Γενοκτονία του Πόντου

Μέρος Β’

Είδαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας πώς οι Τούρκοι άρχισαν από τις αρχές του εικοστού αιώνα τους διωγμούς εναντίον των Ελλήνων της Μικρασίας, της Ανατολικής Θράκης και του Πόντου με σφαγές, διωγμούς, απελάσεις, εκπατρισμούς και άλλες εγκληματικές ενέργειες, με ένα και μοναδικό στόχο: Να χαθεί κάθε ίχνος ελληνικό από τα εδάφη που στέναζαν κάτω από τον oθωμανικό ζυγό. Η απόφαση για την εκτέλεση του σατανικού σχεδίου είχε ληφθεί το 1911, στη Θεσσαλονίκη, που ήταν ακόμη κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό. Οι μισέλληνες ηγέτες του Νεοτουρκικού Κομιτάτου, που ανέλαβαν με επανάσταση την εξουσία το 1908, είχαν ήδη την απόφαση να δημιουργήσουν μια Τουρκία για τους Τούρκους, που σήμαινε εξαφάνιση από τον οθωμανική επικράτεια, η οποία έπνεε τα λοίσθια, καθετί μη τουρκικού.

Η ίδια απόφαση ανέφερε και τα εξής: «Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα. Οι μωαμεθανικές αντιλήψεις και η μωαμεθανική ισχύς πρέπει να κυριαρχήσουν στη χώρα. Η πλήρης οθωμανοποίηση των Τούρκων υπηκόων. Aσφαλώς ο πληθυσμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πρέπει με κάθε θυσία να παραμείνει μωαμεθανικός».

Στα σατανικά αυτά σχέδια των Νεοτούρκων έστησε σοβαρό ανάχωμα ο φωτισμένος Μέγας Βεζύρης Κιαμίλ Πασάς. Ο ελληνοτραφείς εκείνος απόφοιτος του Παγκυπρίου Γυμνασίου της Λευκωσίας, που ήταν γιος εξισλαμισθέντων γονιών από την Κάτω Δευτερά. Ο Κιαμίλ, όντας Μέγας Βεζύρης, το1912, μετά από επίσημη συμφωνία με τα Ελληνορθόδοξα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Ιεροσολύμων, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας, έδωσε επτά βουλευτικές έδρες στους Έλληνες του Πόντου, από τις οποίες τρεις στην περιφέρεια Τραπεζούντας, δύο στην περιφέρεια Σαμψούντας και από μια στις περιφέρειες Καρά-Χισάρ και Σινώπης.

Σε σχετικό υπόμνημά του στη Διάσκεψη της Ειρήνης, που έγινε στο Παρίσι το 1919, ο φλογερός Μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος επισημαίνει τις πιο πάνω αποφάσεις του Κιαμίλ και προσθέτει: «Ούτω, η κυβέρνησις του Κιαμίλ Πασά επισήμως ανεγνώρισε ότι υπήρχον 700 χιλιάδες Έλληνες εν Πόντω, δεδομένου, κατά τους τουρκικούς ισχυρισμούς ότι, κατά τους τουρκικούς εκλογικούς νόμους, επί 100 χιλιάδων κατοίκων εξελέγετο εις βουλευτής της Τουρκικής Βουλής. Προσέτι και αυτή η κυβέρνησις των Νεοτούρκων ηναγκάσθη να παραχωρήση, εκούσα - άκουσα, τέσσαρας βουλευτικάς έδρας εις τους Έλληνας του Πόντου - δύο εις την Τραπεζούντα και ανά μίαν εν Καρά Χισάρ και Σαμψούντα - αναγνωρίζουσα την αριθμητικήν σπουδαιότητα των Ποντίων».

Επίσης ο Τραπεζούντιος ιεράρχης δεν παραλείπει να τονίσει ότι, εκτός από τους Ποντίους Έλληνες, υπάρχουν στον Πόντο 78 χιλιάδες Αρμένιοι, από τους οποίους 50 χιλιάδες στο βιλαέτιο της Τραπεζούντας και οι δε λοιποί στα σαντζάκια Καρά Χισάρ και Αμάσεια του βιλαετίου Σεβαστείας. Οι Αρμένιοι αυτοί, στους οποίους αναφέρεται ο Μητροπολίτης Χρύσανθος, δεν υπήρχαν όταν έστελνε το υπόμνημά του. Είχαν ήδη εξολοθρευτεί από τα όργανα του τουρκικού κράτους, με οδηγίες των ηγετών τους, κορυφαίος των οποίων ήταν ο μέγας σφαγέας των ελληνικών και αρμενικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, Μουσταφά Κεμάλ Πασάς, που έλαβε αργότερα το προσωνύμιο Ατατούρκ (Πατέρας των Τούρκων) στα Ελληνικά. Κοντά του ο αρχιχασάπης πασάς Ενβέρ, Υπουργός Στρατιωτικών, ηθικός αυτουργός της Γενοκτονίας του ελληνικού και αρμενικού λαού της Μικρασίας και του Πόντου. Επίσης οι άλλοι αρχιεγκληματίες πασάδες του Νεοτουρκικού Κομιτάτου ήταν οι πασάδες Ταλαάτ και Τζεμάλ.

Ομολογίες Κεμάλ και επιφανών Τούρκων

Ο μεγάλος σφαγέας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, Μουσταφά Κεμάλ, ομολόγησε τις σφαγές των Ελλήνων από τους Τούρκους. Τον Οκτώβρη του 1918, μετά την ήττα της Τουρκίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκδόθηκε διάταγμα γενικής αμνηστίας στον Πόντο. Και ο Κεμάλ, καταθέτοντας στο Ανώτατο Στρατοδικείο της Κωνσταντινούπολης, καταδίκασε τις ωμότητες των Νεοτούρκων σε βάρος των Ελλήνων. Ανάμεσα σε άλλα ανέφερε στην κατάθεσή του: «Οι πασάδες διέπραξαν εγκλήματα, που δεν μπορεί να τα συλλάβει η φαντασία του ανθρώπου. Οργάνωσαν εκτοπίσεις και σφαγές, έκαψαν βρέφη που θήλαζαν, με πετρέλαιο, βίασαν γυναίκες και μικρά παιδιά μπροστά στα μάτια των γονιών τους. Επιβίβασαν σε πλοία χιλιάδες ανθρώπους και τους πέταξαν στη θάλασσα. Γεγονότα που δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία οποιουδήποτε λαού…». Κι αυτός, όταν έλαβε την εξουσία, διέπραξε χειρότερα εγκλήματα εναντίον των Ελλήνων.

Στις 19 Μαΐου 1919 αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Γενοκτονίας των Ποντίων, όταν ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, συνοδευόμενος από τον Τοπάλ Οσμάν, που ήταν γνωστός ως ο μεγαλύτερος δήμιος των Ελλήνων του Πόντου. Άπειρες είναι οι εκθέσεις στα αρχεία των Υπουργείων Εξωτερικών της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Αυστρίας και της Αμερικής για το μαρτύριο του Ελληνισμού του Πόντου. Περισσότεροι από 353.000 Έλληνες του Πόντου βρήκαν μαρτυρικό θάνατο από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Τα βουνά και οι χαράδρες γέμισαν από πτώματα των αθώων θυμάτων της τουρκικής θηριωδίας του Πόντου.

Ο Γερουσιαστής και πρώην Μέγας Βεζύρης Δαμάτ- Φερίτ Πασάς αποκαλύπτει τα εξής στη συνεδρία της τουρκικής γερουσίας, στις 22 Οκτωβρίου 1918: «Η εκμηδένιση των χριστιανικών πληθυσμών ήταν ασύγγνωστο έγκλημα επιδιδόμενο στο κομιτάτο ‘‘Ένωση και Πρόοδος’’ των Νεοτούρκων και ήταν έγκλημα διαπραχθέν χωρίς κανέναν λόγο. Οι πληθυσμοί εξαναγκάστηκαν να απελαθούν κάτω από την απειλή και τη βία και ανοικτίρμονα εξολοθρεύτηκαν».

Η Χαλιδέ-Εδίπ Χανούμ, μια από τις διαπρεπέστερες δημοσιογράφους της Τουρκίας, γράφει στην εφημερίδα «Βακίτ» στις 27 Οκτωβρίου 1918: «Αποδιώξαμε τους Έλληνες υπηκόους μας και πράξαμε το παν για να τους εκριζώσουμε, καθώς και τους Αρμενίους. Και για τον σκοπό αυτό μεταχειριστήκαμε μεθόδους του Μεσαίωνα. Η θεωρία του εξαναγκαστικού εξισλαμισμού έγινε παραίτια της εγκληματικής τραγωδίας στα χέρια ληστών και δολοφόνων. Διοικητές, νομάρχες, υπάλληλοι εξουσιοδοτηθέντες με απόλυτη εξουσία του Κομιτάτου επέρριψαν την ευθύνην εις τον λαόν. Η οθωμανική κυβέρνηση διέπραξε τα ακατονόμαστα αυτά εγκλήματα και τούτου ένεκα η κυβέρνηση υπέχει άπασαν την ευθύνην».

Ο Άγγλος Πρωθυπουργός Λόιντ Τζορτζ δήλωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων: «Δυστυχώς οι τουρκικές χώρες είναι υπό την κυριαρχία κράτους, που ακόμα και στην ακμή του υπήρξε τελείως ανίκανο διοικητικά και στρατιωτικά. Ο Τούρκος από πολλού αποζεί από το κεφάλαιο, το οποίο απέκτησε από μακραίωνη θηριώδη βία. Κατά τα τελευταία έτη διασπάθισε και το κεφάλαιο τούτο εξολοκλήρου. Ο Τούρκος ασκούσε ένα είδος άξεστης και πολλές φορές βάρβαρης κυριαρχίας…».

Ο Αμερικανός πρόξενος στη Σμύρνη, Τζον Χόρντον, στο περισπούδαστο ιστορικό βιβλίο του παραθέτει τα πλείστα τουρκικά εγκλήματα των Τούρκων σε βάρος των ελληνικών, αρμενικών και όλων των άλλων μη τουρκικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας και του Πόντου, όπως τα έζησε, χωρίς ποτέ κανένας να τα διαψεύσει, διότι είχε αδιάσειστα στοιχεία για τις μαρτυρίες και καταγγελίες του, για όλα όσα αναφέρει στο βιβλίο του.

Αναφορές για τα τουρκικά εγκλήματα κάνει και ο Αμερικάνος πρέσβης στο βιβλίο του «Τα Μυστικά του Βοσπόρου». Οι θηριωδίες και τα αποτρόπαια εγκλήματα των Νεοτούρκων αποτυπώθηκαν και στις εκθέσεις πολλών ξένων παρατηρητών, που είχαν βρεθεί εκείνο το διάστημα του ελληνικού και αρμενικού μαρτυρίου στην Τουρκία.

Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία του Αμερικανού ταγματάρχη Όουελ, που ήταν τότε επικεφαλής της Αμερικανικής Επιτροπής Βοήθειας της Ανατολής. Στη μαρτυρική έκθεσή του αναφέρει: «Από τους 30.000 Έλληνες του Πόντου, που προορίζονταν για το Χαρπούτ, έφθασαν μόνο 5.000. Οι υπόλοιποι 25.000 δολοφονήθηκαν ή πέθαναν καθ’ οδόν ανατολικά του Χαρπούτ. Είδα πτώματα κατά μήκος των δρόμων να είναι βορά των σκύλων και των λύκων, διότι οι Τούρκοι απαγορεύουν την ταφή τους. Όλοι οι δημόσιοι δρόμοι είναι εγκατεσπαρμένοι με πτώματα Ελλήνων, πάνω από τα οποία πετούν σμήνη ορνέων».

Και σήμερα οι εγκληματίες σηκώνουν κεφάλι. Κρατούν τη μισή Κύπρο και διεκδικούν το μισό Αιγαίο και τη Θράκη.