Ο ΔΗΣΥ ως Φοίνικας: Τώρα να γυρίσουμε σελίδα με αυτοπεποίθηση
Σε προηγούμενο άρθρο μου, με τίτλο «Ο ΔΗΣΥ ως Φοίνικας – Καιρός να αναδυθεί από τις στάχτες του…», επιχείρησα να καταγράψω με ειλικρίνεια τις πληγές, τις αντιφάσεις και τις παθογένειες που ταλαιπώρησαν τον Δημοκρατικό Συναγερμό τα τελευταία χρόνια: για την εσωστρέφεια, για την απώλεια επαφής με μέρος της βάσης, για την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της ιδεολογικής ταυτότητας, για την καταπολέμηση πελατειακών νοοτροπιών και για την ανάγκη να ξαναγίνει ο ΔΗΣΥ μια παράταξη συμμετοχής, αξιοκρατίας, πολιτικής υπεροχής και προσφοράς.
Σήμερα, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα, εκείνη η διαπίστωση δεν αναιρείται. Αντίθετα, ολοκληρώνεται. Ο Φοίνικας άρχισε να αναδύεται. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι αν ο ΔΗΣΥ μπορεί να σταθεί όρθιος. Απέδειξε ότι μπορεί. Το ζητούμενο είναι αν θα έχει τη σοφία, την τόλμη και την αυτοπεποίθηση να μην επιστρέψει στις στάχτες από τις οποίες μόλις άρχισε να σηκώνεται.
Το 27,1%, μέσα σε μια έντονα πολεμική, δύσκολη και φορτισμένη πολιτική περίοδο, δεν είναι απλώς ένα εκλογικό ποσοστό. Είναι πολιτικό μήνυμα. Είναι καθαρή εντολή, τόσο εξωτερική όσο και εσωτερική. Είναι η απάντηση χιλιάδων πολιτών που, παρά τις πίκρες, τις απογοητεύσεις, τις ενστάσεις και τις επιφυλάξεις τους, επέλεξαν να βάλουν πάνω από όλα τη μεγάλη εικόνα: την παράταξη, τη σταθερότητα, την ευθύνη και την προοπτική του τόπου.
Αυτό το αποτέλεσμα δεν προσφέρεται ούτε για αλαζονεία ούτε για μικροκομματικούς πανηγυρισμούς. Προσφέρεται για βαθιά πολιτική ανάγνωση. Οι πολίτες δεν έδωσαν λευκή επιταγή. Έδωσαν εντολή ευθύνης. Και η εντολή αυτή έχει πέντε καθαρές διαστάσεις.
Πρώτον, ο κύκλος της εσωστρέφειας πρέπει να κλείσει οριστικά. Όποιοι διαχωρισμοί δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια, όποιες πικρίες συσσωρεύτηκαν, όποια στρατόπεδα σχηματίστηκαν, δεν μπορούν να συνεχίσουν να καθορίζουν την πορεία της παράταξης. Ο ΔΗΣΥ δεν έχει την πολυτέλεια να αναλώνεται σε εσωτερικούς λογαριασμούς, προσωπικές δικαιώσεις και μάχες χαρακωμάτων. Οι πολίτες έστειλαν σαφές μήνυμα: η παράταξη πρέπει να προχωρήσει μπροστά.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο ΔΗΣΥ οφείλει να προχωρήσει αλώβητος και να μην επιτρέψει η υπόθεση που αφορά τον Νίκο Αναστασιάδη να τον εγκλωβίσει σε έναν νέο κύκλο εσωστρέφειας. Ο Νίκος Αναστασιάδης παραμένει μέλος της παράταξης, τέως και επίτιμος Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού και τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας προερχόμενος από τον ΔΗΣΥ. Η ιστορική του διαδρομή δεν διαγράφεται, ούτε όμως μπορεί το κόμμα να παραμείνει καθηλωμένο σε οποιαδήποτε προσωπική ή πολιτική εκκρεμότητα. Οι θεσμοί οφείλουν να πράξουν το καθήκον τους, με σεβασμό στο κράτος δικαίου και στο τεκμήριο της αθωότητας. Η παράταξη, όμως, οφείλει να πράξει το δικό της: να συνεχίσει υπεύθυνα μπροστά, με τη νέα συλλογική ηγεσία, με καθαρές πολιτικές προτεραιότητες και με προσανατολισμό στο μέλλον του τόπου και όχι στις σκιές του χθες.
Δεύτερον, η ηγεσία έχει πλέον την ευθύνη και την πρωτοβουλία των κινήσεων. Το αποτέλεσμα πιστώνεται στη συλλογική πλέον ηγετική ομάδα, στους υποψήφιους, στα στελέχη αλλά κυρίως στη βάση που άντεξε. Η συλλογική ηγεσία των έξι – η Αννίτα, ο Ευθύμιος, ο Δημήτρης, η Σάβια, ο Γιώργος και ο Γιάννης – έχει πλέον και την εντολή και τα εργαλεία για να οδηγήσει την παράταξη στην επόμενη μέρα. Από εδώ και πέρα, όμως, δεν χωρούν ούτε υπεκφυγές ούτε άλλοθι. Η βάση έδωσε τα κλειδιά, έδωσε την ευκαιρία, έδωσε την ισχύ. Τώρα αναμένει πράξεις.
Τρίτον, ο ΔΗΣΥ πρέπει να λειτουργήσει ξανά ως αυτόφωτη πολιτική δύναμη. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν μπορεί να είναι ούτε όμηρος κανενός ούτε συμπλήρωμα κανενός ούτε σημαία ευκαιρίας για όσους θυμούνται την παράταξη μόνο όταν τη χρειάζονται. Ο ΔΗΣΥ ιδρύθηκε για να καθοδηγεί τις εξελίξεις, όχι για να σύρεται πίσω από αυτές. Συνεργασίες, ασφαλώς, χρειάζονται. Η πολιτική χωρίς γέφυρες μετατρέπεται σε απομόνωση. Όμως οι συνεργασίες πρέπει να γίνονται με καθαρές αρχές, με πολιτική αξιοπρέπεια και χωρίς εκπτώσεις στις κόκκινες γραμμές της παράταξης.
Τέταρτον, η ενότητα πρέπει να γίνει πράξη και όχι σύνθημα. Όλοι όσοι έβαλαν το δικό τους λιθαράκι σε αυτό το αποτέλεσμα πρέπει να χωρούν στην επόμενη μέρα. Και αυτοί που ήταν κοντά στην ηγεσία και αυτοί που απομακρύνθηκαν. Και αυτοί που στήριξαν αθόρυβα και αυτοί που πλήγωσαν ή πληγώθηκαν. Η ενότητα δεν χτίζεται με φωτογραφίες, ούτε με γενικόλογες εκκλήσεις. Χτίζεται με συμμετοχή, με σεβασμό, με αξιοποίηση ανθρώπων, με άνοιγμα στη βάση, με ειλικρινή διάθεση να ξανακουστούν φωνές που για χρόνια ένιωσαν ότι παραμερίστηκαν.
Εδώ ακριβώς συνδέεται η σημερινή ανάγκη με όσα κατέγραψα στο προηγούμενο άρθρο. Αν ο ΔΗΣΥ θέλει πραγματικά να αναγεννηθεί, πρέπει να αντιμετωπίσει τις παλιές του ασθένειες: τις φατρίες, τις προσωπικές ατζέντες, την αίσθηση αποκλεισμού, τις πελατειακές λογικές, τη νοοτροπία ότι κάποιοι «δικαιούνται» την παράταξη περισσότερο από άλλους. Κανείς δεν δικαιούται να θεωρεί τον Συναγερμό προσωπικό του χώρο. Ο ΔΗΣΥ ανήκει στην ιστορία του, στις αρχές του, στα μέλη του και στους πολίτες που τον εμπιστεύονται.
Πέμπτον, η παράταξη πρέπει να ξανακερδίσει την πολιτική υπεροχή. Τα κοινωνικά δίκτυα, οι δημόσιες εμφανίσεις και η επικοινωνία έχουν τη σημασία τους. Δεν μπορούν, όμως, να υποκαταστήσουν την πολιτική ουσία. Ο ΔΗΣΥ δεν μπορεί να πορεύεται μόνο με εικόνα. Πρέπει να πορεύεται με περιεχόμενο. Με καθαρές θέσεις. Με μεταρρυθμιστικό λόγο. Με πατριωτικό φιλελευθερισμό. Με υπεύθυνη στάση στο Κυπριακό. Με σοβαρότητα στην οικονομία. Με τόλμη στον εκσυγχρονισμό των θεσμών. Με κοινωνική ευαισθησία που δεν θα διολισθαίνει στον λαϊκισμό.
Ο ΔΗΣΥ υπήρξε ιστορικά η μεγάλη φιλελεύθερη, πατριωτική και ευρωπαϊκή παράταξη του τόπου. Αυτή η ταυτότητα δεν πρέπει ούτε να θολώσει ούτε να χαριστεί σε κανέναν. Δεν είναι δεξιότερος όποιος φωνάζει περισσότερο. Δεν είναι πατριώτης όποιος επενδύει στον φόβο. Δεν είναι μεταρρυθμιστής όποιος μιλά αόριστα για αλλαγή χωρίς σχέδιο. Η πραγματική πολιτική υπεροχή απαιτεί αρχές, σοβαρότητα, τεκμηρίωση και κυρίως αξιοπιστία.
Και υπάρχει ακόμη μια μεγάλη πρόκληση, η οποία ονομάζεται νέοι άνθρωποι. Ο ΔΗΣΥ δεν μπορεί να αποδεχθεί την εικόνα μιας γερασμένης, απόμακρης ή κλειστής παράταξης. Από τη φύση του είναι κόμμα που πρέπει να συνομιλεί με την αλλαγή, με την πρόοδο, με την καινοτομία, με την εξωστρέφεια. Πρέπει να ξαναμιλήσει με τους νέους. Όχι αφ’ υψηλού. Όχι μόνο προεκλογικά. Όχι με συνθήματα. Αλλά με πραγματική ακρόαση, με συμμετοχή, με χώρο, με ευκαιρίες και με ένα όραμα που να απαντά στις αγωνίες τους: εργασία, στέγη, αξιοκρατία, ποιότητα ζωής, παιδεία, τεχνολογία, περιβάλλον, ευρωπαϊκή προοπτική.
Η νέα σελίδα, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι απλώς αλλαγή ύφους. Πρέπει να είναι αλλαγή νοοτροπίας. Να τελειώσει η εποχή των ψιθύρων, των προσωπικών μηχανισμών, των αποκλεισμών και των εσωτερικών υπονομεύσεων. Να αρχίσει μια περίοδος πολιτικής παραγωγής, οργανωτικής ανασύνταξης και πραγματικής πανστρατιάς. Όχι για να επιστρέψει ο ΔΗΣΥ σε ένα νοσταλγικό παρελθόν, αλλά για να πατήσει στις «ευλογημένες πηγές» του και να δημιουργήσει το μέλλον του.
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός έχει περάσει ξανά από δύσκολες ιστορικές φάσεις. Γεννήθηκε μέσα σε συνθήκες απόρριψης, καχυποψίας και πολιτικής απομόνωσης. Στάθηκε, άντεξε, μεγάλωσε, κυβέρνησε, προσέφερε. Έκανε λάθη, πλήγωσε ανθρώπους, πλήγωσε και τον εαυτό του. Όμως παραμένει η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί, όταν λειτουργεί στα καλύτερά της, να συνδυάζει πατριωτισμό και ευρωπαϊσμό, ελευθερία και ευθύνη, ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή, σταθερότητα και μεταρρύθμιση.
Γι’ αυτό η σημερινή στιγμή είναι κρίσιμη. Ο Φοίνικας δεν αναδύεται για να θαυμάσει τις στάχτες του. Αναδύεται για να πετάξει. Και ο ΔΗΣΥ, αν θέλει να τιμήσει την εμπιστοσύνη που έλαβε, οφείλει να πετάξει ξανά ψηλά: με ενότητα, αυτοπεποίθηση, καθαρές αρχές, πολιτική υπεροχή και ανοιχτές πόρτες προς την κοινωνία.
Η εντολή είναι καθαρή: να γυρίσουμε σελίδα. Όχι αύριο. Από σήμερα. Όχι κάποιοι. Όλοι μαζί. Όχι με φόβο. Με τόλμη. Όχι με εσωστρέφεια. Με πίστη στην παράταξη και στον τόπο.
*Μέλος ΔΗΣΥ
