Λίγη προσοχή στο τι λέμε

Αδιαμφισβήτητα η Πρόεδρος της Βουλής Αννίτα Δημητρίου χειρίζεται άριστα την ελληνική γλώσσα. Γι’ αυτό μας ξένισε όταν την ακούσαμε να χρησιμοποιεί, και μάλιστα όχι για πρώτη φορά, τον νεολογισμό «όπως και δήποτε», αντί του «οπωσδήποτε». Η τελευταία φορά που το έκανε αυτό ήταν σε δηλώσεις της στην Αθήνα, μετά τις επαφές που είχε εκεί. Σε κανένα λεξικό της ελληνικής γλώσσας δεν υπάρχει αυτό το «όπως και δήποτε» που ανακάλυψε η Αννίτα και διερωτώμαι για ποιο λόγο το περιέλαβε στο λεξιλόγιό της. Προτρέπουμε την Πρόεδρο της Βουλής να το ψάξει λίγο αυτό το θέμα και, εάν δεν εμπιστεύεται τους δημοσιογράφους για γλωσσικά θέματα, ας ρωτήσει κάποιον γλωσσολόγο ή φιλόλογο. Χρειάζεται… οπωσδήποτε να το κάνει αυτό, για να μην εκτίθεται γλωσσικώς.

Και μια και μπήκαμε στο γλωσσικό πεδίο, θα διατυπώσουμε μια παρατήρηση και για τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη. Προσέξαμε ότι, κατά την έναρξη των συνεδριάσεων του Υπουργικού Συμβουλίου, στους μονολόγους στους οποίους επιδίδεται απευθυνόμενος στους υπουργούς και μεταδίδονται και από τα κανάλια, αναμειγνύει την καθομιλουμένη με την κυπριακή διάλεκτο, με κυρίαρχο τον συμπλεκτικό σύνδεσμο «τζιαι» («τζιαι θέλω να πω κάτι», «τζι εγώ ως Πρόεδρος»), αλλά και το «εν να» («εν να συζητηθούν», «εν να γίνουν διάφορα έργα») κ.λπ. Υποψιάζομαι ότι ο Πρόεδρος το κάνει γιατί θέλει να επικοινωνεί αμεσότερα με τους απλούς πολίτες που τον ακούνε. Αλλά, με την ίδια λογική, θα μπορούσε να καθιερώσει την κυπριακή διάλεκτο και στα διαγγέλματά του, μη σας πω να χρησιμοποιεί ενίοτε και τα… τσιαττιστά.

Και τώρα θα περάσω και στους αξιωματούχους του κράτους και τους εκπροσώπους Τύπου διαφόρων θεσμών, αλλά και στους δημοσιογράφους. Πολύ συχνά οι δηλώσεις των αξιωματούχων και τα απευθείας ρεπορτάζ των δημοσιογράφων βρίθουν γλωσσικών ολισθημάτων. Από τα πιο συνηθισμένα είναι οι παρατονισμένες λέξεις, όπως «οι προέδροι» (ως εάν η ονομαστική ενικού να είναι «ο προέδρος»), οι δημάρχοι, οι επάρχοι, οι υπαλλήλοι, οι κατοίκοι, οι ενόχοι και τα λοιπά. Ακούς και κάτι γενικές, που σου έρχεται γέλιο: Των πέτρων (ονομαστική οι πέτρες), των πόρτων (ονομ. οι πόρτες). Αλλά και η «αρσενικοποίηση» επιθέτων («επειγόντων αναγκών», αντί του ορθού «επειγουσών»).

Επίσης ακούμε κάτι γενικές «τού δόκτωρ» που μας αφήνουν τέζα. Όπως και κάποιες κακόηχες ονομαστικές: «Ο καταδικασθέντας», «ο Προεδρεύοντας» κ.ά.

Και το χειρότερο είναι ότι η επανειλημμένη δημόσια χρήση αυτών των «μαργαριταριών» τα καθιερώνει και τα κανονικοποιεί στην ακοή των πολιτών.

«Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα (της γλωσσικής ορθότητας) τσακίζει»!

ΜΠΟΞΕΡ