Σκέψεις για τους διορισμούς των τελευταίων ημερών

Ο κόσμος μέσα από τα συμπεράσματα που είδαν τα φώτα της δημοσιότητας για τους διορισμούς από το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο, αφέθηκε να αντιλαμβάνεται πως χωρίς καλές διασυνδέσεις όσο ικανός και να ναι κάποιος ας μην επιζητά δημόσια αξιώματα αλλά ας ψάξει για ανάδειξη αλλού.

Θα ήταν ενδιαφέρον να γνωρίζαμε αν ανάμεσα στα βιογραφικά που είδε το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο υπήρχαν κάποια, προσώπων τα οποία λόγω εντύπωσης που έκαναν στα Μέλη προτάθηκαν για το στάδιο της τελικής επιλογής και αν κάποιοι απ αυτούς τελικά επιλέχθηκαν, χωρίς νοείται να παραγνωρίζεται ή να υποτιμάται η ικανότητα των επιλεγέντων.

Αν υπήρξαν τέτοια περιστατικά προσώπων, υπάρχει ακόμα ελπίδα, αλλά για κάποιον που υπερέβη κατά πολύ το μέσο όρο. Για τους υπόλοιπους οι διασυνδέσεις φαίνεται πως όλο και γίνονται ο κανόνας. Αυτό όλο και περισσότερο γίνεται αντιληπτό παρά τις κάθε περί του αντιθέτου εξαγγελίες. Αποφεύγω τον όρο κόμμα, διότι πιστεύω πια από μόνη της η κομματική ταυτότητα ή το κομματικό αξίωμα δεν επαρκούν αλλά πρόσθετα απαιτείται ύπαρξη διασυνδέσεων πέρα από κόμματα με προσωπικό πια κριτήριο το όπου θα μπορούσε να προσφέρει πρόσβαση στο βάθρο ανάδειξης.

Νοείται ότι ο διορισμός σε Ημικρατικούς, δηλαδή σε φορείς αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας σε ένα όλο και περισσότερο ανταγωνιστικό περιβάλλον προϋποθέτει διορισμούς ατόμων με βαθιά γνώση του αντικειμένου ή/ πείρα αποτελεσματικής διαχείρισης πόρων. Προϋποθέτει δηλαδή κριτήρια υπό τα οποία μεγαλομέτοχοι εταιρειών τοποθετούν άτομα στα Διοικητικά Συμβούλια.

Στον κόσμο δυστυχώς αφήνεται η εικόνα επιλογών για διορισμούς με κομματικά κριτήρια, περιστασιακές πολιτικές σκοπιμότητες (εν προκειμένου οι προσεχείς προεδρικές) και οι προσωπικές γνωριμίες ή συστάσεις με ή από άτομα που λαμβάνουν αποφάσεις ή επηρεάζουν καταστάσεις. Ο κόσμος καθόλου απίθανο στη σκέψη του να το ερμηνεύει ως τουλάχιστον πορεία προς εδραίωση μιας καθόλου άγνωστης νοοτροπίας η οποία πια φαντάζει ως εκ των ων ουκ άνευ. Αλλιώς, ιδίως ο νέος θα πρέπει να επιλέξει οδούς επαγγελματικής καταξίωσης ή άλλων δραστηριοτήτων πέρα από τα κοινά, ίσως και να γυρίσει την πλάτη σ’ αυτά.

Αυτό το τελευταίο δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους διότι αποστερεί το δημόσιο βίο από γνώση και ικανότητα σε μια εποχή που επιζητούνται καινοτόμες και αποτελεσματικές λύσεις και όχι λύσεις με υπόβαθρο ή που δεν αφίστανται της πεπατημένης.

Συνεχίζοντας τη σκέψη, πολλές αν όχι η μεγάλη πλειοψηφία των δημοσίων επιλογών (π.χ. σε τεχνικά θέματα, οργάνωση, διοίκηση, τεχνολογία) αποτελούν υιοθέτηση πρακτικών από τον ιδιωτικό τομέα, χωρίς να υποτιμάται το υψηλό επίπεδο ανθρωπίνων πόρων που προσελκύει ο δημόσιος τομέας. Όμως, είναι και απόδειξη επιλογής ιδίως από κεφάλια που διαθέτουν την ικανότητα πρωτοτυπίας στη δημιουργία σε βαθμό καθορισμού πορείας.

Όλα αυτά αν δεν ήταν προφανώς, θα έπρεπε να είναι τα κριτήρια επιλογής προσώπων για στελέχωση συμβουλίων και δη όχι μόνο αναμένοντας την αυτόβουλη υποβολή ενδιαφέροντος ή τις πιο πάνω συστάσεις αλλά την προσέγγιση και την ανάδειξη - επιλογή με βάση το αποτύπωμα γνώσης, εμπειρίας και ικανότητας που προφανώς ήδη κουβαλούν.

Το αποτέλεσμα τέτοιας επιλογής, προς επίρρωση της θέσης οργανισμών αλλά και θεσμών σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον ιδίως διεθνώς που κάποτε αποδεικνύεται και ελλοχεύοντας ενδεχόμενο βιωσιμότητας αντικειμένου δραστηριότητας (παραγωγής ή υπηρεσιών).

Η κατάλληλη επιλογή νοείται ότι συνεισφέρει στη δημόσια ωφέλεια, στην εξασφάλιση και άνοδο του βιοτικού επιπέδου του λαού, το οποίο οι εν λόγω οργανισμοί και θεσμοί δημιουργήθηκαν για να εξασφαλίσουν.

*Νομικός, Λεμεσός