S.O.S. Το μεγάλο σιωπητήριο

Τώρα που τελείωσαν οι βουλευτικές εκλογές πρέπει να μιλήσουμε για το πιο σοβαρό θέμα που έπρεπε να μας απασχολεί, την ασφάλεια της Κύπρου μας. Μάλλον για την απουσία της.

Αφού δεν έχουμε αρκετό στρατό, γιατί να μη φέρουμε από την Ελλάδα; Γιατί να μην κάνουμε μια εκστρατεία να προσεγγίσουμε κατάλληλο προσωπικό που θέλει να υπηρετήσει, αφού η Ελλάδα δεν μας στέλνει ξανά την ευλογημένη Μεραρχία ή διότι δεν της το ζητούμε (το δεύτερο χειρότερο του πρώτου);

Τι μας εμποδίζει, αν το θέλουμε, να φέρουμε από τη Σερβία; Από την Ινδία. Οι Σιχ και οι Ινδουιστές δεν θα ήθελαν τίποτα περισσότερο από το να πολεμήσουν τους Μουσουλμάνους Τούρκους. Γιατί να μην κάνουμε μια σοβαρή προσπάθεια να φέρουμε και χιλιάδες Αμερικανούς που θα ήταν πρόθυμοι να υπερασπιστούν τη χριστιανική Κύπρο από τη θανατηφόρα μουσουλμανική απειλή της Τουρκίας; Γιατί δειλιάζουμε να σκεφτούμε έξω από το κουτί, έξω από τα συνηθισμένα;

Από μέρους μας μπορούμε ν’ ακυρώσουμε την απόφαση Αβέρωφ για μείωση της θητείας και επιστροφή στους 24 μήνες, όπως και να θεσπίσουμε στράτευση γυναικών για 14 μήνες.

Άμα τα κάνουμε όλα αυτά η ασφάλεια της χώρας διασφαλίζεται, διότι η στρατιωτική της επάρκεια το κατοχυρώνει. Σήμερα είμαστε ένας ευάλωτος, εύκολος στόχος των Τούρκων. Μάλιστα, οι στρατηγοί τους μιλούν για έναν σύντομο περίπατο στη Λεμεσό. Αυτό δεν είναι το παράδοξο. Το παράδοξο είναι ότι κανείς στη Λευκωσία και Αθήνα δεν ανησυχεί! Καμία Κυβέρνηση, κανένα κόμμα, κανένας πολιτικός - δέστε τις Βουλευτικές που μόλις τελείωσαν. Ζούμε στο γαλάζιο συννεφάκι μας - ώσπου να βρέξει.

Αυτή η πνευματική αναπηρία μας μάς οδηγεί στην αδράνεια που καταλήγει στον αφανισμό μας, όπως συνέβη με τον Ελληνισμό της Ιωνίας. Αδύναμοι ηγέτες μικρών λαών προκαλούν βαριές και, σε πολλές περιπτώσεις, θανάσιμες καταστροφές στις χώρες τους, που δεν αντέχουν όπως θα άντεχαν μεγαλύτερες χώρες. Αυτός είναι ένας λόγος που προσωπικά, διαχρονικά υποστηρίζω την ένταξή μας στο ΝΑΤΟ. Θα μας προστάτευε από τα λάθη των ηγετών μας, πέραν της τουρκικής υπαρξιακής απειλής.

Είναι τόσο σοβαρά τα πράγματα. Οι Τούρκοι ξεκίνησαν με πρόγραμμα τις απειλές τους στο Αιγαίο. Στρατιωτικοί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, όλοι μαζί προετοιμάζουν τον κόσμο τους αλλά και τους συμμάχους τους, Αμερικανούς και Ευρωπαίους, για το τι θα κάνουν στα νησιά μας. Όπως ακριβώς και με την εισβολή στην Κύπρο. Από το 1963 απειλούσαν για εισβολή. Χρειάστηκε η παρέμβαση του Προέδρου της Αμερικής Τζόνσον και του Χρουστσόφ της Ρωσίας για να σταματήσουν οι Τούρκοι. Οι νέες απειλές για εισβολή το 1967 αποτράπηκαν με την αποχώρηση της Μεραρχίας και το 1974, όταν έγινε, ήταν ήδη έτοιμη η διεθνής κοινότητα. Αυτό θα κάνουν και στο Αιγαίο. Όμως, άλλο Ελλάδα, άλλο Κύπρος. Το 1974 η Ελλάδα ήταν έτοιμη με σύγχρονα όπλα στη θάλασσα και στον αέρα. Η Κύπρος, με όπλα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ανέτοιμη. Όπως και σήμερα. Η Ελλάδα έτοιμη, εμείς ανέτοιμοι. Εμείς μειώνουμε το χρέος, εκείνοι μειώνουν τις πιθανότητες επιτυχίας των Τούρκων. Η Κύπρος, συνεπώς, θα πληρώσει το τίμημα. Ξέρουμε όλοι τι σημαίνει. Αλλά κανείς δεν κάνει τίποτα. Κανείς δεν μιλά. Πώς μπορεί ο Πρόεδρος, όχι μόνο ο σημερινός, να κοιμάται το βράδυ; Ο εκάστοτε Υπουργός Άμυνας;

Η πνευματική μου επάρκεια αδυνατεί να μου το εξηγήσει. Διερωτώμαι, λοιπόν, μόνο εγώ ανησυχώ; Είμαι μόνος μου; Εσείς δεν ανησυχείτε;