Χαράλαμπος Ιωαννίδης: Ο άνθρωπος που στα 76 του συνεχίζει να τρέχει με ψυχή

Ο Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας δεν αποτελεί απλώς έναν από τους σημαντικότερους αγώνες δρόμου παγκοσμίως. Είναι μια ζωντανή διαδρομή ιστορίας, συμβολισμού, αντοχής και βαθιάς ανθρώπινης δύναμης. Κάθε χρόνο χιλιάδες δρομείς από ολόκληρο τον κόσμο ακολουθούν τα βήματα του αρχαίου αγγελιοφόρου, διανύοντας τη διαδρομή από τον Μαραθώνα μέχρι το Παναθηναϊκό Στάδιο, αναζητώντας όχι μόνο έναν τερματισμό, αλλά μια προσωπική υπέρβαση. Για κάποιους ο Μαραθώνιος είναι ένας αθλητικός στόχος. Για άλλους είναι τρόπος ζωής, μια εσωτερική δοκιμασία, μια σχέση που χτίζεται με τα χρόνια και μετατρέπεται σε βαθιά ανάγκη ψυχής.

Ανάμεσα στους ανθρώπους που έχουν συνδέσει τη ζωή τους με τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας βρίσκεται και ένας Κύπριος δρομέας, ο οποίος εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες συνεχίζει να δίνει το «παρών» του στη σπουδαία αυτή διοργάνωση, έχοντας καταφέρει κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό: να συμμετάσχει σε 22 συνεχόμενους Αυθεντικούς Μαραθωνίους. Στα 76 του χρόνια εξακολουθεί να τρέχει με το ίδιο πάθος, την ίδια συγκίνηση και την ίδια αφοσίωση που ένιωσε όταν βρέθηκε για πρώτη φορά στη γραμμή εκκίνησης.

Η πορεία του δεν περιορίζεται μόνο στις χιλιάδες χιλιομέτρων που έχει διανύσει όλα αυτά τα χρόνια. Είναι μια διαδρομή γεμάτη προσωπικές στιγμές, έντονα συναισθήματα, θυσίες, πειθαρχία και βαθιά αγάπη για τον αθλητισμό. Από τα πρώτα του βήματα στο τρέξιμο, τη συμμετοχή του στην αθλητική ομάδα της Κυπριακής Αστυνομίας και τη γνωριμία του με το Σωματείο Δρομέων Κύπρου «Περικλής Δημητρίου», μέχρι τη συγκλονιστική εμπειρία του τερματισμού στο Παναθηναϊκό Στάδιο, κάθε κεφάλαιο αυτής της πορείας κουβαλά μέσα του ιστορίες γεμάτες δύναμη και έμπνευση.

Ο ίδιος περιγράφει τον Αυθεντικό Μαραθώνιο όχι ως έναν απλό αγώνα δρόμου, αλλά ως μια εμπειρία ζωής. Μια εμπειρία που συνδέεται με την ιστορία, τη μνήμη, την υπέρβαση και την ανθρώπινη θέληση. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και το 2020, όταν λόγω της πανδημίας η διοργάνωση δεν πραγματοποιήθηκε κανονικά, αποφάσισε να τρέξει μόνος του εξ αποστάσεως, διατηρώντας ζωντανή τη συνέχεια των συμμετοχών του. Για εκείνον, ο Μαραθώνιος δεν είναι μια ετήσια υποχρέωση, αλλά ένα προσωπικό βίωμα που συνοδεύει ολόκληρη τη ζωή του.

Ξεχωριστή θέση στην πορεία αυτή κατέχει και η οικογένειά του, με τη σύζυγό του να βρίσκεται διαρκώς στο πλευρό του όλα αυτά τα χρόνια. Η στιγμή που του παραδίδει την κυπριακή και την ελληνική σημαία λίγο πριν από τον τερματισμό αποτελεί για τον ίδιο μιαν από τις πιο συγκινητικές εικόνες κάθε Μαραθωνίου. Ένα συμβολικό στιγμιότυπο γεμάτο περηφάνια, συναίσθημα και βαθύ σεβασμό προς την Κύπρο, την Ελλάδα, αλλά και την ίδια τη διαδρομή που έχει ακολουθήσει όλα αυτά τα χρόνια.

Μέσα από τη συνέντευξή του στη «Σημερινή» μιλά για τη σχέση ζωής που έχει αναπτύξει με το τρέξιμο, τις εμπειρίες που σημάδεψαν τη μαραθώνια πορεία του, τη δύναμη που αντλεί καθημερινά από τον αθλητισμό, αλλά και τα μηνύματα που θέλει να στείλει στους νεότερους ανθρώπους για την αξία της άσκησης και της υγείας. Με λόγια απλά αλλά ουσιαστικά, αποδεικνύει πως ο αθλητισμός δεν έχει ηλικία, αλλά ψυχή, επιμονή και αγάπη για ζωή.

Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με το τρέξιμο και τι ήταν αυτό που σας έκανε να αγαπήσετε τον Μαραθώνιο;

Το τρέξιμο μπήκε στη ζωή μου από πολύ νεαρή ηλικία και πολύ γρήγορα έγινε κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Ήταν κάτι που με γέμιζε και με εξέφραζε. Αργότερα, μέσα από τη συμμετοχή μου στην αθλητική ομάδα της Κυπριακής Αστυνομίας, είχα αρκετές επιτυχίες και διακρίσεις, γεγονός που με κράτησε ακόμη πιο κοντά στον αθλητισμό. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 εντάχθηκα στο Σωματείο Δρομέων Κύπρου «Περικλής Δημητρίου». Το 2000 πληροφορήθηκα για τη διοργάνωση του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας και ένιωσα αμέσως την επιθυμία να λάβω μέρος. Από την πρώτη μου συμμετοχή κατάλαβα ότι δεν πρόκειται απλώς για έναν αγώνα δρόμου, αλλά για μια ξεχωριστή εμπειρία με έντονη ιστορία, συγκίνηση και βαθύ συμβολισμό.

Πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε το Σωματείο Δρομέων Κύπρου «Περικλής Δημητρίου» στην πορεία σας ως Μαραθωνοδρόμου;

Το Σωματείο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου ως δρομέα. Αν δεν υπήρχε το «Περικλής Δημητρίου», πιθανόν να μην είχα γίνει ποτέ Μαραθωνοδρόμος. Μέσα από το Σωματείο γνώρισα τον Αυθεντικό Μαραθώνιο και βρέθηκα κοντά σε ανθρώπους που με στήριξαν ουσιαστικά όλα αυτά τα χρόνια. Η προσφορά του προς τους δρομείς είναι πολύ σημαντική και έχει βοηθήσει πολλούς ανθρώπους ν’ αγαπήσουν το τρέξιμο και τον αθλητισμό.

Θυμάστε την πρώτη σας συμμετοχή στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας; Ποια συναισθήματα σάς άφησε εκείνος ο τερματισμός στο Παναθηναϊκό Στάδιο;

Την θυμάμαι πολύ έντονα μέχρι σήμερα. Τη στιγμή που μπήκα στο Παναθηναϊκό Στάδιο και πλησίαζα στον τερματισμό, με κατέκλυσε μεγάλη συγκίνηση. Έκλαιγα από χαρά, γιατί ένιωθα πως ζούσα κάτι μοναδικό και πολύ σημαντικό για μένα. Η ατμόσφαιρα του Σταδίου, ο κόσμος και η ιστορία που συνοδεύει αυτήν τη διαδρομή δημιούργησαν συναισθήματα που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ.

Πώς έχετε δει να αλλάζει ο Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας μέσα στα χρόνια;

Όλα αυτά τα χρόνια έχω δει τον Αυθεντικό Μαραθώνιο να εξελίσσεται και να μεγαλώνει συνεχώς. Αυτό που μου προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι η αυξανόμενη συμμετοχή τόσο των δρομέων όσο και του κόσμου που παρακολουθεί τη διοργάνωση. Η παρουσία των θεατών δίνει δύναμη και παλμό στους αθλητές και τους βοηθά να ξεπερνούν την κούραση. Η στήριξη και ο σεβασμός που δείχνει ο κόσμος προς τους δρομείς δημιουργούν μιαν ατμόσφαιρα πραγματικά ξεχωριστή.

Ποιες στιγμές στον Μαραθώνιο έχουν χαραχθεί πιο έντονα στη μνήμη σας;

Υπάρχουν πολλές στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Μία από τις πιο δυνατές εικόνες που έχω κρατήσει είναι άνθρωποι με απώλεια όρασης να τρέχουν μαζί με τους συνοδούς τους και να παλεύουν μέχρι τον τερματισμό. Αυτές οι εικόνες δείχνουν τη δύναμη της ψυχής και του ανθρώπου. Επίσης, κάθε τερματισμός είναι για μένα μια ξεχωριστή συγκίνηση. Πάντα θυμάμαι τη στιγμή που παίρνω την κυπριακή και την ελληνική σημαία από τη γυναίκα μου και περνάω τη γραμμή του τερματισμού κρατώντας τες. Είναι στιγμές περηφάνιας, συγκίνησης και βαθιάς συναισθηματικής φόρτισης.

Τι σημαίνει για εσάς ο τερματισμός κρατώντας την κυπριακή και την ελληνική σημαία;

Είναι μια από τις πιο έντονες και συγκινητικές στιγμές κάθε Μαραθωνίου για μένα. Όταν πλησιάζω στον τερματισμό και παίρνω τις σημαίες από τη γυναίκα μου αισθάνομαι περηφάνια, βαθιά συγκίνηση και μεγάλο σεβασμό τόσο για την Κύπρο όσο και για την Ελλάδα. Μέσα σ’ εκείνη τη στιγμή συμπυκνώνονται όλη η προσπάθεια, οι θυσίες και τα συναισθήματα που συνοδεύουν κάθε συμμετοχή μου στον Αυθεντικό Μαραθώνιο.

Πόσο σημαντική είναι η στήριξη της οικογένειάς σας και ιδιαίτερα της συζύγου σας, σε αυτήν τη μεγάλη αθλητική πορεία;

Η στήριξη της οικογένειάς μου και κυρίως της γυναίκας μου, της Ελενίτσας, είναι ανεκτίμητη για μένα. Όλα αυτά τα χρόνια στάθηκε δίπλα μου με αγάπη, κατανόηση και ουσιαστική υποστήριξη σε κάθε μου προσπάθεια. Η παρουσία της στους αγώνες, αλλά ιδιαίτερα η στιγμή που μου δίνει τις σημαίες στον τερματισμό, μου δίνει δύναμη και μεγάλη συγκίνηση. Όταν έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε πιστεύουν και σε στηρίζουν, βρίσκεις ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο να συνεχίζεις.

Πώς βιώσατε την περίοδο της πανδημίας, όταν ο Μαραθώνιος δεν πραγματοποιήθηκε κανονικά;

Ήταν μια δύσκολη και πρωτόγνωρη περίοδος για όλους μας. Παρόλο που ο Αυθεντικός Μαραθώνιος δεν έγινε με φυσική παρουσία, αποφάσισα να τρέξω εξ αποστάσεως για να μη διακοπεί η συνέχεια των συμμετοχών μου. Ήταν ένα διαφορετικό συναίσθημα, χωρίς την παρουσία του κόσμου και τη μοναδική ατμόσφαιρα της διοργάνωσης, όμως ένιωσα πως παρέμεινα συνδεδεμένος με τον θεσμό που αγαπώ τόσο πολύ. Έτρεξα από την Κοκκινοτριμιθιά προς το Ακάκι, στη συνέχεια στο Μένικο και μετά στη Λακατάμεια.

Τι σημαίνει για εσάς το γεγονός ότι είχατε 22 συνεχόμενες συμμετοχές στον Αυθεντικό Μαραθώνιο;

Για μένα αυτό έχει ιδιαίτερη αξία και μεγάλη συναισθηματική σημασία. Νιώθω υπερήφανος που κατάφερα να συμμετέχω συνεχόμενα σε μια τόσο ιστορική διοργάνωση. Ο Αυθεντικός Μαραθώνιος έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Ακόμη και το 2020, όταν λόγω της πανδημίας δεν πραγματοποιήθηκε κανονικά, επέλεξα να τρέξω εξ αποστάσεως για να κρατήσω αυτή τη συνέχεια ζωντανή. Στα 76 μου χρόνια αισθάνομαι ότι όσο έχω τη δύναμη να συνεχίζω, θα βρίσκομαι εκεί. Για μένα, ένας Αυθεντικός Μαραθώνιος στην Αθήνα έχει ξεχωριστή αξία σε σχέση με οποιονδήποτε άλλο αγώνα.

Στα 76 σας χρόνια συνεχίζετε να τρέχετε με το ίδιο πάθος. Από πού αντλείτε τη δύναμη και το κίνητρο να συνεχίζετε;

Η μεγαλύτερη δύναμη πηγάζει από την αγάπη μου για το τρέξιμο και ιδιαίτερα για τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Για μένα το τρέξιμο δεν είναι μόνο άσκηση, αλλά τρόπος ζωής. Πιστεύω βαθιά πως ο αθλητισμός είναι υγεία και ότι η υγεία είναι το σημαντικότερο αγαθό για τον άνθρωπο. Έχω ως σύνθημα στη ζωή μου το «περπατώ και τρέχω για να μην ψάχνω ούτε γιατρό, ούτε φαρμακείο» και αυτή η φράση εκφράζει πλήρως τη φιλοσοφία μου. Όσο έχω τη δύναμη να συνεχίζω, θα το κάνω με την ίδια αγάπη και αφοσίωση.

Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι σημαντικότερες συμβουλές για κάποιον που θέλει να δοκιμάσει πρώτη φορά έναν Μαραθώνιο;

Ο Μαραθώνιος απαιτεί σωστή προετοιμασία, υπομονή και πειθαρχία. Ένας νέος δρομέας πρέπει να ξεκινήσει με ήρεμο ρυθμό, ιδιαίτερα στα πρώτα 8 με 10 χιλιόμετρα, ώστε να αποφύγει τραυματισμούς ή κράμπες. Είναι σημαντικό να υπάρχει σωστή διαχείριση δυνάμεων και συγκέντρωση σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Εξίσου σημαντική είναι και η σωστή ενυδάτωση. Πάνω απ’ όλα, όμως, χρειάζεται προσήλωση στον στόχο, που είναι ο τερματισμός. Φυσικά, όλα αυτά πρέπει να συνοδεύονται από σταδιακή και σωστή προπόνηση τουλάχιστον τεσσάρων μηνών πριν από τον αγώνα.

Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους νέους ανθρώπους σχετικά με τον αθλητισμό, την υγεία και τη σημασία της άσκησης στη ζωή μας;

Θα ήθελα να παροτρύνω τους νέους ανθρώπους να βάλουν τον αθλητισμό στη ζωή τους και να αγαπήσουν την άσκηση. Ο αθλητισμός προσφέρει υγεία, πειθαρχία, δύναμη και ψυχική ισορροπία. Στη σημερινή εποχή είναι πιο σημαντικό από ποτέ να φροντίζουμε τόσο το σώμα όσο και το μυαλό μας. Δεν χρειάζεται κάποιος να γίνει πρωταθλητής· αρκεί να κινείται, να περπατά και να αθλείται συστηματικά. Η υγεία είναι το πιο πολύτιμο αγαθό και οφείλουμε όλοι να την διαφυλάσσουμε μέσα από έναν ενεργό τρόπο ζωής.