Δημοτική αδιαφορία

Η σύζυγός μου κι εγώ (πριν την χάσω) πηγαίναμε καθημερινά με τα πόδια στην παραλία χρησιμοποιώντας ένα καθορισμένο μονοπάτι για να φτάσουμε στην προκυμαία. Ήταν όμορφα πλακόστρωτη και προσέφερε επίσης σήμανση για άτομα με αναπηρία. Αυτή ήταν μια αξιόλογη προσθήκη στην κοινότητα. Οι δημόσιες προσβάσεις στην παραλία είναι απαραίτητες για την ασφάλεια, αλλά και οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης μπορούν να τις χρησιμοποιήσουν εάν προκύψει ανάγκη.

Δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει το Μάτι στην Ελλάδα, όταν δεκάδες άνθρωποι κάηκαν και χάθηκαν σε μια τεράστια πυρκαγιά, επειδή οι ανόητες αρχές έκαναν τα στραβά μάτια στο μπλοκάρισμα των προσβάσεων διαφυγής από τους ιδιοκτήτες ακινήτων.

Πριν από περίπου τρία χρόνια, παρατηρήσαμε ότι οι ιδιοκτήτες του διπλανού σπιτιού ανέλαβαν την καθορισμένη πρόσβαση στην παραλία. Φύτεψαν θάμνους, φώτα και άρδευση για να φαίνεται ότι είναι μέρος του κήπου τους, ώστε το κοινό να μην διαταράσσει την ιδιωτικότητά τους.

Με την πάροδο του χρόνου, το θέμα τέθηκε υπόψη του Δήμου Νέου Χωριού, αλλά και του Δήμου Πόλης Χρυσοχούς. Κανείς δεν φρόντισε να ασκήσει την εξουσία του, να διερευνήσει και να κάνει το καθήκον του διασφαλίζοντας ότι η πρόσβαση παραμένει ελεύθερη ανά πάσα στιγμή.

Αντ' αυτού, και οι δύο Δήμοι αγνόησαν μια τέτοια πράξη. Μήπως επειδή οι ιδιοκτήτες ακινήτων ήταν Εβραίοι ή επειδή οι ψηφοφόροι έκαναν λάθος επιλογή ηγεσίας; Κανείς δεν νοιάζεται, αλλά αυτό είναι αναμενόμενο όταν η διαφάνεια γίνεται βάρος για ορισμένους αξιωματούχους. Πληρώνονται για να διασφαλίζουν την τήρηση των νόμων στον Δήμο, αν δεν μπορούν να το κάνουν αυτό, η μόνη απάντηση είναι να παραιτηθούν από τη δουλειά τους.

Ο νόμος σε ένα κράτος δικαίου πρέπει να γίνεται σεβαστός από όλους, ανεξάρτητα από το ποιος ή πόσα χρήματα έχουν. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει επίσης να τοποθετηθεί μια πινακίδα στην είσοδο της πρόσβασης για να κατευθύνει το κοινό προς την παραλία.

*Συγγραφέας/Καλλιτέχνης/Αρθρογράφος