Εορτή της Πεντηκοστής
Με την εορτή της Πεντηκοστής, η Εκκλησία μας εορτάζει τα Γενέθλιά της με την έννοια ότι κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, πενήντα ημέρες μετά το κοσμοσωτήριο γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού, το Άγιο Πνεύμα "εν είδει Πυρίνων γλωσσών" φωτίζει τους Μαθητές του Χριστού για να αρχίσουν δημόσια το Αποστολικό έργο του Ευαγγελισμού της Ανθρωπότητας.
Το ιερό έργο της προετοιμασίας των Αγίων Αποστόλων άρχισε με την επαφή τους με την Άγια προφητική μορφή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου που προετοίμασε την οδό του Κυρίου και συνεχίσθηκε για τρία χρόνια από τη μαθητεία τους κοντά στον Χριστό, όσο δηλαδή διάρκεσε και το απολυτρωτικό του έργο μέσα στην Ιστορία με τη μορφή που μας το διασώζει η Καινή Διαθήκη και η Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας.
Η διδασκαλία του Ιησού, τα θαύματά του, η Σταύρωσή του και η Ανάστασή του και η Ανάληψη του εις τους ουρανούς στάθηκαν σημαντικά στάδια της προετοιμασίας των Μαθητών για να καταστούν Απόστολοι της Εκκλησίας. Η ολοκλήρωση όμως της προετοιμασίας τους πραγματοποιείται κατά την ημέρα της Πεντηκοστής με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.
Άλλωστε γνωρίζουμε από πολλές αναφορές στην Καινή Διαθήκη τις ανθρώπινες αδυναμίες και ελλείψεις των Μαθητών του Χριστού πριν από την ημέρα της Πεντηκοστής. Στο θαύμα της θεραπείας του δαιμονισμένου νέου οι Μαθητές του Χριστού αδυνατούν να κάνουν οτιδήποτε να βοηθήσουν τον πονεμένο πατέρα. Στον διάλογο του Ιησού με τη μητέρα του Ιωάννη και του Ιακώβου, τα παιδιά του Ζεβεδαίου, μετά την προτροπή των ιδίων, ζητούν πρωτοκαθεδρίες στη Βασιλεία των Ουρανών. Το ίδιο βλέπουμε την ολιγοπιστία του Πέτρου να αδυνατεί να περπατήσει πάνω στα νερά όπως ο Διδάσκαλός του, ή ακόμη την τριπλή άρνησή του προς τον Χριστόν όπου "έκλαυσε πικρώς πριν αλέκτωρ φωνίσει τρεις". Η απιστία του Θωμά και τόσες άλλες αναφορές στην Καινή Διαθήκη αποδεικνύουν ότι οι Μαθητές του Χριστού για να τελειωθούν ώς Απόστολοι του Χριστού εχρειάζοντο ακόμη κάτι πολύ σημαντικό και μοναδικό στη ζωή τους. Ήταν το Άγιο Πνεύμα που σύμφωνα με την υπόσχεση του Ιησού κατά την ημέρα της Αναλήψεώς του, 40 ημέρες μετά από την Ανάστασή του, θα ερχόταν την πεντηκοστή ημέρα από την Ανάστασή του για να τους φωτίσει και να τους οδηγήσει προς "πάσαν την Αλήθειαν".
Τα τρία στάδια της Αποκαλύψεως (Φανερώσεως) του Θεού στον κόσμο
Έτσι μπορούμε να πούμε ότι η Αποκάλυψη του Θεού στον κόσμο πραγματοποιείται μέσα από τρία ιστορικά στάδια.
Στο πρώτο στάδιο η Αγία Τριάδα γνωστοποιεί τον εαυτό της στη ζωή του ανθρώπου διά του Πατρός μέσα από τη Δημιουργία, την πρώτη εντολή του Παραδείσου, τη Διαθήκη ή Συμφωνία με τους πρωτοπλάστους, τον Νώε, τον Αβραάμ και τον λαό του Ισραήλ, είτε με την προσωπική του επαφή κι επικοινωνία, είτε μέσα από τους Αγγέλους του και τους Προφήτες. Το πρώτο ιστορικό στάδιο της Αποκαλύψεως του Θεού στον κόσμο διασώζεται μέσα από τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.
Το πρώτο στάδιο της Αποκαλύψεως του Θεού απόβλεπε στην προετοιμασία των ανθρώπων να κατανοήσουν και να αποδεχθούν τον Ιησού Χριστό ως τον Αληθινό Θεό και Σωτήρα μας.
Το δεύτερο στάδιο της Αποκαλύψεως της Αγίας Τριάδος στον κόσμο πραγματοποιείται διά της Ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού, διά του Απολυτρωτικού του έργου, διά της Σταυρώσεώς του, της Αναστάσεώς του και της Αναλήψεώς του. Το δεύτερο στάδιο περιγράφεται και διασώζεται μέσα από τα Βιβλία της Καινής Διαθήκης.
Το τρίτο στάδιο της Αποκαλύψεως του Θεού στο κόσμο εγκαινιάζεται την ημέρα της Πεντηκοστής με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, που θεωρείται κι η Γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας μας. Το στάδιο αυτό διαρκεί μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού για την τελική μας Κρίση.
Έτσι ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ τονίζει ότι σκοπός του ανθρώπου είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε με την πίστη μας στη Μοναδικότητα της Θεότητας του Χριστού, αφού φυσικά προηγηθεί εν συντριβή καρδίας η προσωπική μας μετάνοια από όλες τις αδικίες που έχουμε κάνει στους συνανθρώπους μας, στους εαυτούς μας και στη Φύση και Δημιουργία του Θεού (οικολογικές αμαρτίες).
Με την υπακοή μας στις Θείες του Εντολές. Με τη μετάνοιά μας και την άξια συμμετοχή μας στη Μυστηριακή και Εκκλησιαστική ζωή της Εκκλησίας μας στηρίζοντας με κάθε τρόπο το κατηχητικό, το φιλανθρωπικό και το ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας μας.
Το τρίτο στάδιο της Αποκαλύψεως του Θεού διασώζεται μέσα από την Παράδοση της Εκκλησίας μας όπως αυτή μαρτυρείται σε βιβλία της Καινής Διαθήκης και κυρίως στις Πράξεις των Αποστόλων, στις αποφάσεις των τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων και στα Συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας μας.
Εγγυητής, ερμηνευτής και προστάτης της διδασκαλίας της Εκκλησίας μας είναι η ίδια η Εκκλησία μας διά του ανώτατου οργάνου της, την Ιερά της Σύνοδο που για την υλοποίηση των Συνοδικών αποφάσεων υπεύθυνοι είναι οι Προκαθήμενοι των Εκκλησιών μας και οι Επίσκοποί μας κι όσοι διακονούν την Εκκλησία μας με την πνευματική και ποιμαντική καθοδήγηση του τοπικού μας Επισκόπου και του εφημερίου της ενορίας μας και των συνεργατών του.
Την Αγία Γραφή την χρησιμοποιούν και οι αιρετικοί και οι σχισματικοί. Γι' αυτό η Αγία Γραφή κατανοείται πάντοτε όπως την ερμηνεύει η Εκκλησία μας διά των Αποστόλων, των διαδόχων τους μέσα από τις Ιερές Συνόδους των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών και μάλιστα διά των Πατέρων της Εκκλησίας μας όπως είναι οι Άγιοι μας.
Επιπλέον η κατανόηση της Καινής Διαθήκης, όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, προϋποθέτει την άριστη κατανόηση της Παλαιάς Διαθήκης. Μερικοί αγνοώντας τις παρατηρήσεις των Πατέρων της Εκκλησίας μας αρχίζουν να διαβάζουν την Αγία Γραφή από το βιβλίο της Αποκαλύψεως, που είναι το τελευταίο, χωρίς να προηγηθεί η μελέτη και η ανάλυση των προηγούμενων βιβλίων της. Έτσι δεν καταλαβαίνουν τίποτα πέραν από τις συγχυσμένες ιδέες που δημιουργούν στους εαυτούς τους και στους συνομιλητές τους με αποτέλεσμα να παραμένουν αδιάφοροι στον Λόγο του Θεού με προβληματική συμπεριφορά προς την Παράδοση της Εκκλησίας μας.
Για να ξεπερασθούν αυτές οι αχρείαστες ταλαιπωρίες των πιστών καλό είναι να παρακολουθούμε όλοι μας τους κύκλους της Αγίας Γραφής που οργανώνει η κάθε ενορία. Οι κύκλοι της Αγίας Γραφής είναι για όλους μας, δεν είναι μόνο για τις γυναίκες και μάλιστα για τις ηλικιωμένες.
Για τα παιδιά μας φυσικά λειτουργούν Κυριακή και τα Κατηχητικά μας Σχολεία, ως επίσης και οι συνάξεις για τη Νεολαία.
Με τη Γενέθλιο ημέρα της Εκκλησίας μας, την εορτή της Πεντηκοστής, ας συνειδητοποιήσουμε τη δωρεά του Θεού προς τον άνθρωπο κι ας προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας με τη μετάνοια και την ταπείνωση και την υπακοή στο θέλημα του Θεού κάνοντας το καλύτερο για μας και τα παιδιά μας. Ας αφήσουμε την αγάπη να πλημμυρίσει στις καρδιές μας για να κυριαρχήσει παντού η δικαιοσύνη και η ειρήνη. Ας αφήσουμε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος που δεχθήκαμε κατά την βάπτισή μας και μέσα από τη συμμετοχή μας στα υπόλοιπα μυστήρια της Εκκλησίας μας να βασιλέψουν μέσα στη ζωή μας για να ζήσουμε μέσα σε ένα καλύτερο κόσμο με λιγότερο πόνο και περισσότερη χαρά. Ας αφήσουμε λοιπόν το φώς της Πεντηκοστής να μας καθοδηγεί στον καθημερινό αγώνα της ζωής. Τότε μπορούμε κι εμείς να μιμηθούμε τους Αγίους Αποστόλους πορευόμενοι την οδό της εν Χριστώ σωτηρίας.
Με τα πολύπλοκα προβλήματα που ζούμε, πόλεμος στη Γάζα και στην Ουκρανία, εμφύλιος στο Σουδάν, φτώχεια, μεταναστεύσεις και πρόσφυγες, οικονομική κρίση, προβλήματα κλιματικής αλλαγής, κίνδυνος κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας, απειλή πυρηνικού ολοκαυτώματος, απουσία ενότητας ανάμεσα στους Ορθοδόξους και στους Χριστιανούς και εσωτερικοί διχασμοί ανάμεσα στους θρησκευόμενους όλων των θρησκειών, συνειδητοποιούμε ότι ποτέ μας δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τον κόσμο που ζούμε. Ταυτόχρονα όμως μπορούμε να εκτιμήσουμε γιατί οι πρώτοι χριστιανοί που έζησαν τη χαρά της Πεντηκοστής τα «είχαν άπαντα κοινά» (Πράξεις των Αποστόλων 2,45). Ας τους μιμηθούμε λοιπόν για να ανοίξουμε τη Θύρα του Παραδείσου που οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή.
Αντί λοιπόν πολλοί εκ των «αφιερωμένων» που φωνάζουν καθημερινά ως η φωνή του Χριστού στον κόσμο, καθήμενοι εις τα άνετα γραφεία τους, ας κάνουν το απλούστατο που έκαναν οι φωτισμένοι αφιερωμένοι Μαθητές και Απόστολοι του Χριστού να πορευθούν και να διδάξουν το Ευαγγέλιο εις τα πέρατα της οικουμένης ( βλέπε Ματθαίου 28,19) «και κηρυχθήναι επί τω ονόματι αυτού μετάνοιαν και άφεσιν αμαρτιών εις πάντα τα έθνη» (Λουκά 24,47). Αντίθετα αρκετοί εξ αυτών, που μας κατακρίνουν ως τους χειρότερους των ανθρώπων, εκτός του ότι δεν μας βοηθούν στην Ιεραποστολική μας διακονία, μας πολεμούν με κάθε τρόπο να μπλοκαριστεί και κάθε είδους ηθική και υλική στήριξη προς τα άπορα και ορφανά παιδιά. Δεν έχουν συνείδηση ότι αντιμάχονται το θεάρεστο έργο της φιλανθρωπίας του Θεού, κι έτσι γίνονται και «θεομάχοι» ως εκείνοι που σταύρωσαν τον Χριστό. Η μόνη διαφορά που έχουν με τους σταυρωτές του Χριστού επί Ποντίου Πιλάτου, είναι ότι οι σημερινοί "σταυρωτές" του Χριστού, τον σταυρώνουν καθημερινά, κάθε φορά που ένα άπορο και ορφανό παιδάκι πεθαίνει αβοήθητο και εγκαταλελειμμένο από όλους εκείνους που μπορούν να βοηθήσουν και δεν βοηθούν 17 («εἰδότι οὖν καλόν ποιεῖν κα μη ποιοῦντι, ἁμαρτία αὐτῷ ἐστιν» Επιστολή Ιακώβου 4,17. Η ουσία της αμαρτίας εδώ είναι η αδικία που κάνουμε σε βάρος των αθώων ανυπεράσπιστων άπορων και ορφανών παιδιών («πάσα αδικία αμαρτία εστίν» Α’ Ιωάννου 5,17).
Η αναβίωση του θεσμού της διακονίας των διακονισσών στον χώρο της Ιεραποστολικής μας διακονίας πρέπει να αποτελέσει αφετηρία σ’ όλες τις χώρες του πλανήτη μας να δώσουμε ίσες ευκαιρίες και στις γυναίκες να έχουν παντού το 50% όλων των θέσεων για να αλλάξουμε την κοινωνία να γίνει πιο δίκαιη και ανθρώπινη, με πόλεμο στη διαφθορά και στον σεβασμό της αξιοκρατίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης και της ευαισθησίας μας για κοινωνική δικαιοσύνη και προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Κι αναφέρομαι στις γυναίκες που έχουν ηθικό πρότυπο την Παναγία μας και την άδολη αγάπη των γιαγιάδων μας. Από τις 200 χώρες του πλανήτη μας, μόνο σε 28 έχουμε Γυναίκες ως Αρχηγούς Κρατών. Αν θέλουμε να είμαστε τίμιοι για να δοθεί προτεραιότητα στον ειρηνικό διάλογο, κι όχι στα όπλα, για να λύνονται πολύπλοκα προβλήματα, πρέπει τουλάχιστο, οι μισές εκ των Αρχηγών Κρατών να είναι Γυναίκες.
Μια μικρή και ελάχιστη συμβολή προς την κατεύθυνση αυτή για να προστατευθεί η ειρηνική συνύπαρξη των Λαών και η επιβίωση του Πλανήτη μας είναι και η αναβίωση της αποστολικής παράδοσης του θεσμού της διακόνισσας, που πρωταρχικό έργο τους είναι να προστατεύουν άπορα και ορφανά παιδιά να ζήσουν, να διδάσκουν τα παιδιά μας οικολογική θεολογία για να σταματήσουμε να μολύνουμε και να καταστρέφουμε τον Πλανήτη μας για να μπορέσουν να έχουν ελπίδα ζωής και οι μελλούμενες γενιές που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί, αλλά και για να φροντίζουν όλες εκείνες τις ηλικιωμένες γυναίκες που πολλά αχάριστα παιδιά τις εγκαταλείπουν στο έλεος του Θεού και πεθαίνουν αβοήθητες όταν δεν έχουν κάποια οικονομική και ιατρική στήριξη.
*Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε
