Έθιμο ή βαρβαρισμός;
Είναι ό,τι πιο αντιφατικό σε σχέση με το πνεύμα των ημερών. Μοιάζουν περισσότερο με πολεμικά ανακοινωθέντα οι ανακοινώσεις της Αστυνομίας για περιστατικά με κροτίδες και λαμπρατζιές που μας αναγκάζουν κάθε φορά να προβαίνουμε σε θλιβερούς απολογισμούς. Εμπλουτισμένα και φέτος τα αστυνομικά δελτία. Ρίψη μολότοφ, χρήση κροτίδων, πετροβολισμοί και εμπρησμοί, με τραυματισμούς, ακρωτηριασμούς και καταστροφές, συνθέτουν ένα γνώριμο και τόσο άχαρο σκηνικό. Το ολιγότερο αμαυρώνει το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης και το όλο πνεύμα των ημερών.
Δυστυχώς, το κακό συμβαίνει κάθε χρόνο τέτοιες μέρες και παρά τις όποιες προσπάθειες αναλαμβάνονται και προληπτικά και κατασταλτικά και άλλως πως, οι συγκεκριμένοι εμφανίζονται τόσο ευφάνταστα ενεργούντες που βρίσκουν κάθε φορά τους τρόπους και τα μέσα για να δρουν εντελώς ανεγκεφαλικά...
Είναι πράγματι κρίμα τέτοιες μέρες γιορτής και χαράς να προκαλούνται και σ’ αυτό το μέτωπο ανθρώπινες τραγωδίες επειδή κάποιοι επιμένουν να εκδηλώνουν τα γούστα τους με τρόπο που υποδηλώνει κανιβαλισμό και μάλιστα της χείριστης μορφής. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να έχει αυτό σχέση με ό,τι ονομάζουμε πολιτισμό και τα συνακόλουθά του.
Είναι τόσο μεγάλη η παρεξήγηση να επιμένουμε να θεωρούμε ήθη και έθιμα όλες αυτές τις ασχημονίες που οργιάζουν αυτές τις μέρες. Μπορούμε να το ψάξουμε και να το ξεκαθαρίσουμε πιο σοβαρά γιατί κάπου φαίνεται να συμβιβαζόμαστε και εδώ με έναν παραλογισμό που το ολιγότερο μάς εκθέτει ανεπανόρθωτα. Αν το να ανάβω λαμπρατζιές και να παραδίδω στην πύρινη λαίλαπα περιουσίες και οχήματα, να ρίχνω ανεύθυνα κροτίδες που προκαλούν ακόμα και ακρωτηριασμούς, να εκσφενδονίζω πέτρες και αντικείμενα εναντίον περιπολικών Αστυνομίας και πυροσβεστικών οχημάτων και να προκαλώ εκκωφαντικούς θορύβους που διαταράσσουν τη δημόσια ησυχία θεωρώ ότι είναι έθιμο, τότε μάλλον το πρόβλημα μας είναι πολύ σοβαρότερο και χρήζει ψυχιατρικής θεραπείας.
Τα ήθη και τα έθιμα έχουν μια πολύ διαφορετική έννοια και σημασία και ο τρόπος εκδήλωσης τους παραπέμπει στην έννοια του πολιτισμού, της ευγένειας, του τρόπου ζωής που αναδεικνύει μια παράδοση αρχοντιάς. Καμιά σχέση όμως με αυτό που βλέπουμε και απολαμβάνουμε σήμερα.
Είμαστε πραγματικά άξιοι της μοίρας μας ενόσω επιτρέπουμε να συντηρούνται τέτοιου είδους φαινόμενα και καταστάσεις. Εδώ κι αν είναι χαμένα η αποφασιστικότητα και το μέτρο. Το κρίμα είναι ότι την πληρώνουν και αθώοι και ανυποψίαστοι άνθρωποι. Μάλιστα το τίμημα είναι πολλές φορές τόσο μεγάλο έως και ασήκωτο... Και αφού λέμε ότι είναι ανάγκη να το ψάξουμε βαθύτερα το πράγμα, μήπως δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε κάποια σχέδια αστυνομεύσεων που ούτως ή άλλως κι αυτά αποδεικνύονται όχι και τόσο αποτελεσματικά, όπως συμβαίνει και σε άλλες παρόμοιες καταστάσεις; Μήπως στο βάθος του το όλο θέμα έχει να κάνει περισσότερο με την ανατροφή και γενικότερα την παιδεία; Οπότε σ’ αυτή την περίπτωση οι ευθύνες μάλλον απλώνονται… Και κανένας δεν μπορεί να νίπτει τας χείρας.
