Σκέψεις και Aποσπάσματα
Παρακάτω αναλύω διάφορες σκέψεις μου σε επίκαιρα θέματα που αφορούν την κοινωνία μας.
*Ανέκαθεν κάθε πολιτισμός είχε τη δική του ιδιότυπη και ξεχωριστή Tέχνη. Οι εκφράσεις αυτής της τέχνης αναδεικνύουν και την ταυτότητα του κάθε πολιτισμού, μάλιστα η σπουδαιότητα κάθε έθνους αναφαινόταν από την αισθητική ομορφιά των έργων του. Σήμερα μετά λύπης μου παρατηρώ ότι στον βωμό της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης η τέχνη τείνει να γίνει παγκόσμια και «άχρωμη». Μια ασχήμια την περιβάλλει, όπου οι μουσικοί στίχοι είναι βωμόλοχα, οι πίνακες ζωγραφικής αισχροί και η λεγόμενη μοντέρνα τέχνη στην προσπάθειά της να σπάσει τα στερεότυπα γίνεται ανήθικη, ανούσια και στείρα. Φυσικά θα αναρωτιέται κανείς γιατί κάποιοι κύκλοι προωθούν αυτό το μοντέλο, η απάντηση είναι απλή, και την είπε εύστοχα ο Ελύτης «Είναι η βαρβαρότητα. Την βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για φούρνους του Χίτλερ ίσως αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του».
*Μια άλλη παρεξηγημένη έννοια είναι ο πολιτισμός. Φυσικά και πολιτισμός δεν είναι οι όπερες και τα μπαλέτα. Ο πολιτισμός έχει να κάνει με την τήρηση των νόμων, στο να χαμογελάμε και να τείνομε το χέρι στον συνάνθρωπο που το έχει ανάγκη. Στην ουσία ο πολιτισμός είναι η Ανθρωπιά. «Ως χαρίεν εστ' άνθρωπος, όταν άνθρωπος η» → «Τι χαριτωμένο πλάσμα που είναι ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος». (Σάμιος ο Μένανδρος).
*Μια άλλη υπόθεση ταλανίζει το μυαλό μου. Μεγάλη μάστιγα του σύγχρονου ανθρώπου εκτός των άλλων κατάντησαν τα τροχαία δυστυχήματα και η θλιβερή απώλεια ανθρώπινων ζωών. Η προσπάθεια του Κράτους και των Αρχών να λύσουν το πρόβλημα εξαντλείται στα κατασταλτικά μέτρα. Αυτό που δεν αναρωτήθηκε κανείς είναι γιατί ολοένα και οι πιο πολλοί νέοι άνθρωποι οδηγούν ριψοκίνδυνα. Βασικά το όλο ζήτημα έχει να κάνει με την ψυχολογία. Οι νέοι άνθρωποι κυρίως άρρενες στην προσπάθεια τους να αναφανούν κοινωνικά μέσα από την οδύνη της ψυχής τους και να αναδείξουν το αντριλίκι τους προβαίνουν σε πράξεις χωρίς σύνεση. Αν θέλουμε λοιπόν να λύσουμε το πρόβλημα πρέπει να παιδεύσουμε τους νέους μας και να τους δώσουμε όραμα, αυτό δεν γίνετε σήμερα μέσα στην αστάθεια της κοινωνίας μας, χρειάζεται η εθνική υπερηφάνεια, η θρησκευτική και ιστορική μας παράδοση, που πρέπει να εμφυτεύονται στους νέους από νωρίς ούτως ώστε αυτοί να μην ακούν της σειρήνες της σύγχρονης εποχής και να μην παρασύρονται από άλλους και τα λανθασμένα κελεύσματα που κυριαρχούν σήμερα.
*Τώρα όσον αφορά τον κατεξοχήν θεσμό που πρέπει να προνοεί για όλα αυτά το Υπουργείο Παιδείας, βλέπω μετά λύπης μου την αποχαύνωση που επικρατεί γύρω μας να την αντιμετωπίζει με συνεχείς άστοχες μεταρρυθμίσεις, μακριά από τα Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη που για αιώνες δεν μας άφησαν να μαραθούμε στο ψέμα. Η στείρα αποστήθιση και ο άγονος εγκυκλοπαιδισμός είναι η πραγματικότητες του σημερινού Ελληνικού σχολείου. Όπως λέει και η Μαρία Ευθυμίου (Ιστορικός Ε.Κ.Π.Α) «Οι απόφοιτοι του Λυκείου σήμερα είναι εξίσου ικανοί γνωσιακά με τους απόφοιτους Δημοτικού πριν από 50 χρόνια». Συγκεκριμένα η σύγχρονη τεχνολογία ως εργαλείο είναι και καλή, αλλά όταν έρχεται να υποσκελίσει το βιβλίο τα πράγματα γίνονται δυσοίωνα. Το διάβασμα βιβλίων δημιουργεί την κριτική σκέψη και προς το παρόν είναι αναντικατάστατο. Η Νορβηγία εντόπισε το πρόβλημα και απαγόρευσε την τεχνολογία στα δημοτικά της σχολεία.
Αν θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν έντιμοι και φυσιολογικοί ενήλικες πολίτες πρέπει πρώτα και κύρια να τα μαθαίνουμε να ξεχωρίζουν το καλό από το κακό, το δίκαιο από το άδικο. Όπως λέει και ο στρατηγός Μακρυγιάννης «Αν θέλωμεν το λίγο να γένη μεγάλο, πρέπει να λατρεύωμεν Θεόν, ν’ αγαπάμε πατρίδα∙ νάχωμεν άρετή∙ τά παιδιά μας να τά μαθαίνωμεν γράμματα κι ήθική».
