Η κοινωνία των πολιτών ως ανάγκες σε ρυθμούς ανασχηματισμού

Ποια τα παραδείγματα της εξαγγελίας κατά την παρελθούσα προεδρική προεκλογική περί συμμετοχής της κοινωνίας των πολιτών στη διαμόρφωση της πολιτικής με υπόβαθρο το δημόσιο συμφέρον και την αξιοκρατία.

Η συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών εμπερικλείει και την επιλογή από την κοινωνία των πολιτών, προφανώς δε με κριτήριο την εκπροσώπηση της φωνής αυτής. Η εκπροσώπηση με τη σειρά της εμπερικλείει αυτό που η κοινωνία των πολιτών, στην τουλάχιστον πλειοψηφία της, επικροτεί και για να είναι επιτυχής αυτή η εκπροσώπηση την επιλογή των ικανοτέρων.

Τα σημερινά σενάρια περί ανασχηματισμού δεν αφήνουν να εκπέμπει μια τέτοια ατόφια εικόνα. Αφήνεται να σχηματιστεί η εικόνα επιλογής με έντονα καθορισμένη με βάση κομματικά και οικογενειοκρατικά κριτήρια.

Ο πολίτης παρακολουθεί χωρίς να λαμβάνει κανένα δίδαγμα; Ο ηγέτης είναι το ανώτατο πρότυπο για τον λαό. Αυτοί που είναι οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι της βούλησης του λαού, τι εικόνα αφήνουν όταν προεκλογικό τους σύνθημα αποτελούσε η διαφάνεια, η αξιοκρατία και κάθε τι ισάξιο και ασυζητητί;

Εντούτοις, ο λαός έχει συνηθίσει στις υποσχέσεις χωρίς πρόθεση ή δυνατότητα εκπλήρωσης. Στην σκέψη του λαού οι υποσχέσεις ταυτίστηκαν με το έθιμο, το είθισται. Βέβαιος πια για το τι επακολουθεί, συνάμα δε η προτεραιότητά του, ως ανάγκη και όχι ως ατόφιος ατομικισμός στην αρνητική του δηλαδή έννοια, είναι η συνέχιση, τουλάχιστον στο ίδιο επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης. Κι αυτό είναι αναμενόμενο. Διότι αυτό που προέχει για τον άνθρωπο είναι τα προς το ζην, για τον Κύπριο αυτά που με κόπους διασφάλισε ως κεκτημένα επιπέδου διαβίωσης. Μόνο που η διαφαινόμενη και αδιαμφισβήτητη πια στενότητα για την τουλάχιστον διασφάλιση, κι αυτό θα λεγε κανείς πως είναι ανθρώπινο, οδηγεί στην επιζήτηση και χρήση κάθε τρόπου, θεμιτού και ηθικού είτε αθέμιτου και αλληλένδετα μη δίκαιου.

Έτσι, ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται πια για το αν ο επιλεχθείς εκπροσωπεί την κοινωνία των πολιτών κι αν είναι ο πλέον ειδήμων αλλά αν ο υπό τους ως άνω τρόπους θα του, τουλάχιστον διασφαλίσει, αυτά που του είναι κεκτημένα μα και αναγκαία. Ένας άτεγκτος μα δίκαιος δεν θα προτιμάται. Θα είναι αρεστός αυτός που θα βρίσκει τους τρόπους να ικανοποιεί τις ανάγκες που το κράτος τάχθηκε να εξασφαλίζει, σ΄οτιδήποτε κι αν αυτές συνίστανται.

Κι όσο η στενότητα μεγεθύνει και η εξάρτηση από το κράτος αυξάνει τόσο περισσότερο ο αρεστός θα είναι ο αποδεκτός. Κι αν η πιο πάνω επιλογή του γίνεται και με κριτήρια ικανότητας και γνώσης ακόμα καλύτερα. Όμως τα κριτήρια αυτά και πάλι δεν θα παύουν να είναι χρήσιμα, αλλά όμως γι αυτό που ο πολίτης έχει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός του.

Φαίνεται πως έχουμε αποδεχτεί πως η κοινωνία και η οικονομία ως είναι δομημένες είναι αμετάβλητα κι αυτό που απομένει είναι η ωφελιμιστική χρήση εκεί που το κράτος αποφασίζει ή παρεμβαίνει.

*Νομικός, Λεμεσός