Το Θαύμα τού Εκ Γενετής Τυφλού

Στην Ευαγγελική Περικοπή της χθεσινής Κυριακής η Εκκλησία μας αναφέρεται σε ένα από τα σημαντικά θαύματα του Ιησού Χριστού, στη θεραπεία τού εκ Γενετής Τυφλού (Ιωάννου 9, 1-38). Το γεγονός μάλιστα ότι ο Χριστός δημιουργεί νέον οφθαλμό από πηλό στον ταλαιπωρημένο τυφλό αποδεικνύει την πίστη της Εκκλησίας μας για τη Θεότητα του Χριστού και μάλιστα ότι ο Θεός – Πατέρας δημιούργησε τα πάντα διά του Υιού του εν Πνεύματι Αγίω. Πολλά είναι τα αξιόλογα στοιχεία της χθεσινής Ευαγγελικής Περικοπής. Πέραν από τη σημασία της διδασκαλίας της Αγίας Γραφής για τη Θεότητα του Χριστού που ήρθε στον κόσμο για να μας σώσει από την αμαρτία και τον θάνατο, αξίζει να σταθούμε σε δύο στοιχεία που έχουν σχέση με την εποχή μας και μάλιστα με την αδιαφορία και την ανευθυνότητα που συναντούμε μερικές φορές στους ανθρώπους που αναμένουμε να προστατεύουν ηθικά τα παιδιά και την ευρύτερη κοινωνία.

Έτσι βλέπουμε σήμερα τους γονείς τού εκ γενετής τυφλού αντί να δοξάζουν και να ευχαριστούν τον Θεό για τη θεραπεία του υιού τους, φοβούμενοι τις συνέπειες να ομιλήσουν με θάρρος για την αλήθεια του θαύματος του Χριστού, αρνούνται επίμονα για να μη διωχθούν από τη Συναγωγή. Στη πραγματικότητα στη διαγωγή των γονέων τού τυφλού της Ευαγγελικής Περικοπής βλέπουμε ανάγλυφες τις εκδηλώσεις ενός απαράδεκτου καιροσκοπισμού, που θυσιάζει την αλήθεια στην πρόσκαιρη σκοπιμότητα με μια συμπεριφορά που ευχαριστεί τους ισχυρούς του κόσμου τούτου.

Όταν ο εκ γενετής τυφλός, με το θαύμα του Ιησού Χριστού, άνοιξε τα μάτια του κι αντίκρυσε το φως της ημέρας, με τη θαυματουργική ενέργεια του Θεού έγινε ο καλύτερος μάρτυρας της Θεότητας του Χριστού. Γνωρίζοντας καλά ο ίδιος την άσχημη κατάσταση που βρισκόταν προηγουμένως, εκτίμησε ιδιαίτερα το δώρο του Θεού, δηλαδή την υγεία του, τη θαυματουργική θεραπεία του.Γι’ αυτό χωρίς να φοβάται καθόλου τις απειλές των πανίσχυρων Φαρισσαίων, όχι μόνο τους είπε με θάρρος την αλήθεια για το πρόσωπο του Χριστού, αλλά ειρωνεύθηκε και την απιστία τους και την κακία τους που απόβλεπαν στην απόρριψη του θαύματος του Ιησού Χριστού. Αντίθετα όμως με τον θεραπευθέντα τυφλό, οι γονείς του ενώ γνώριζαν όσο και εκείνος την αθεράπευτη κατάσταση των ματιών του, είδαν το θαύμα του Χριστού με κριτήριο το προσωρινό ατομικό τους συμφέρον. Μπροστά στον φόβο του διωγμού των Φαρισσαίων έλεγαν πως δεν γνωρίζουν τίποτα για το μεγαλείο του θαύματος της θεραπείας του παιδιού τους.

Έτσι οι Φαρισαίοι κατηγόρησαν τον Χριστό ότι με το θαύμα κατέλυσε την αργία του Σαββάτου. Δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν ότι το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο κι όχι ο άνθρωπος για το Σάββατο. Η Διακονία της Εκκλησίας έγινε για τον άνθρωπο. Ο φθόνος, η ζήλια και η προκατάληψη δεν τους αφήνουν να αναγνωρίσουν τον Δημιουργό του θαύματος. Το μόνο που κατάφεραν όμως ήταν να μείνουν πάντα στα πυκνά σκοτάδια της απιστίας και της κακίας. Αντί να πιστέψουν, να μετανοήσουν, να ευχαριστήσουν τον Θεό, που εδώρησε το φως σ’ έναν δυστυχισμένο τυφλό συνάνθρωπό τους, έμειναν τυφλοί, σκληροί και αμετανόητοι. Έτσι το επόμενο βήμα τους ήταν να προχωρήσουν αδίστακτα στη καταδίκη και στη Σταύρωση του Χριστού.

Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι μετά την πτώση του πρώτου ανθρώπου με το προπατορικό αμάρτημα η ροπή προς την αμαρτία υπάρχει στον καθένα μας, κι ότι αναμάρτητος είναι μόνο ο Ιησούς Χριστός. Γι’ αυτό λίγο-πολύ ο κάθε άνθρωπος πέφτει στην αμαρτία. Το έργο του Χριστού είναι να μας λυτρώσει από τα δεσμά της αμαρτίας. Αυτό το έργο συνεχίζει να επιτελείται στον χώρο της Εκκλησίας που αποτελεί κατά τον Απόστολο των Εθνών σοφό Παύλο «Σώμα Χριστού».

Γι’ αυτό ας ευχηθούμε το θαύμα που άνοιξε τα μάτια τού εκ γενετής τυφλού να ανοίξει και τα δικά μας μάτια για να οδηγηθούμε στη μετάνοια με την πορεία μας στο ιερό μυστήριο της Εξομολογήσεως που θα εκφρασθεί έμπρακτα με τον αξιολογικό μας προσανατολισμό στην καθημερινή μας ζωή. Έτσι η τύφλωσή μας σταματά όταν ζούμε μυστηριακά μέσα στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας. Το μεγαλείο της Εκκλησίας μας είναι ότι με θαυματουργικό τρόπο κατάφερε για δυό σχεδόν χιλιάδες χρόνια να μας προσφέρει αυτή την πραγματικότητα της λειτουργικής ζωής που ανοίγει για όσους ζούν σύμφωνα με τις Θείες Εντολές του Χριστού τη θύρα του Παραδείσου («αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου και τον πλησίον σου ως εαυτόν»).

Ένα ακόμη σημαντικό σημείο της χθεσινής ευαγγελικής περικοπής είναι ότι οι προσευχές μας στον Θεό εισακούονται όταν ζούμε θεοσεβώς, όταν δηλαδή ζούμε σύμφωνα με το Θέλημα του Θεού, να μην αδικούμε κανένα και να κάνουμε πάντα το καλό. Γι’ αυτό και τρέχουμε στους Αγίους μας να προσευχηθούμε να μεσιτεύσουν για μας με πρώτη την Παναγία μας, αλλά και Άγιες μορφές της Εκκλησίας μας ζουν ανάμεσα μας, τους ευσεβείς Χριστιανούς (31 οίδαμεν δέ ότι αμαρτωλών ο Θεός ούκ ακούει, αλλ’ εάν τις θεοσεβής ή καί τό θέλημα αυτού ποιή, τούτου ακούει 31 «Ξέρουμε πως ο Θεός τους αμαρτωλούς δεν τους ακούει, αλλά αν κάποιος τον σέβεται και κάνει το θέλημά του, αυτόν τον ακούει»).

Συνεχίζουμε τις προσευχές μας με επικεφαλής τον Αλεξανδρινό μας Προκάθημενο της Αφρικανικής Ηπείρου κ.κ. Θεόδωρο Β’, να φωτίσει ο Θεός τους ισχυρούς του κόσμου που έχουν ευθύνη, να σταματήσουν όλες τις εμπόλεμες συγκρούσεις και με ειρηνικό διάλογο να λύσουμε από κοινού τα προβλήματα που οδηγούν τους λαούς σε πόλεμο και βία. Το Άγιο Θέλημα του Θεού, όπως τονίζει παντού ο Πατριάρχης μας, είναι να ζούμε όλοι ειρηνικά, με αγάπη, ενότητα και κοινωνική αλληλοστήριξη. Είναι τόσο πολύπλοκα τα προβλήματα που απειλούν την επιβίωση της Ανθρωπότητας και του Πλανήτη μας, που ο μελλοντικός ιστορικός θα περιγράφει κάθε μορφή εμπόλεμης σύγκρουσης της εποχής μας ως μορφή εμφύλιου πολέμου ανάμεσα στην Ανθρωπότητα, που αναπόφευκτα θα μας οδηγήσει στην «παγίδα του Θουκυδίδη», μια ισχυρή χώρα να θέλει να επιβληθεί σε άλλη, ρισκάροντας έτσι, να γνωρίσουμε τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές και τις χειρότερες ανθρώπινες τραγωδίες που γνώρισε ο Πλανήτης μας.

*Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε