι αυτό οφείλεται στον Τόλη Χάρμα, με τον οποίο συνεργάζονταν στο κέντρο «Πανόραμα» της Νέας Ελβετίας Θεσσαλονίκης. Όπως αφηγήθηκε η ίδια στη Lifo, «η έμπνευση του ήρθε από το ομώνυμο τραγούδι του». «”Κορίτσι μου, είναι δυνατό να σε βγάλουμε στο πάλκο ως Κική Παπαδοπούλου; Για τραγουδίστρια σε πήραμε, όχι για δακτυλογράφο”, μου είπε τότε και κάπως έτσι κύλησαν τα πράγματα» είχε δηλώσει.

Ο μεγάλος έρωτας με τον Στέλιο Καζαντζίδη

Στο κέντρο αυτό γνώρισε το 1957 τον Στέλιο Καζαντζίδη, με τον οποίο συνδέθηκε τόσο στο πάλκο όσο και στη ζωή. Είναι επίσης η χρονιά που κατεβαίνουν στην Αθήνα, από όπου άρχισε και η ανοδική τους πορεία. Τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησαν ήταν τα «Νίτσα, Ελενίτσα» και «Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ» του Γιώργου Μητσάκη, που κυκλοφόρησαν σε δίσκους 78' στροφών.

Ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα γνώρισαν απίστευτη δόξα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό -τραγούδησαν στην Αμερική και στην Αυστραλία, ενώ ηχογράφησαν τραγούδια σε πρώτη και δεύτερη εκτέλεση. Οι διφωνίες που έκαναν μαζί αποτελούν ακόμη και σήμερα αντικείμενο θαυμασμού, προσοχής και μελέτης.

Ερμήνευσαν τραγούδια των Θεόδωρου Δερβενιώτη, Απόστολου Καλδάρα, Γιάννη Μαρκόπουλου, Βασίλη Τσιτσάνη, Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, Κώστα Βίρβου κ.α. Τον Μάρτιο του 1961, στο θέατρο Κεντρικόν, ερμήνευσαν 4 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι («Αθήνα», «Κουρασμένο παλληκάρι», «Ο κυρ Αντώνης», «Το πέλαγο είναι βαθύ») σε ποίηση Νίκου Γκάτσου (τα δύο πρώτα) και 6 του Μίκη Θεοδωράκη («Βράχο - βράχο τον καημό μου», «Παράπονο», «Ο μετανάστης», «Καημός», «Σαββατόβραδο» και «Έχω μια αγάπη») από τον κύκλο τραγουδιών «Πολιτεία», σε ποίηση Δημήτρη Χριστοδούλου και Τάσου Λειβαδίτη. Με τον Μίκη Θεοδωράκη συνεργάστηκαν ξανά το 1962 στο θέατρο Παρκ, στη θεατρική παράσταση «Όμορφη πόλη» σε κείμενα του θεατρικού συγγραφέα Μποστ, ενώ ερμήνευσαν το τραγούδι «Φεύγω με πίκρα στα ξένα», σε μουσική Στέλιου Καζαντζίδη και στίχους Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, στην κινηματογραφική ταινία του Κώστα Στράντζαλη «Κλάψε φτωχή μου καρδιά».

Στα νυχτερινά κέντρα που εμφανίζονταν («Τριάνα του Χειλά» στη Συγγρού, «Κουλουριώτη» στις Τζιτζιφιές, «Ξυπολητάκου» στο Ηράκλειο, «Μαντουμπάλα» στην Αλεξάνδρας, «Φαληρικόν] στην οδό Ηπείρου) γινόταν το αδιαχώρητο. Επίσης, συνεργάστηκαν με σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής, όπως οι Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια, Στράτος Παγιουμτζής, Καίτη Γκρέι, Σωτηρία Μπέλλου, Μανώλης Αγγελόπουλος, Γιώργος Ζαμπέτα, Μανώλης Χιώτης, Μαίρη Λίντα, Άννα Χρυσάφη, Αντώνης Ρεπάνης κ.ά.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα παντρεύτηκαν στις 7 Μαΐου του 1964. Στις αρχές του 1965 ο Καζαντζίδης πήρε την απόφαση να σταματήσει τις εμφανίσεις του. Χώρισαν τον Σεπτέμβρη του 1966, ενώ συναντήθηκαν δισκογραφικά για τελευταία φορά το 1968, ηχογραφώντας έναν κοινό δίσκο 33' στροφών.

Το 1966 η Μαρινέλλα, μόνη της πλέον, προσπαθεί να στήσει μια προσωπική καριέρα. Ο Γιώργος Κατσαρός ήταν ο πρώτος που τη βοήθησε, και στη συνέχεια ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μάνος Λοΐζος, ο Χρήστος Λεοντής, ο Άγγελος Σέμπος και ο Μίμης Πλέσσας.

Την Τρίτη η κηδεία της, σε λαϊκό προσκύνημα η σορός της

Η κηδεία της θα τελεστεί την Τρίτη 31 Μαρτίου στη Μητρόπολη Αθηνών στις 14:00, ενώ η σορός της θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι του Ιερού Ναού Αγίου Ελευθερίου από τις 08:00 έως τις 13:00. Η ταφή θα γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο. Αντί στεφάνων, οι οικείοι της ζητούν δωρεές στον Σύλλογο «Φλόγα», που υποστηρίζει παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια, τιμώντας έτσι τη μνήμη της.

Η ανακοίνωση της οικογένειας 

Την πολυαγαπημένη μας Μαρινέλλα αποχαιρετούμε την Τρίτη 31 Μαρτίου και ώρα 14:00, από τον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αθηνών. Η σορός της θα βρίσκεται για προσκύνημα στο παρεκκλήσι του Ιερού Ναού Αγίου Ελευθερίου από τις 08:00 έως τις 13:00. Η ταφή θα πραγματοποιηθεί σε στενό οικογενειακό κύκλο. Παρακαλείται, αντί στεφάνων, να γίνουν δωρεές στη «Φλόγα», σύλλογο γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια.

Οι μεγάλες επιτυχίες της και οι συνεργασίες «σταθμοί»

Το «Εγώ κι εσύ», γνωστό και ως «Τα λόγια είναι περιττά», συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της Μαρινέλλας και θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της καριέρας της. Συνδέθηκε με την επαγγελματική της πορεία και τον προσωπικό της βίο, ιδιαίτερα με τον Τόλη Βοσκόπουλο. Η πρώτη του κυκλοφορία έγινε το 1974, σε μουσική του Τόλη Βοσκόπουλου και στίχους του Μίμη Θειόπουλου.

Το τραγούδι «Καμιά φορά» αποτελεί εξίσου μία από τις διαχρονικές επιτυχίες της. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1983 στον δίσκο «Για Σένα Τον Άγνωστο» και ξεχώρισε για τη μουσική του, σε σύνθεση του Γιώργου Χατζηνάσιου, και τους στίχους του Μιχάλη Μπουρμπούλη.

Σημαντικό σταθμό στη δισκογραφία της αποτέλεσε το «Σταλιά - Σταλιά» (1968), η πρώτη μεγάλη σόλο επιτυχία της σε μουσική του Γιώργου Ζαμπέτα, με την οποία καθιερώθηκε ως αυτόνομη ερμηνεύτρια στο ελληνικό τραγούδι.

Το 1973 υπήρξε ιδιαίτερα παραγωγική χρονιά, με τραγούδια όπως το «Δεν είμ’ εγώ», που συγκαταλέγεται στις πιο αναγνωρίσιμες ερμηνείες της, αλλά και το «Κρίμα το μπόι σου», αποτέλεσμα της συνεργασίας της με τον Άκη Πάνου.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και το «Θα ’θελα να ’σουν (Αγάπη μου)», από τη συνεργασία της με τον Κώστα Χατζή, το οποίο ξεχώρισε για την απήχησή του στο κοινό, ενώ το «Σήμερα» παρέμεινε ένα από τα τραγούδια που συνδέθηκαν με τη φωνή της.

Στις επιτυχίες που ξεχώρισαν περιλαμβάνεται και το «Ποιος είναι αυτός», το οποίο συνέβαλε στη διαμόρφωση του ευρύτερου ρεπερτορίου της.

Το 1970 κυκλοφόρησε το «Τη βραδιά μου απόψε μη μου τη χαλάς» και συμπεριλήφθηκε στον δίσκο «Ένα τραγούδι είναι η ζωή μου».

Το «Άμα δείτε το φεγγάρι» (1968) ανήκει στα πρώιμα και αναγνωρίσιμα κομμάτια της. Τη μουσική έγραψε ο Μίμης Πλέσσας και τους στίχους ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.