Ο κατώτατος μισθός ίσος με το κατώτατο ενοίκιο;
Τη μια στιγμή λες υπάρχει ανθρωπιά και χαίρεσαι που είσαι ακόμα εδώ. Προκύπτει ένα κοινωνικό θέμα, μια μεμονωμένη ανάγκη και συναισθηματικοί ως είθισται να είναι οι Κύπριοι τρέχουν να βοηθήσουν με ό,τι μπορούν. Άλλοι φανερά για να δείξουν το φιλανθρωπικό προφίλ τους, άλλοι κρυφά επειδή δεν το κάνουν για το θεαθήναι. Και στις δύο περιπτώσεις όμως λες μπράβο, ακόμη και η ελάχιστη βοήθεια χρηματική ή αλλιώς, είναι καλοδεχούμενη.
Την αμέσως επόμενη στιγμή σε διαψεύδουν τα γεγονότα και διερωτάσαι: πού να μεταναστεύσω να βρω ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ποιότητα ζωής;
Τα όσα γράφονται και λέγονται για τα ψηλά ενοίκια στη χώρα μας και ιδιαίτερα στη Λεμεσό, οι ανθρώπινες ιστορίες που αποκαλύπτονται, είναι αδύνατο, σκέφτεσαι, να συμβαίνουν… Κάποιοι τυχεροί βρέθηκαν με κατοικίες πρώτες και δεύτερες και τώρα που η φούσκα των ακινήτων αναρριχήθηκε, τα πιο μικρά υποστατικά, μέχρι και τρώγλες, τα βαφτίζουν σε κατοικία και τα ενοικιάζουν έναντι χρυσών ενοικίων. Την ώρα που ο κατώτατος μισθός δεν ξεπερνά τα 950 ευρώ καθαρά, το κατώτατο ενοίκιο αρχίζει στα 900 ευρώ και ανεβαίνει επικίνδυνα. Στα παλιά χρόνια οι κάτοικοι των ορεινών περιοχών ανησυχούσαν για την αστυφιλία αφού οι νέοι έφευγαν να χτίσουν τα όνειρά τους και να εργαστούν στην πλησιέστερη πόλη. Τώρα θα δούμε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Επιστροφή στα χωριά και σε πρωτογενή επαγγέλματα. Η πόλη διώχνει αυτά τα παιδιά, που ούτε να πλησιάσουν δεν μπορούν για διαμονή, παρά μόνο για να εργαστούν δέκα και δώδεκα και πλέον ώρες ημερησίως και μετά να επιστρέψουν σε κάτι που δεν ανταποκρίνεται στο γούστο και τις ανάγκες τους, επειδή δεν έχουν την πολυτέλεια να το αποκτήσουν.
Η κατηγορία των άπληστων ιδιοκτητών οικιών προς ενοικίαση έχουν ξεχάσει τις περιόδους οικονομικής κρίσης που εκλιπαρούσαν για το χαμηλότερο έστω ενοίκιο, οικογένειες και εργένηδες, ακόμη και αλλοδαπούς φοιτητές ή μόνιμα εργαζόμενους. Με ιδιαίτερη ψυχρότητα κάνουν τη ζωή κόλαση όσων με υπερβολικές εξοικονομήσεις προσπαθούν να καταβάλουν το ενοίκιο και με απάνθρωπες συμπεριφορές τους διώχνουν πριν ολοκληρωθεί το συμβόλαιο, επειδή μυρίστηκαν χρήμα, επειδή όλα είναι στα ύψη και οι ίδιοι μπορεί να πλουτίσουν βραχυπρόθεσμα και όχι μακροπρόθεσμα.
Έχουν παρέλθει μεν, αλλά πόσο κοντή μνήμη έχουμε από γεγονότα και φούσκες που άφησαν κόσμο με άδειες τσέπες; Γιατί να είμαστε ο λαός της υπερβολής και της αχαριστίας;
Οι περισσότεροι νέοι ζουν με τον κατώτατο μισθό, που δεν υπερβαίνει τα 950 ευρώ. Πώς αλήθεια θα ζήσουν αν το ενοίκιο που πρέπει να καταβάλουν τέλος του μήνα ισούται με τον μισθό τους; Για πόσο θα στριμώχνονται με τους γονείς τους; Πώς θα ανεξαρτητοποιηθούν και να αναλάβουν τα δικά τους βάρη; Δεν είναι λίγοι που συμπληρώνουν το εισόδημά τους με τις πενιχρές συντάξεις γονιών ή παππούδων.
«Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα, ώσπου να βρω νερό, γιατί ανήκω εδώ», λέει το γνωστό άσμα του Νίκου Πορτοκάλογλου. Είναι κρίμα, αλήθεια, να επιλέγουμε τον τόπο μας μόνο από τρέλα και πείσμα. Διότι τον αγαπάμε τον τόπο μας και ζητούμε τα αυτονόητα. Ίσες ευκαιρίες, σεβασμό, αξιοπρεπή διαβίωση, ποιότητα υπηρεσιών και κίνητρα να προσφέρουμε ακόμα περισσότερα και να εξελίξουμε δράσεις για ένα καλύτερο αύριο.
