Αβέρωφ Νεοφύτου: Ορμώμενος εξ Αργάκας, ξανακτυπά
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου ξανακτυπά. Και αυτή τη φορά το πολιτικό του πυροβολικό στρέφεται προς την ίδια την παράταξη της οποίας υπήρξε επί σειρά ετών ηγέτης. Με αφορμή τις δηλώσεις του στο podcast του Φειδία, ο πρώην πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού άνοιξε έναν νέο κύκλο εσωστρέφειας στην Πινδάρου, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι δεν προτίθεται να παρακολουθήσει από την εξέδρα τις εξελίξεις που οδηγούν προς τις προεδρικές εκλογές του 2028.
Στο επίκεντρο των καταγγελιών του βρέθηκε η Αννίτα Δημητρίου και η εσωκομματική δημοσκόπηση που, σύμφωνα με τον ίδιο, διενεργήθηκε χωρίς να είναι ενήμερος. Εδώ όμως γεννάται ένα απλό και αμείλικτο ερώτημα: γιατί θα έπρεπε να ενημερώνεται ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ για κάθε εσωκομματική μέτρηση, όταν σήμερα δεν κατέχει κανένα θεσμικό αξίωμα στο κόμμα;
Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι μια δημοσκόπηση. Το πρόβλημα είναι η πολιτική αντίληψη που κρύβεται πίσω από την αντίδραση. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου μοιάζει να δυσκολεύεται να αποδεχθεί ότι η Πινδάρου έχει πλέον νέα ηγεσία, νέα πολιτική πραγματικότητα και νέα κέντρα αποφάσεων.
Ακόμη πιο οξύμωρη είναι η κριτική του για την πρόωρη, όπως υποστηρίζει, έναρξη της συζήτησης για τις προεδρικές του 2028. Ποιος όμως άνοιξε νωρίς τον δρόμο προς τις προηγούμενες προεδρικές εκλογές; Ποιος βρέθηκε στο επίκεντρο της προεκλογικής συζήτησης πολύ πριν από την ώρα της κάλπης; Η πολιτική μνήμη στην Κύπρο δεν είναι τόσο κοντή.
Και υπάρχει ακόμη μια αντίφαση. Επί της δικής του ηγεσίας ο ΔΗΣΥ δεν ήταν άγνωστη λέξη στις δημοσκοπήσεις και στις εσωκομματικές μετρήσεις. Οι μετρήσεις αποτελούσαν εργαλείο πολιτικού σχεδιασμού και στρατηγικής. Σήμερα, όμως, όταν η ίδια πρακτική φέρεται να εφαρμόζεται από τη νέα ηγεσία, παρουσιάζεται περίπου ως πολιτικό ατόπημα.
Μήπως τελικά δεν ενοχλεί η δημοσκόπηση; Μήπως ενοχλεί το γεγονός ότι γίνεται χωρίς τον Αβέρωφ Νεοφύτου στο τιμόνι;
Οι κινήσεις και οι δημόσιες παρεμβάσεις του τελευταίου διαστήματος αφήνουν μια πολύ διαφορετική εντύπωση από αυτή που επιχειρεί να δημιουργήσει ο ίδιος. Ότι, δηλαδή, απλώς ενδιαφέρεται για την πορεία της παράταξης. Η πραγματικότητα είναι ότι ο ίδιος φροντίζει να υπενθυμίζει διαρκώς πως είναι πολιτικά παρών και ότι διαθέτει ακόμη φιλοδοξίες, επιρροή και σχέδιο για το 2028.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της αντιπαράθεσης με την Αννίτα Δημητρίου. Δεν πρόκειται απλώς για διαφορετικές πολιτικές απόψεις. Πρόκειται για μια σύγκρουση γύρω από το ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στη διαμόρφωση της επόμενης ημέρας του ΔΗΣΥ.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου δικαιούται ασφαλώς να διεκδικήσει ό,τι επιθυμεί. Δεν δικαιούται όμως να απαιτεί από τη σημερινή ηγεσία να λειτουργεί σαν να βρίσκεται ακόμη ο ίδιος στην καρέκλα του προέδρου. Η δημοκρατική εναλλαγή έχει νόημα ακριβώς επειδή οι πρώην ηγέτες δεν μπορούν να παραμένουν εσαεί οι άτυποι αρχηγοί.
Και ύστερα ήρθε το Κραν Μοντανά.
Εννέα χρόνια μετά το ναυάγιο των συνομιλιών, ο Αβέρωφ Νεοφύτου επανέρχεται με βαριές επικρίσεις για τις ευθύνες του ΔΗΣΥ και για τους χειρισμούς της τότε περιόδου. Η κριτική για το Κυπριακό είναι απολύτως θεμιτή. Όμως η πολιτική μνήμη επιβάλλει και κάτι ακόμη: συνέπεια.
Ποιος ήταν τότε πρόεδρος του ΔΗΣΥ;
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου.
Δεν ήταν ένας εξωτερικός παρατηρητής. Δεν ήταν πολιτικός περαστικός. Ήταν ο αρχηγός του κόμματος που σήμερα εγκαλεί για εκείνους τους χειρισμούς. Και επομένως, όταν κάνει ιστορική αποτίμηση για το Κραν Μοντανά, οφείλει να εξηγεί και τον δικό του τότε ρόλο, τις δικές του δημόσιες τοποθετήσεις και τη δική του πολιτική στάση.
Δεν μπορεί ένας πολιτικός να ζητά από τους άλλους λογαριασμό για το παρελθόν και ταυτόχρονα να εμφανίζεται ο ίδιος ως αμέτοχος σε αυτό.
Η πολιτική δεν λειτουργεί με επιλεκτική μνήμη. Ούτε μπορεί να ξαναγράφεται κάθε φορά που αλλάζουν οι εσωκομματικοί συσχετισμοί.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει κάθε δικαίωμα να επιστρέψει στο προσκήνιο. Έχει δικαίωμα να ασκήσει κριτική, να διεκδικήσει και να αντιπαρατεθεί. Αλλά, εάν πράγματι θέλει να επιστρέψει ως πρωταγωνιστής, θα πρέπει να αποδεχθεί και το αυτονόητο: μαζί με την πολιτική του εμπειρία κουβαλά και το πολιτικό του παρελθόν.
Και αυτό το παρελθόν δεν μπορεί να διαγράφεται όταν δεν εξυπηρετεί τη σημερινή πολιτική αφήγηση.
Η Αννίτα Δημητρίου δεν χρειάζεται να απολογείται επειδή είναι η σημερινή πρόεδρος του ΔΗΣΥ. Ούτε ο ΔΗΣΥ μπορεί να λειτουργεί υπό την ιδέα ότι κάθε απόφαση της σημερινής ηγεσίας χρειάζεται την προηγούμενη έγκριση.
Το 2028 είναι μπροστά. Και αν ο Αβέρωφ Νεοφύτου θέλει να είναι υποψήφιος, ας το πει καθαρά και ας αναμετρηθεί πολιτικά με την Αννίτα Δημητρίου όταν έρθει η ώρα. Χωρίς υπαινιγμούς, χωρίς πολιτικές σκιές και χωρίς να μετατρέπει κάθε εσωκομματική διαδικασία σε πεδίο προσωπικής σύγκρουσης.
Γιατί στο τέλος της ημέρας το ερώτημα είναι απλό:
Θέλει να υπηρετήσει ξανά την παράταξη ή θέλει να ξανακερδίσει την παράταξη;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα κρίνει πολλά περισσότερα από μια δημοσκόπηση.
